การแบ่งเขตการปกครอง

http://www.oknation.net/blog/home/album_data/719/10719/album/12863/images/105973.png

เขตการปกครองทั้ง 14 แห่งของพม่าและเมืองหลวง

ประเทศพม่าแบ่งเป็น

 7 เขต (divisions) และ 7 รัฐ (states) 

ได้แก่

เขต
ชื่อ	เมืองเอก	พื้นที่ (km²)	ประชากร
1. เขตอิรวดี (Ayeyarwady)	พะสิม	35,138	6,663,000
2. เขตพะโค (Bago)	พะโค	39,404	5,014,000
3. เขตมาเกว (Magway)	มาเกว	44,819	4,464,000
4. เขตมัณฑะเลย์ (Mandalay)	มัณฑะเลย์	37,023	6,442,000
5. เขตสะกาย (Sagaing)	สะกาย	93,527	5,300,000 (2539)
6. เขตตะนาวศรี (Tanintharyi)	ทวาย	43,328	1,327,400
7. เขตย่างกุ้ง (Yangon)	ย่างกุ้ง	10,170	5,420,000 (2542)
รัฐ
ชื่อ	เมืองเอก	พื้นที่ (km²)	ประชากร
1. รัฐชิน (Chin)	ฮะคา	36,018	538,000 (2548)
2. รัฐกะฉิ่น (Kachin)	มิตจีนา	89,041	1,200,000
3. รัฐกะเหรี่ยง (Kayin)	ปะอาน	30,383	1,431,377
4. รัฐกะยา (Kayah)	หลอยก่อ	11,670	259,000
5. รัฐมอญ (Mon)	มะละแหม่ง	12,155	2,466,000
6. รัฐยะไข่ (Rakhine)	ซิตตเว	36,780	2,698,000
7. รัฐฉาน หรือรัฐไทใหญ่ (Shan)	ตองยี	155,800	4,702,000 (2542

ลำดับของเมืองเรียงตามจำนวนประชากร

เมืองในพม่า

อันดับ เมือง สถิติ ที่ตั้ง

ปี พ.ศ. 2526 ปี พ.ศ. 2549

1. ย่างกุ้ง 2.513.023 4.572.948 ย่างกุ้ง

2. มัณฑะเลย์ 532.949 1.237.028 มัณฑะเลย์

3. มะละแหม่ง 219.961 451.011 มอญ

4. พะโค 150.528 248.899 พะโค

5. พะสิม 144.096 241.624 อิรวดี

6. โมนยวา 106.843 185.783 สะกาย

7. เมกติลา 96.492 181.744 มัณฑะเลย์

8. ซิตตเว 107.621 181.172 ยะไข่

9. มะริด 88.600 177.961 ตะนาวศรี

10. ตองยี 108.231 162.396 ฉาน

11. มินยัน 77.060 145.150 มัณฑะเลย์

12. ทวาย 69.882 140.475 ตะนาวศรี

มืองสำคัญอื่น ๆ

เมืองเนปีดอ

เมืองสิเรียม

 รูปแบบการปกครอง เผด็จการทางทหาร ปกครองโดยรัฐบาลทหารภายใต้สภาสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐ (State Peace and Development Council – SPDC)

โดยมีประธาน SPDC เป็นประมุขประเทศ และมีนายกรัฐมนตรีเป็นหัวหน้ารัฐบาล

- ประธาน SPDC พลเอกอาวุโส ตาน ฉ่วย (Senior General Than Shwe) (เมษายน 2535)

- นายกรัฐมนตรี พลเอก โซ วิน (General Soe Win) (19 ตุลาคม 2547)

- รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ นายญาณ วิน(U Nyan Win) (18 กันยายน 2547)

เขตการปกครอง แบ่งการปกครองเป็น 7 รัฐ (state) สำหรับเขตที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นชนกลุ่มน้อย และ 7 ภาค (division) สำหรับเขตที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นเชื้อสายพม่า

