...ข้าพเจ้าสังเกตเห็นถึงความเหนื่อยล้าของเธอที่ปรากฏที่ใบหน้า...
...แม้ว่าเธอยังสวมกระโปรงและชุดนักเรียนอยู่เลย...
...พอจะเดาว่าอายุประมาณ  ๙ - ๑๑  ขวบกระมัง...
...เห็นแล้วอดสงสารไม่ได้...

...วัยเช่นน้องคนนี้...ควรจะได้เล่นสนุกสนานกับเพื่อน ๆ ...
...ควรมีเสียงหัวเราะที่แสนสดใสกับครอบครัว...และกิจกรรมที่สนุกสนาน...
...แต่เธอต้องมาเร่ขายพวงมาลัย...
...ขายได้บ้างไม่ได้บ้าง...

...และข้าพเจ้ายังคิดต่อไปอีกว่า..เธอจะขายหมดเมื่อใด...
..เพราะนี่ก็ค่ำมากแล้ว...
...เธอจะได้กลับบ้านและทานข้าวปลาอาหารตอนกี่ทุ่มกัน...

...ข้าพเจ้ามีคำถามอยู่ในใจ...
...ในขณะที่สายตายังมองดูเธอและตั้งใจฟังเธอพูดอยู่...
...พอดีมีสัญญาณไฟเขียวขึ้น...
...ข้าพเจ้าเลยซื้อ...หมดเท่ามือที่เธอถืออยู่นั่น...แล้วให้เงินไป...
...แล้วบอกน้องน่ารักคนนั้นไปว่า..ไม่ต้องทอน...

...เธอดีใจมาก...ไหว้ยกใหญ่...
...แล้วข้าพเจ้าก็ขับเคลื่อนคล้อยจากไป...

...ทิ้งภาพแห่งความจริงของสังคมเมืองไว้เบื้องหลัง...
...ทิ้งวงเวียนแห่งการดำรงชีวิตของน้องคนนี้ไว้ต่อไป...

...และในใจยังหวังว่า..สักวัน..ความเข้มแข็งและมุ่งมั่นที่เธอมี..
...จะทำให้เธอแกร่งและขยันในการประกอบสัมมาอาชีพ...

...บทเรียนที่ได้...
...ประสบการณ์ที่มี...
...จากการต่อสู้ชีวิตด้วยการขายพวงมาลัย...
...คงหล่อหลอมเธอให้มีอนาคตที่ดี...
...มีชีวิตที่แสนสดใสมากกว่าที่เป็นอยู่...
...เด็กหญิงพวงมาลัย...นักต่อสู้ชีวิตตัวน้อย ๆ...

มิตรภาพตราบสิ้นฟ้า