(ขอบคุณภาพจากเน็ต)

เพื่อนเคยคุยให้ฟังระหว่างเดินทางว่า..

มีพี่คนหนึ่งชอบถามว่า..

"ทำไมคุณต้องให้ลูกเรียนโรงเรียนแพง ๆ

ทำไมคุณต้องให้ลูกเรียนพิเศษ

ทำไมคุณต้องทำอย่างนั้น

ทำไมคุณต้องทำอย่างนี้"

เพื่อนบอกว่า..

"เพราะตอนเล็ก ๆ ผมขาด ผมจึงอยากให้ลูกได้ดีกว่าผม"

พี่บอกต่อว่า..

"ไม่เห็นจำเป็นเลย เรียนที่ไหนก็เหมือนกัน"

พี่อีกคนหนึ่งบอกว่า..

"คุณรู้มั้ย คนที่ถามคุณน่ะ เขาเป็นคนประเภทหนึ่งในร้อยที่จะเจอ พวกเราน่ะมีร้อยใช้มากกว่าร้อย แต่สำหรับเขามีร้อยใช้อย่างไรจะให้เหลือร้อย แล้วนั่งเฝ้าชื่นชมกับตัวเลขในบัญชี"

นั่งฟังแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า..

"เอ่อ! ถ้าจะใช่ และอดคิดต่อไม่ได้ว่า พวกเราเป็นคนประเภทเดียวกัน นั่งทำงาน แทบจะไม่มีวันหยุด แล้วก็ใช้เงินแทบจะไม่มีวันหมด มีความสุขในการทำและเที่ยว ทั้งที่ตัวเลขในบัญชีแทบจะไม่มี..555"

เคยสังเกตุต่อไปว่า..

คนบางคน คบกันได้เนิ่นนานและยืดยาว เหตุเพราะมีปัจจัยอะไรหลาย ๆ อย่างที่คล้ายกัน เกื้อกูลกันอยู่ในที..

คนบางคนน่าเก็บเข้าเป็นมรดกทางวัตถุโบราณ..เหตุเพราะแตกต่างกับชาวบ้านมากมาย (เดี๋ยวกลับไปพิจารณาตัวเองก่อน ว่าอยู่ในข่ายนี้หรือไม่)

คนบางคนก็หวาดกลัวนั่น หวาดกลัวนี่..

คนบางคนก็ต้องรักษาภาพพจน์ให้ดูดี.(แต่ไม่รู้ดูดีจริงหรือเปล่า)

เอ! แล้วเราละจัดอยู่ในประเภทหนึ่งในร้อยหรือไม่..

คิดไปคิดมา เราคงไม่ได้จัดอยู่ในประเภทหนึ่งในร้อยหรอกน่ะ

เพราะเราน่ะมีร้อยแทบจะใช้เกินร้อย..

อย่างน้อยก็ไม่จัดตัวเองอยู่ในประเภท..

"หนึ่งในร้อย"