GDP 8.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (2547)

GDP Growth ร้อยละ -1.3 (2548)

GDP per capita 99 ดอลลาร์สหรัฐ (2546)

อัตราเงินเฟ้อ ร้อยละ 36.6 (2548)

ทุนสำรองระหว่างประเทศ 672.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (2548)

เงินตรา จั๊ต (Kyat) อัตราแลกเปลี่ยนประมาณ 25 จั๊ตต่อ 1 บาท หรือประมาณ 1,300 จั้ตต่อ 1 ดอลลาร์สหรัฐ (มิถุนายน 2549)

การค้าระหว่างประเทศ การค้าต่างประเทศในช่วงปี 2548 มูลค่ารวม 4.5 พันล้าน ดอลลาร์สหรัฐ (นำเข้าประมาณ 2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และส่งออกประมาณ 2.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ)

สินค้าส่งออก ก๊าซธรรมชาติ สิ่งทอ ไม้ซุง สินค้าประมง ข้าว ยาง อัญมณี และแร่ธาตุ

สินค้านำเข้า เครื่องจักรกล ใยสังเคราะห์ น้ำมันดิบ ผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม และเหล็ก

ตลาดนำเข้า จีน (ร้อยละ 28.9) สิงคโปร์ (ร้อยละ 20.7) และไทย (ร้อยละ 14)

ตลาดส่งออก ไทย (ร้อยละ 30.2) สหรัฐฯ (ร้อยละ 9.7) อินเดีย (ร้อยละ 9)

เศรษฐกิจ 

เกษตรกรรม เป็นอาชีพหลัก เขตเกษตรกรรมคือบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวดี และแม่น้ำสะโตง ปลูกข้าวเจ้า ปอกระเจา อ้อย และพืชเมืองร้อนอื่น ๆ

ทำเหมืองแร่ ภาคกลางตอนบนมีน้ำมันปิโตรเลียม ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ขุดแร่ หิน สังกะสี และภาคตะวันออกเฉียงใต้ ทำเหมืองดีบุก

การทำป่าไม้ มีการทำป่าไม้สักทางภาคเหนือ ส่องออกขายและล่อมมาตามแม่น้ำอิรวดีเข้าสู่ย่างกุ้ง

อุตสาหกรรม กำลังพัฒนา อยู่บริเวณตอนล่าง เช่น ย่างกุ้ง

เป็นประเทศกำลังพัฒนาขั้นต่ำ หรือมีรายได้เฉลี่ยต่อบุคคล อยู่ในเกณฑ์ต่ำมาก

 ประชากร 

จำนวนประชากรประมาณ 50.51 ล้านคน ความหนาแน่นโดยเฉลี่ย 61 คน/ตารางกิโลเมตร พม่ามีประชากรหลายเชื้อชาติ จึงเกิดเป็นปัญหาชนกลุ่มน้อย มีชาติพันธุ์พม่า 63% ไทยใหญ่ 16% มอญ 5% ยะไข่ 5% กะเหรี่ยง 3.5% คะฉิ่น 3% ไทย 3% ชิน 1% 

วัฒนธรรม 

วัฒนธรรมของพม่าได้รับอิทธิพลทั้งจากจีน อินเดีย และไทยมาช้านาน ดังสะท้อนให้เห็นในด้านภาษา ดนตรี และอาหาร สำหรับศิลปะของพม่านั้นได้รับอิทธิพลจากวรรณคดีและพระพุทธศาสนานิกายเถรวาทมาตั้งแต่ครั้งโบราณ ในปัจจุบันนี้วัฒนธรรมพม่ายังได้รับอิทธิพลจากตะวันตกมากขึ้น ซึ่งเห็นได้ชัดจากเขตชนบทของประเทศ ด้านการแต่งกาย ชาวพม่าทั้งหญิงและชายนิยมนุ่งโสร่ง เรียกว่า ลองยี ส่วนการแต่งกายแบบโบราณเรียกว่า ลุนตยาอชิก 

