พิมพ์หน้านี้
|
เหงา...เหงา...อยากเอา...รักมาฝาก รักนี้จากหัวใจ...ให้เพียงสอง หวังรักนั้น...อยู่มั่น...นิรันดร สุขที่ครอง...ร้อยดวงใจ...ไว้ใกล้กัน มองดูดาว...พราวบนฟ้า น้ำตา...หลั่ง... คิดถึงครั้ง...เราสองครองรักคู่ สุขสุดสม...คนนิยมชมเชิดชู เราทั้งคู่...รักกัน...มั่นคงจริง แต่ไม่นาน...วานวัน...ผันหายจาก สุขที่วาดหวังไว้...มลายสิ้น น้ำตาไหล...ใจละลาย...สลายจริง กว่าจะทิ้ง...ถอดถอนใจ...ได้ดั่งเดิม วันและคืน...เลยล่วง...ห่วงความหลัง ยังตามฝังจิตใจ...ให้หลอกหลอน ทำอย่างไร...จะตัดใจ...ให้จากจร รู้สึก...หลอน...ว่ายังรัก...ปักทรวงใน อันความรัก...ปักใจ...ใครหยิบยก ออกจากอก ออกจากใจ...ให้ห่างหาย ถึงยามนั้น...ทุกข์ที่ฝัง...คงมลาย หยุดที่ใจ...ของเรา...เข้าใจจริง อันความรัก...ที่ว่ารัก...นั้นไม่แน่... ความผันแปร...อาจเกิดได้...ใครคิดถึง หยุดยึดถือ ยึ่ดมั่น...ว่ารักจริง... ที่สุดทิ้ง...ความว่างเปล่า...เข้าใจกัน |