คืนสุดท้าย ในห้องขนาดเจ็ดจุดห้าเสื่อ กลางกรุงโตเกียว......

กระจกหน้าต่างบานแคบ มองออกไปเห็นหลังคามหาวิทยาลัย กี่ครั้งนะที่ฉันมองผ่านออกไปด้วยความกังวลใจในอนาคตของตัวเอง..... ประตูสูง เปิดออกสู่ระเบียง ที่ตอนเช้าๆ จะมีพิราปมาเกาะส่งเสียงดังหนวกหู  จนฉันต้องเสียรองเท้าแตะไปสองคู่...... ผนังสีขาวกับคำตอบ ที่มักจะโผล่ออกมาเวลาจ้องมันนานๆ....... ประตูห้องสีเขียวแก่ กับความรู้สึกโล่งใจ ในชั่วโมงท้ายๆของวัน .........

ฉันยังจำวันแรกเข้ามาอยู่ได้ดี เหมือนมันไม่นานมานี้เอง แต่ไม่น่าเชื่อว่าหลายปีที่ผ่านมา  ช่วงเวลายาวนาน มันเป็นหลักพึ่งพิงยามยาก บางครั้งฉันคิดว่ามันรู้จักฉันมากกว่าฉันรู้จักตัวเองเสียอีก.........

ฉันจะไม่ลืมช่วงเวลาที่ได้ใช้ชีวิตในห้องนี้ และจะไม่ลืมว่าเธอนั้นช่างใจดีและสร้างความอบอุ่นใจแค่ไหน.....

ลาก่อนเพื่อนคนดีของฉัน ขอบคุณที่เป็นที่คุ้มแดดคุ้มฝน ไม่ว่ายามสุขหรือทุกข์ ก็เป็นที่ปลอบประโลมใจได้เสมอ

ลาก่อน.....