 ภาษา 

นอกจากภาษาพม่า ซึ่งเป็นภาษาราชการแล้ว พม่ามีภาษาหลักที่ใช้งานในประเทศถึงอีก 18 ภาษา 

[1] โดยแบ่งตามตระกูลภาษาได้ดังนี้ 

ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก  ได้แก่ ภาษาภาษามอญ ภาษาปะหล่อง ภาษาปะลัง (ปลัง) ภาษาปะรวก และภาษาว้า

ตระกูลภาษาซิโน-ทิเบตัน   ได้แก่ ภาษาพม่า (ภาษาราชการ) ภาษากะเหรี่ยง ภาษาอารากัน (ยะไข่) ภาษาจิงผ่อ (กะฉิ่น) และ ภาษาอาข่า

ตระกูลภาษาไท-กะได   ได้แก่ ภาษาฉาน (ไทใหญ่) ภาษาไทลื้อ ภาษาไทขึน และภาษาไทคำตี่

ตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน ได้แก่ ภาษาม้งและภาษาเย้า (เมี่ยน)

ตระกูลภาษาออสโตรนีเชี่ยน ได้แก่ ภาษามอเก็นและภาษาสะลน

ศาสนา

พม่าบัญญัติให้ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติใน พ.ศ. 2517 เพราะมีผู้นับถือศาสนาพุทธ 92.3% ศาสนาคริสต์ 4% ศาสนาอิสลาม 3% ศาสนาฮินดู 0.7% 

ส่วนใหญ่ชาวพม่านับถือศาสนาพุทธ 90% ศาสนาคริสต์ 4% ศาสนาอิสลาม 3% ศาสนาฮินดู 0.7% นับถือผีไสยศาสตร์ 2.3%

การขนส่งทางบก ได้แก่ ทางถนนและทางรถไฟ ทางถนน ถนนในพม่าส่วนใหญ่ขนานไปกับภูเขาและแม่น้ำ ทอดไปตามความยาวของประเทศ เช่นเดียวกับทางรถไฟ ถนนสายต่าง ๆ ที่สำคัญมีดังนี้ ถนนสายพม่า เป็นถนนสายสำคัญที่เชื่อมต่อระหว่างย่างกุ้งกับเมืองคุนหมิง ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของจีน มีความยาวในเขตพม่าถึงเมืองมูเซ ประมาณ 1,160 กิโลเมตร และมีความยาวในเขตจีนจากมูเซถึงคุนหมิง ประมาณ 90 กิโลเมตร ถนนสายนี้ผ่านเมืองต่าง ๆ คือ พะโค-ตองอู-ปินมานา-เมกติลา-มัณฑะเลย์-เมเบียงกอดเต็ก-สีป๊อ-ลาโช-แสนหวี-มูเซ รวมความยาวทั้งสิ้นประมาณ 2,140 กิโลเมตร ใช้การทุกฤดูกาล ทางรถไฟ ทางรถไฟของพม่าได้เปิดดำเนินการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2481 

การขนส่งทางน้ำ การคมนาคมขนส่งทางน้ำภายในประเทศ นับว่ามีความสำคัญต่อเศรษฐกิจของประเทศพม่าเป็นอย่างมาก และยังเป็นเส้นทางคมนาคมหลักมาตั้งแต่อดีต เนื่องจากพื้นที่บริเวณปากแม่น้ำอิระวดีมีทางน้ำอยู่มากมาย และเป็นเขตที่มีประชาชนพลเมืองอาศัยอยู่หนาแน่นที่สุด ประกอบกับเส้นทางถนนและทางรถไฟยังมีจำกัด 

แหล่ง อ้างอิง 

↑ ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์กรมหาชน).นิทรรศการถาวร กลุ่มชาติพันธุ์ และโบราณคดี(ชั้น 5)

 ที่มาโดยคราวๆ

 ข้อมูลนี้อาจจะเก่า