พิมพ์หน้านี้
|
กว่าจะรู้ก็ต่อเมื่อ . . . จะรู้ว่าโลกนี้ . . . มันกว้างใหญ่ ก็ต่อเมื่อเราได้ . . . ออกเดินทาง จะรู้คุณค่าของอะไร . . . ในสักอย่าง ก็ต่อเมื่อเราได้ . . . เสียมันไป จะรู้ความหมาย . . . ของฟ้าหลังฝน ก็ต่อเมื่อเราผ่านพ้น . . . มันมาได้ จะรู้ว่ายังมีเรื่อง . . . อีกมากมาย ก็ต่อเมื่อเราเปิดใจ . . . ยอมรับมัน จะรู้ว่าในหนังสือ . . . มีอะไร ก็ต่อเมื่อเราได้ . . . ลองเปิดอ่าน จะรู้เวลา . . . ของดอกไม้บาน ก็ต่อเมื่อเราเฝ้าตาม . . . อยู่อย่างนั้น จะรู้ว่าเสียงหัวเราะ . . . มันมีค่า
ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตา . . .
ในสักวัน จะรู้ถึงความในใจ . . . ของกันและกัน ก็ต่อเมื่อเราได้พูด . . . มันออกไป จะรู้ว่าอะไร . . . ที่เรียกว่าคิดถึง ก็ต่อเมื่อในความคิดคำนึง . . . มีใครสักคน จะรู้ความหมายในคำรัก . . . สักหน ก็ต่อเมื่อมีใครบางคน . . . ทำให้หวั่นไหว จะรู้ว่าค่ำคืนนี้ . . . คงไม่เงียบเหงา
ก็ต่อเมื่อทุกเรื่องเล่า . . .
ได้มีโอกาสบอกไป จะรู้ว่าเป็น “เธอ” เท่านั้น . . . ที่ฉันมีให้ ก็ต่อเมื่อทุกครั้ง…ที่เขียนอะไรลงไป จะมีแต่ภาพเธอในใจ...ที่เกิดขึ้นมา |
| << | สิงหาคม 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | |||
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | |