“คุณแก้วใช่มั้ยครับ” ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาหาฉันพร้อมเอื้อมมือมา
รับสัมภาระ

“นัฐให้มารับเหรอค่ะ ลุงชื่ออะไรค่ะ” ฉันถามกลับไปก่อนที่จะยื่นสัมภาระ
อันมีเพียงเป้ใบเดียวให้ไป

“มวนครับพ่อเลี้ยงให้ผมมารับ ของคุณผู้หญิงมีแค่นี้เหรอครับ จะแวะซื้อ
อะไรที่ในเมืองก่อนมั้ยครับ ผมจะแวะให้”

“คงไม่ต้องมั้งค่ะ เรารีบไปกันดีกว่า เห็นว่าปางอยู่ไปอีกไกล” ฉันปฏิเสธ

“ครับไกลจากนี้มากโขเชียวครับ เชิญทางนี้ครับ” ลุงมวนออกเดินนำหน้า
ฉันออกไปจากประตูผู้โดยสารขาออกของท่าอากาศยาน ไปยังที่จอดรถ

รถกะบะโฟร์วิลไดร์ฟกลางเก่ากลางใหม่เคลื่อนพาลุงมวนกับชั้นไปบนเส้นทาง
สันเขาผ่านโค้งอันมากมายอย่างเหงา ๆ 

ขณะที่เรื่องราวเก่า ๆ เดินไปตามทางของมัน

“ยิงแม่นนี่น้อง” ฉันหันหลังไปตามที่มาของเสียง ชายเครื่องแบบทหารครึ่งท่อน
เดินเข้ามาหาพวกเรา

“ฟลุ๊กมั้งพี่ เพิ่งหัดยิงเนี่ย”  ฉันตอบไปตามจริง 

“ฟลุ๊กเหรอ !! พี่ยืนดูนานแล้ว ยิงเข้ากลุ่มดีนี่  ของไอ้หนุ่มนี่ก็ดี มาด้วยกันเหรอ” 

พี่ที่เขาใช้เรียกตัวเอง มองไปทางนัฐ

“อือ มาด้วยกัน ขอบคุณพี่ที่ชม” ฉันตอบขอบคุณไปตามมารยาท

“มีไรแก้ว” นัฐหันมาถาม

“ไม่มีไรน้อง พี่ถามดูเห็นยิงกันเกาะกลุ่มดี อย่างนี้ตายแน่ ๆ” ชายคนเดิม
หัวเราะและยิ้มให้เรา 

“ไม่เบื่อเหรอน้อง ยิงแต่ 22 เนี่ย พี่มีลูก 38 เหลือไปยิงดูมั้ย” ชายคนเดิม
เชิญชวน

“ไม่หละพี่ ผมไม่มีเงินเช่าปืนอยู่ดีหละ” นัฐปฏิเสธ

“ปืนพี่มี มีลูกไม่มีปืนได้ไงวะ มะมานี่” ชายชุดทหารเดินนำเราเข้าไปใน
ส่วนในของสนามยิงปืน ส่วนของ “สมาชิก” ทิ้งหลังให้เราเดินตามเข้าไป
อย่างงง ๆ

“อะนี่กระสุนแล้วนี่ปืน ของเอ็งลองกระบอกนี้นะไอ้หนุ่ม เอออ ชื่ออะไรกันวะเนี่ย” 

ชายชุดทหารหยิบปืนสองกระบอกมาวางไว้ตรงหน้าให้เราพร้อมกระสุน 38

สองกล่อง ที่เขาว่าพร้อมถามชื่อเราท่าทางสนิทสนม

“ผมชื่อนัฐ เพื่อนผมชื่อแก้ว แล้วพี่หละ” นัฐตอบ

“พี่ชื่อพล เอ๊าลองยิงดู พี่จะดูให้ ใช้เป็นกันหรือเปล่าหละนี่ มาจะทำให้ดู” 
พี่พลหยิบปืนของนัฐที่ตอนหลังชั้นถึงจะรู้จักชื่อมันคือ สมิธ แอนด์ วัสสัน 
ขนาด 38 มม. สเปค 4 นิ้ว ขึ้นมาโชว์การบรรจุกระสุน พี่พลดันปลดโม่
ที่อยู่ทางซ้ายของด้ามปืนบริเวณหลังโก่งไกไปข้างหน้า  เพื่อถอดลูกโม่
ออกมาบรรจุกระสุนทีละนัด ก่อนจะเข้าโม่ทางช่องว่างของโม่ทางซ้าย
ของกระสุนที่บรรจุ ดันให้ตรงกับรังเพลิงก่อนวางมันไว้ตรงหน้านัฐ
จากนั้นจึงละจากนัฐมาจัดการกระสุนให้กับฉัน

