| << | ตุลาคม 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | |||
พิมพ์หน้านี้
|
เหน็ดเหนื่อยกับทุกทุกอย่าง . อ้างว้างกับทุกทุกสิ่ง . ดิ้นรนต่อสู้ความจริง . อยากหยิ่งแต่ก็อ่อนแอ
เห็นโลกมามากเกินไป . หัวใจมันจึงท้อแท้ . ไร้คนจริงใจเหลี่ยวแล . เป็นแค่ ผู้หญิงธรรมดา
เกิดมาทำไมก็ไม่รู้ . อยู่ไปวันวันอย่างไรค่า . ชีวิตล้วนแต่ทรมา . รำคาญน้ำตาตัวเอง
เหนื่อยนักช้ำนักอยากพักผ่อน . ร้าวรอนเมื่อถูกข่มเหง . ชีวิตดิ้นไปตามเพลง . วังเวงจนแทบขาดใจ
***************
มันเป็นบาปสำหรับการรับรู้ . ถ้าเธอยังติดอยู่กับความหลง . ถ้าจิตใจยังอ่อนไหวไม่มั่นคง . และผะวงว่าที่นี่จะมีภัย
ทางข้างหน้าหนทางจะว่างเปล่า . แดดจะเผาผิวผ่องเธอหมองไหม้ . ที่ตรงโน้นมีหุบเหวมีเปลวไฟ . ถ้าอ่อนไหวจะก้าวไปอย่างไรกัน . **************************** |