|
 ....เสียงเธอ กลั้นสะอื้น อยู่อึกอักด้วยสำลัก ความเศร้า ที่เขายื่นอกหัก รักร้าว ชั่วข้ามคืนขมขื่น ฝืนใจ ให้ร้องร่ำ.น้ำตา พร่างพราย กับสายฝนไม่ยินยล คำปลอบใจ ใครๆพร่ำเอาแต่เอ่ย ว่ารักร้าว เศร้าระกำสุดช้ำ สุดฝืน ผ่านคืนวัน.ไหนหละ วาจา สัญญาไว้จะร่วม เป็นร่วมตาย ไปถึงฝันพร่ำบอก กรอกหู อยู่ชั่ววันยังมิทัน ผ่านวสันต์ ก็ผันแปร.หลงใหล คำชม คารมณ์หวานมองเห็น มือมาร เป็นรักแท้ตาสว่าง เมื่อเขา ไม่เฝ้าแลแต่ก็ยาก....
|