วิลาวรรณ(แป้ง) เสียพ่อไปอย่างไม่มีวันกลับ เมื่อวันที่ 12 เมษา ที่ผ่านมา หลังจากรักษาตัวที่โรงพยาบาลเป็นระยะเวลาเกือบเดือน  ทุกคน ในครอบครัวตั้งความหวังว่า พ่อต้องหาย รอยยิ้ม กำลังใจ จากคนที่รัก ถาโถมเข้ามาหาคุณพ่อของแป้ง แม้อาจจะไม่เหมือนยาทางกายทั่วๆไปที่รักษาให้คุณพ่อหาย แต่มันก็เป็นดั่งยาทางใจที่น่าจะช่วยให้พ่อมีพลังและกำลังใจที่จะอยู่ในโลกใบนี้ต่อไป  แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่สามารถช่วยคุณพ่อให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของมัจจุราชได้ 
           ผมคงไม่รู้สึกอะไร ถ้าเรื่องเหล่านี้ไม่เกิดขึ้นกับเพื่อนของผม ในวันนี้ผมจึงเสียใจไม่ต่างจากเสียคนในครอบครัวของผม พ่อของเเป้งมีพระคุณกับผมมาก ท่านเคยไปรับไปส่งผมกับเพื่อนๆอยู่เป็นประจำ ผมกับเพื่อนๆก็ไปทำงานที่บ้านของเเป้งเป็นประจำ ผมจึงรู้สึกสะเทือนใจและไม่คิดว่าเรื่องเหล่านี้จะเกิดขึ้นกับเพื่อนสนิทของผม จริงอยู่ในวาระสุดท้ายของชีวิตที่ทุกคนต้องเผชิญ สุดท้ายแล้วมันก็คือนิพพานกันทั้งนั้น  เพียงแต่วันนี้เธอยังไม่แข็งแรงพอที่จะทนรับกับเรื่องเหล่านี้ได้

            ขอเป็นกำลังใจให้เธอตลอดไป  ขอเพียงให้เธอมีรอยยิ้มและกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไปในวันข้างหน้า
            การสูญเสียคนที่รักไป ก็ไม่ได้แปลว่า เราจะสูญเสียกำลังใจและพลังในการดำเนินชีวิต ความสุขในวันข้างหน้ายังรอเราอยู่เสมอที่ปลายทาง ขอเพียงเธอแข็งแรง ล้มแล้วต้องลุก อย่าให้ความเสียใจเป็นดั่งดาบทิ่มแทงหัวใจเธอให้หมดกำลังใจ
             อย่าคิดว่าเธอไม่มีใคร  อยู่คนเดียวในโลก แต่ยังมีคนที่รักเธอรายล้อมตัวเธออยู่เสมอ แค่เธอมองกับมาเห็นความหวังดีที่เพื่อนๆมีให้ตัวเธอ มันจะช่วยให้เธอมีกำลังใจขึ้นไม่มากก็น้อย

             ผมยังเฝ้ารอ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ของเธอ ให้กลับมาดังเดิม  แม้เข็มนาฬิกาจะทำงานกี่รอบ ดวงอาทิตย์จะขึ้นลงบ่อยแค่ไหน  น้ำตากี่ร้อยกี่พันหยด เพื่อนคนนี้ก็จะคอย......