“เอ้า ลองยิงให้ดูหน่อยสิ” พี่พลผู้พร้อมปลอดเซฟปืนและส่งที่ครอบหูให้กับเรา

ฉันรับที่ครอบหูมาสวมไว้ แล้วเล็งที่เป้าเพื่อยิงตามที่พี่พลสั่ง

ได้ผล ปืนแทบหล่นจากมือ แรงถีบของกระสุนทำเอาฉันผงะ  แต่มันใช้ไม่ได้
กับนัฐเขายืนท่ามั่นพร้อมง้างนกส่งกระสุนออกไปยังเป้าอย่างต่อเนื่อง  กระสุน
ไม่เข้าเป้านัก แต่เห็นได้แต่ไกลว่ากระสุนกระจุกตัวเป็นกลุ่มใกล้จุดสำคัญ 
หรือที่เรียกว่า “จุดตาย”

พี่พลเดินตรงมาหาฉันพร้อมแนะนำการใช้ปืนที่ให้ฉันมายิง 

“นี่ต้องอย่างนี้ ดูนะ”  พี่พลยื่นมือมาจากด้านหลังและดึงปืนไปจากมือฉัน

“ยืนให้มันสบาย ๆ แล้วเล็งตามแนวเป้าหมาย สบาย ๆ นะ ดูนี่เห็นมะ หลับตา
ซ้ายเล็งด้วยสายตาข้างขวา  ให้ยอดศูนย์หน้าอยู่ตรงกับบากหลัง  เสมอสันบาก
ศูนย์หลัง วางไว้กลางเป้า” พี่พลท่านว่าเป็นฉาก ๆ

“คุมการหายใจด้วย ต้องปล่อยกระสุนขณะที่หยุดหายใจต้องหัดกลั้นหายใจนะ 

ถ้าจะเอาดีทางนี้นี่”  พี่พลคืนปืนให้กับฉันเพื่อยิงต่อไป

ผลการยิงของฉันคงสู้ไม่ได้กับนัฐนัก เขาเหมือนเกิดมาเพื่อใช้มัน ไม่ได้เป็น
การโกหกที่จะบอกว่าเป็นครั้งแรกที่ฉันเข้ามาลองยิงปืน  เหตุมันแค่นัฐมาคุยอวด
เรื่องการยิงปืนที่จะต้องไปฝึกในการเรียน ร.ด.จนทำให้ชั้นเกิดอยากจะยิง
ขึ้นมาบ้างจริง ๆ ซึ่งก็เดือดร้อนให้นัฐต้องพาฉันมาลองยิงในหนนี้  และก็อาจจะ
ไม่ได้มาหากว่านัฐไม่ได้เงินมาจากการพนันเปิดหนังสือกับเพื่อนในช่วงเวลา
เรียนภาษาไทย เราจึงได้ค่ากระสุนซึ่งราคาไม่ถูกนัก 

“รู้มั้ย คนที่เข้ามายิงปืนที่นี่นี่นะ ถ้าไม่ไปเป็นทีมชาติก็ไปเป็นมือปืน” 
พี่พลพูดขึ้นระหว่างรออาหารตามสั่งที่สั่งไว้ หลังจากเก็บอุปกรณ์การยิงต่าง ๆ 
และชวนเรามากินข้าวเย็นด้วยกัน

“แหมพี่ คนเขามายิงเป็นกีฬาก็แยะนี่” ชั้นแย้ง

“น้อยหวะไอ้แก้ว คนยิงเป็นกีฬานี่ก็คนที่จะเป็นทีมชาติไง แต่ไอ้ที่ไม่ได้เป็น
ทีมชาตินี่น่ะ บางคนต้องหัดไว้ป้องกันตัว หัดไว้ยิงผัวอะไรพวกนี้หละ แต่พี่แยก ๆ 
ได้ 2 พวกใหญ่ ๆ คือ ไปเป็นทีมชาติ กับไปเป็นมือปืน ไอ้นัฐนี่ยิงใช้ได้เลยนะ
ถ้าเอ็งสนใจนะ พี่จะช่วยฝึกให้” พี่พลอธิบาย

“ไม่ไหวมั้งพี่ วันนี้ถ้าไม่ได้พี่ผมก็ไม่ได้เข้าไปยิงตรงนั้นหรอก แพงตาย
ไม่มีเงินอ่ะพี่” นัฐปฏิเสธแต่ฉันรู้ว่าเขาสนใจ

“เรื่องเงินน่ะพี่รู้ เอ็งไม่ต้องเป็นห่วงสิ เรื่องนี้พี่ดูแลได้ พูดตรง ๆ พี่สนใจเอ็ง 
บอกยิงครั้งแรกแม่งนิ่งได้ขนาดนี้” พี่พลชม

“ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกพี่ ผมอ่ะยิงมาแล้วตอนฝึก รด.” นัฐยังคงถ่อมตน

“ไม่เป็นไรโว้ย ถ้าเอ็งสนใจ เอ็งก็แวะมาหาพี่แล้วกัน มาถามหาพี่ที่นี่นะ 
เขารู้จักพี่กันทั้งนั้นหละ เปลี่ยนใจก็แวะมา เมื่อไหร่ก็ได้พี่รอได้” พี่พลโว

