ก่อนอื่นต้องขอสวัสดีชาวโอเคเนชั่นอีกครั้งนะครับ หลังจากตัวผมหายหน้าหายตาไปนานจากจอคอมพิวเตอร์เป็นเวลาหลายสัปดาห์  วันนี้ได้มีโอกาสกลับมาอีกเขียนเรื่องอีกครั้งเกี่ยวกับความประทับใจในธรรมชาติที่ผมไม่เคยได้ประสบพบเจอกับมันมาก่อน ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นและประทับใจกับสิ่งที่เกิดมากครับ ....ก็ลองๆอ่านกันดูครับ อาจจะเป็นเรื่องส่วนตัวนิดหน่อย ก็คงไม่ว่ากันนะครับ

     .........ผมมีโอกาสได้ไปเที่ยวเมืองกาญจนบุรีเป็นครั้งแรกในชีวิต โดยมีเป้าหมายอยู่ที่เขื่อนศรีนครินทร์ โดยมีผมและเพื่อนๆพี่ๆร่วมอุดมการณ์เดียวกันประมาณ 20 ชีวิต  ก้าวแรกที่ได้เหยียบเขื่อนศรีนครินทร์ ตอนนั้นผมยังรู้สึกแฮ้งโอเวอร์อยู่เลยครับ เพราะระหว่างทางผมกับเพื่อนๆกระซวกของเหลวที่กินแล้วทำให้นิสัยเปลี่ยนกับอย่างเอนจอยรูปาก

        กลิ่นแรกที่ผมได้ดูดดื่มนั้น มันเป็นกลิ่นของธรรมชาติ ไม่มีสิ่งเจือปนใดๆมาทำลายบรรยากาศ พวกเราอยู่บนแพ ลักษณะเป็นบ้าน 2 ชั้น รายล้มด้วยหุปเขาล้อมรอบ ตัดกับน้ำใสๆที่สามารถมองเห็นสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ใต้น้ำได้อย่างชัดเจน  บรรยากาศที่นี่ก็อบอุ่นไปด้วยสายลมแห่งธรรมชาติ ซึ่งทำหน้าที่พัดให้หัวใจของพวกเรารู้สึกอบอุ่นกันตลอดทั้งคืน  มองไปที่ท้องฟ้า ผมเห็นหมู่ดาวมากมายหลายพันดวงดังเหมือนกับว่าตัวผมอยู่ที่ท้องฟ้าจำลอง มันเป็นภาพที่ผมประทับใจและไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจอมันมาก่อน ผมรู้สึกประทับใจมากและอยากจะหยุดช่วงเวลาเหล่านั้นไว้ให้มันอยู่อย่างนั้นไปตลอดเลยครับ

        ลมพัดมาแล้วพัดมาเล่า มันไม่ได้พัดมาแค่อากาศมาอย่างเดียว แต่มันยังพัดลมหายใจของความคิดถึงที่อยู่ในตัวผมให้กลับมามีแสงสว่างในใจอีกครั้ง 

 .............คิดถึงช่วงเวลาดีๆ กับ ครอบครัวที่รัก ขึ้นมาจับใจ...........

...............คิดถึงเพื่อนๆทุกคน แม้มันจะไม่ได้มาเสนอหน้ามาดู ทะเลดาวด้วยกันกับผม แต่ตัวผมก็รู้สึกคิดถึงพวกเค้าขึ้นมาจับใจ

...............คิดถึงแม่ผู้ให้กำเนิด  แม้ว่าเราสองจะอยู่ห่างไกลกัน แต่ก็ถูกบีบให้ใกล้ขึ้นเพราะความรู้สึกที่มีให้ท่านยังอยู่ในใจตัวผมตลอดมา

................คิดถึงวันดีๆ กับ คนดีๆ ที่เราเคยคุยกัน แม้วันนี้อาจไม่เหมือนวันวาน แต่ทุกครั้งที่กลับไปคิดถึงวันเหล่านั้น ผมก็มีความสุขและมีรอยยิ้มได้เสมอครับ

................คิดถึง  คิดถึง  และคิดถึง อีกมากมาย.............

         จริงอยู่ผมอาจจะเวอร์ไปนิด  แต่ถ้าคุณได้อยู่ในสถาณการณ์ ที่อยู่กับ หุบเขา ผืนน้ำ  สายลม  ทะเลดาว  และผองเพื่อนที่รัก คุณอาจจะเป็นอย่างผมก็เป็นได้

ปล...แล้วซักวัน ผมจะหนีบตัวเอง กลับไปนั่งดูทะเลดาว ที่นั่น อีกครั้งครับ...........