..

แสงแดดส่องสว่างทั่วทั้งฟ้า มีมาให้เราโดยไม่ต้องซื้อหา

อากาศที่เราหายใจก็เช่นกัน รวมถึงความงามของเมฆหมอกสลับสีในยามเย็น

ซึ่งมอบมาให้แก่ทุกผู้คนโดยไม่ต้องจ่ายราคาค่าตอบแทน

..

มนุษย์อาจขายหยาดเหงื่อแรงงานของตน

ทว่ากลับไม่มีใครมาจ้างให้เราหัวร่อหรือร้องไห้

ชะตากรรมและทุกข์-สุขในชีวิตเหล่านี้คือสมบัติเฉพาะตน

ซึ่งเราไม่อาจนำไปขายหรือแลกเปลี่ยน

เป็นทรัพย์ทางนามธรรมอันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งทำให้ผู้ครอบครองภาคภูมิใจ

มนุษย์ต้องรับผิดชอบต่อชะตากรรมในชีวิตตน

และนั้นคือความสง่างามอย่างแท้จริงของการเกิดมาเป็นมนุษย์

..

แดดยังสดสว่างและส่องฉาย

ท่วมท้นอยู่ในจิตวิญญาณของเรา

ยามเย็นวันนี้แม้ในกระเป๋าสตางค์จะว่างเปล่า

แต่เรายังมีสิทธิ์หายใจและชื่นชมความงาม

เรายังสามารถแสวงหา รู้สึกนึกคิด สร้างสรรค์และฝันใฝ่

โดยไม่ต้องจ่ายราคาค่างวดให้แก่ผู้ใด

..

ในความรู้สึกดังนี้

เราจะตระหนักได้ว่าทั้งเสียหัวเราะและร้องไห้

ต่างเป็นสมบัติของเราอย่างแท้จริง

และเรามีภาระที่ที่จะต้องรับผิดชอบกับมันอย่างลึกซึ้ง

.........................