เมื่อเริ่มทำงานครั้งแรกในชีวิต ไม่เคยคิดจะสังสรรค์กับใครมากนักด้วยภาระหน้าที่ที่ต้องทำมีมากเหลือเกิน  จนกระทั่งวันหนึ่งที่เราต้องไปด้วยเห็นใจในเพื่อนLoveที่ทำงานร่วมกันด้วยดีเสมอมา  ต้องการให้ไปเป็นเพื่อนเพราะเพื่อนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันที่ไปมีทั้งหมด 5 คน ชาย3 หญิง2 รวมข้าพเจ้าด้วย  เราเดินทางไปสนามโบว์ลิ่งแห่งหนึ่ง  ตั้งใจไว้แค่ว่าจะไปเป็นเพื่อนให้กับเพื่อนเท่านั้นโดยมิคิดจะเข้าร่วมในการโยนโบว์แต่อย่างใด  แต่ด้วยเพื่อนคะยั้นคะยอให้เล่นจึงจำใจต้องเล่นทั้งๆที่เล่นไม่เป็นเลยแม้แต่นิดเดียว  ข้าพเจ้าเริ่มหยิบลูกโบว์ลิ่งและตั้งท่าอย่างสวยงามพร้อมที่จะโยน(จำท่ามาจากล็อคข้างๆที่โยนสไตรค์อยู่เนืองๆ)

วิ้วววววววววว

"ว๊ายยยยยยยยยย...."

"เล็กช่วยด้วย..ไม่ไหวแล้ว"

ข้าพเจ้าค่อยๆลุกขึ้นพร้อมกับการช่วยเหลือของเพื่อนๆที่ไปโยนโบว์ด้วยกัน  เมื่อลุกขึ้นได้สายตาก็เหลือบไปเห็นล็อคข้างๆกำลังหัวเราะแบบไม่บันยะบันยังกับท่าโยนโบว์ของข้าพเจ้า  จะไม่ให้คนเหล่านั้นหัวเราะได้อย่างไรในเมื่อข้าพเจ้ากับลูกโบว์ลิ่งกลิ้งไปพร้อมๆกันจนถึงครึ่งทางช่องโยนโบว์  แล้วก็นอนคว่ำอยู่อย่างนั้น  จนต้องเรียกเพื่อนมาช่วยเพราะลุกไม่ขึ้นแล้ว(เจ็บที่หน้าอกมากๆ)  เพื่อนๆช่วยเหลือจนเดินมานั่งกับที่ได้แล้ว  ก็อดแซวข้าพเจ้าไม่ได้ว่า

"ท่าก่อนโยนสวยดีน๊ะ  แต่ตอนโยนนี่ซิเจ๋งกว่า" เล็กบอกอย่างนั้นนะ

"เจ็บจะตายอยู่แล้ว  ยังมาเบรคอีก..โอ่ย" ข้าพเจ้าร้องคราง

"เป็นมากหรือฮ่าฮ่าฮ่า แม่สาวโยนโบว์กลิ้ง"เพื่อนในกลุ่มที่มาด้วยแซว ตั้งแต่นั้นมาข้าพเจ้าก็มีฉายาว่า

"สาวโบว์กลิ้ง"

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

เขียนมอบให้ตามคำเชิญของคุณหมีปิศาจ : โบว์ลิ่งในความทรงจำ เพื่อรวมพลังช่วยน้องพรุชิง ชวนกันไปเล่นโบว์ลิ่งการกุศลกับ Blogger OK Nation
http://www.oknation.net/blog/mee104/2008/04/17/entry-1/comment#read



ขอเชิญ Blogger OK Nation และผู้ที่สนใจร่วมเข้า
แข่งขันโบว์ลิ่งการกุศล Blogger OK Nation
ซับน้ำตาน้องน้อยบ้านพรุชิง 
เพื่อหารายได้สมทบทุนช่วยเหลือครูและนักเรียน
โรงเรียนบ้านพรุชิง จ.สงขลา 
ซึ่งประสบความเดือดร้อนเนื่องจากการถูกลอบวางเพลิง
ในวันอาทิตย์ที่ 4 พฤษภาคม 2551 เวลา 12.00 น. เป็นต้นไป 
ณ โรงโบว์ลิ่ง BSC บริเวณ RCA ถนนพระราม 9
รายละเอียดดังนี้   http://www.oknation.net/blog/winsstars/2008/04/16/entry-1 

กติกาการส่งแทกสำหรับผู้ที่ได้รับ