|
 ......เดียวดายร่ำสุราใต้แสงจันทร์พร่ำรำพันบทโศกแด่เงากายมีหมู่ดาวร่วมวงเป็นสหายมิเมามายมิเลิกร้างร่ำเมรัยใช้เหล้ายาสมานแผลในใจจิตเพราะพานพบพิษรักจักมัวหมองแม้มิอาจมีเจ้าเป็นคู่ครองทั้งเฝ้ามองน้องยาช้ำอาดูร......ฤา โลกนี้เหลือเพียงแต่สุราที่นำพาความสำราญสู่ใจกูแม้คืนผันวันเปลี่ยนมิอยากรู้ข้าขออยู่เสพเมรัยให้สิ้นกัลป์ดั่งศิลาผาหินแผ่นดินตั้งข้ายังมั่นรักเจ้ามิเสื่อมหายรู้เจ้าร้ายไร้รักหักมลายแม้นข้าวาย....
|