พิมพ์หน้านี้
| อยู่ดีๆ ...ก็หนีหน้า...แปลกจริงหนา...คนเรานี่รักกัน...อยู่ดี...ดีทำเป็นหนี...หน้าไม่มองความจริง...หลายๆสิ่งไม่เคยนิ่ง...หยุดซ้ำสองความรักที่เคยครอง...วันหนึ่งหมอง ...ครองระทมที่แหล่ะ...ที่สอนไว้...ยึดสิ่งใด...ไม่เป็นผลความรัก...ไม่มีทนสุขสุดล้น...ล้วนผ่านไปวันคืน...เคยชื่นสุขสุขที่สุด...หยุดไม่ไหวความรัก...ความห่วงใยมิเคยใช่...ความแน่นอนความจริง...ของชีวิตเป็นลิขิต...จากสวรรค์ความรัก ...อาลัยกันสุขสุ.... |