| ทีลอซูในความทรงจำ | ||
ความทรงจำที่ไม่เคยเลือนหาย |
||
|
View All |
||
| << | พฤษภาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
พิมพ์หน้านี้
|
(ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต) อยากเอ่ยคำว่าอภัย..แต่มันยิ่งใหญ่เกินเขียน.. เพราะชีวิตแค่วนเวียน..แค่เพียงเขียนคำว่าอภัย.. อ่านหนังสือมาก็มาก..(อันนี้ไม่ค่อยจริง) อ่านตำรามาก็เยอะ..(อันนี้ยิ่งไม่แน่ใหญ่) ถูกสอนให้วิเคราะห์..วิเคราะห์ไปวิเคราะห์มา บางครั้งก็เข้ารกเข้าพง จนหลงเข้าไปในป่า เอาใหม่..เอาใหม่.. ตั้งหลักใหม่.. เอาความคิดมาใส่จิต..ดูความผิดที่กระทำไป ช่างมากมายกายกอง.. ผิดแล้วเริ่มต้นใหม่.. ผิดแล้วเลิกทำ หรือทำซ้ำซาก ซ้ำซาก.. ผิดแล้ว ผิดอีก.. ใครสอน ใครเตือน ก็แค่รับปาก.. รับปากแล้วเลิกทำ.. หรือรับปากแล้วยังทำผิด ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า.. ลองลงนั่งเอาความคิดใส่จิตแล้วมาพินิจ.. พินิจคนเดียวไม่ได้ เอาความคิดไปให้คนอื่นพินิจด้วยว่า ที่คิดนั้น คิดถูกหรือคิดผิด แล้วคนอื่นคิดนั้นคิดตรงกันหรือไม่.. บางคนบอกอืมน่าคิด.. บางคนบอกคิดว่าใช่.. เอ! ผิดหรือไร ที่ดันเอาความคิดใส่จิต แต่ยังไม่เอาความผิดใส่ใจ แต่..ความคิดก็คือความคิด.. ความจริงก็คือความจริง.. ถ้าคิดไม่จริง มันก็ไม่ใช่.. ถ้าคิดว่าจริง มันก็ใช่.. แล้วกลัวอะไรแค่ความคิด.. จึงไม่ควร.. จับความคิดใส่จิต จับความผิดใส่ใจ |