พิมพ์หน้านี้
|
บังเอิญจังที่เรา...เข้ามาพบ ได้ประสบพบคุย... มิเห็นหน้า สื่อภาษาเพียงคำพูด...แทนวาจา แปลกหนักหนา...คุ้นเคยนัก...จักงุนงง หลับก็ตื่น...ฝื้นภวังค์...ฝังใจคิด แปลกที่จิต....คิดถึง...คนึงหา
อยากพบคุย...แม้เป็น...เพียงวาจา น่าเชื่อว่า...เธอฉัน...สัมพันธ์จริง นอนเท่าไหร่...ใจไม่หลับ...กลับยังตื่น จึงต้องฟื้นวาจา...เป็นกลอนนี่ สื่อความคิด ความถึง...ที่คงมี ไม่รู้ที่...กลับเป็นมา...น่าสงสัย หรือว่าเรา...หงอยเหงา...เศร้าดวงจิต พาลไปคิด...เรื่อยถึง...คนึงหา ป่านฉะนี้...เขาหลับดี...มีเวลา... สุขเถิดหนา...ตัวเรา...ควรเข้านอน. |