เวลาแห่งชีวิตได้ขับเคลื่อนเดินทางมาเป็นวันที่ 8 แล้วครับที่น้องปั้น

ไปโรงเรียนเพื่อเตรียมความพร้อม สำหรับการเข้าเรียนชั้นอนุบาล

3 วันแรกคุณพ่อต้องไปรับตอน 12.00 น. พอวันที่ 4 คุณครูว่าน้องปั้น

เก่งแล้วให้คุณพ่อมารับเวลา 15.30 น. เลยนะคะ ผมเครียดเลยครับ

ผมรู้สึกกังวลไปต่างๆ นาๆ ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องๆเดียวผมคิดได้ร้อยกว่าอย่าง

ทุกวันที่ผมไปรับน้องปั้นกลับบ้านผมจะถามปั้นว่า พรุ่งนี้มาโรงเรียนอีกมั๊ยลูก

น้องปั้นก็จะตอบผมว่า "มาครับ พ่อมารับปั้นด้วยนะ" ผมยิ้ม ประโยคนี้

ผมสัมผัสได้ถึงความกังวลของลูก

ทุกวันผมจะมาส่งตอนอยู่ในรถแม่ลูก

จะคุยกันร่าเริงสนุกสนานกันน่าดู แต่พอถึงหน้าโรงเรียนเท่านั้นละครับ

น้องปั้นเปลี่ยนสีหน้าทันทีจากคุยแจ้วๆ  แววตาเริ่มมีกังวลเหลียวซ้ายแลขวา

มองหน้าพ่อกับแม่ แล้วเบะทันที ผมรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูกครับ

คุณครูเดินเข้ามาสวัสดีทักทายน้องปั้น กล่าวสวัสดีคุณพ่อคุณแม่

แล้วก็อุ้มน้องปั้นไปเสียงร้องไห้และสายตาน้องปั้นที่มองมาทางพ่อและแม่

พร้อมเสียงพูดเบาๆว่า "พ่อมารับปั้นด้วยนะครับ" เท่านั้นแหละครับ

ความรู้สึกแปลกๆมันดันมาจากภายในตัวผม ผมฝืนตัวเองให้ยิ้มได้

แต่ผมห้ามน้ำตาบ่อน้อยๆของผมไม่ให้มันไหลไม่ได้แล้วครับ

จบแค่นี้ก่อนแล้วจะมาเล่าให้ฟังใหม่นะครับ
...........................................