พิมพ์หน้านี้
|
อยู่ดีๆ ...ก็หนีหน้า... แปลกจริงหนา...คนเรานี่ รักกัน...อยู่ดี...ดี ทำเป็นหนี...หน้าไม่มอง ความจริง...หลายๆสิ่ง ไม่เคยนิ่ง...หยุดซ้ำสอง ความรักที่เคยครอง... วันหนึ่งหมอง ...ครองระทม
ที่แหล่ะ...ที่สอนไว้... ยึดสิ่งใด...ไม่เป็นผล ความรัก...ไม่มีทน สุขสุดล้น...ล้วนผ่านไป วันคืน...เคยชื่นสุข สุขที่สุด...หยุดไม่ไหว ความรัก...ความห่วงใย มิเคยใช่...ความแน่นอน
ความจริง...ของชีวิต เป็นลิขิต...จากสวรรค์ ความรัก ...อาลัยกัน สุขสุดฝัน...มันไม่จริง
ที่สุด...ที่ควรรู้ เราต้องอยู่...กับความจริง ความรัก...และทุกสิ่ง มิหยุดนิ่ง...อยู่จริงได้ ไม่มีแม้สิ่งใด... เป็นของใครที่แน่นอน. |