“พี่จะเอานัฐมันไปเป็นมือปืนเหรอ” ฉันถามขำขำ

“ก็แล้วแต่มันจะเอา” พี่พลพูดกลั่วหัวเราะ

ฉันไม่รู้ว่านัฐคิดอย่างไรกับคำพูดของพี่พล เพราะหลังจากนั้นฉันกับนัฐก็ไม่
ค่อยได้พบกันมากนัก เพราะนัฐต้องไปอยู่กับแม่ที่ต่างจังหวัดในช่วงปิดเทอม 
หลังจากนัฐกลับมาเราก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องยิงปืนกันอีก

จนวันหนึ่งฉันกลับมาถึงบ้านหลังจากไปช่วยงานเพื่อนที่ร้านอาหารของเพื่อน 
บ้านที่ปิดไฟเงียบสนิทเพราะไม่มีใครอยู่อย่างเป็นปกติ ฉันเปิดประตูเข้าไป
สิ่งผิดปกติที่ชั้นรับรู้ได้ คือ มีความเคลื่อนไหวในความมืด 

“ใครน่ะ” ชั้นกรอกเสียงไปในความมืด

“แก้ว นัฐเอง” เสียงแผ่ว ๆ ดังมาจากในความมืด

ฉันเอื้อมมือไปเปิดไฟ  “ทำไมมานั่งอยู่มืด ๆ นัฐ แล้วเข้ามาได้ไงนี่”  
สิ่งที่ฉันเห็นภายใต้แสงสว่างทำเอาฉันถึงกับพูดไม่ออก

ร่างของนัฐนั่งพิงข้างฝาเต็มไปด้วยเลือดสีแดงอาบอยู่เต็มไหล่
มือยังกำด้ามปืนแน่น 

“เฮ้ยไอ้นัฐเกิดไรขี้น” ฉันถามเสียงหลง

“เบา ๆ แก้ว เดี๋ยวใครได้ยินเข้า” นัฐเสียงหอบเหนื่อย 

“โทรหาพี่พลให้หน่อย” ชั้นละล่ำละลักรับสมุดจดเบอร์โทรศัพท์จากนัฐ 

และเริ่มทำแผลให้นัฐ  ถ้าไม่ผิดแน่แล้วชั้นคิดว่ามันเป็นรอยกระสุน
ที่แหวกเนื้อของนัฐจนเลือดโทรมได้ขนาดนี้ และถ้าไม่ผิดกระสุนทะลุ
ออกจากหลังนัฐไป

เวลาต่อมาฉันพบว่าตัวเองกำลังโทรหาพี่พล คนที่นัฐอยากให้ฉันบอกเขา
มากที่สุดว่านัฐอยู่ที่ไหน ฉันกลับเข้าบ้านไปพร้อมกับคำแนะนำจากพี่พล 
คืนนี้พี่พลจะมารับนัฐไป 

ฉันกลับมาที่บ้าน นัฐยังคงนั่งพิงข้างฝา เลือดซึมออกจากผ้าที่ฉันนำมาพันแผล 

สิ่งที่ฉันคิดอยู่ตลอดเวลา 

พี่พลเมื่อไหร่จะมา 

นัฐจะเป็นอะไรมั้ย 

เลือดซึมออกมาจนแดงฉาน ฉันเฝ้าแต่เรียกชื่อนัฐ ความกลัวเข้ามา
ครองสติฉันจนนัฐต้องเรียกให้มันกลับมา

“ไม่เป็นไรแก้ว ไม่เป็นไร ฉันไม่ตายหรอก” นัฐพูดเสียงแผ่ว แทบไม่ได้ยิน

นั้นเป็นคำสุดท้ายที่ฉันได้ยินจากนัฐก่อนที่พี่พลจะมารับเขาไป และกำชับ
ไม่ให้ฉันบอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ และไม่ต้องติดต่อกับพี่พลอีก

“คุณผู้หญิงครับ ถึงแล้วครับ” เสียงลุงมวนปลุกฉันตื่นขึ้นจากวันวานอันเก่าก่อน 

หลายชั่วโมงที่รถวิ่งผ่านป่าเขาเข้ามาตามทางสายเปลี่ยว ที่แทบจะไม่เห็นว่า
มีรถแล่นสวนในที่สุดก็ถึงเสียที

เดือนก่อนฉันได้รับจดหมายจากชายคนที่ฉันไม่คิดว่าเขาจะกลับเข้ามาในชีวิต

ของฉันอีกแล้ว........นัฐ 

ช่วงเวลาที่กำลังคับขันของฉัน นัฐเหมือนขี่ม้าขาวมาเพื่อช่วยฉันพอดี 
สิ่งที่นัฐบอกกับฉันหลังเวลาผ่านไปเกือบห้าปี คือ 

“ตอนนี้นัฐทำปางไม้ให้กับเจ้านายอยู่ทางเหนือ” 

แทบเกือบจะทันที ฉันตอบจดหมายและเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้นัฐฟังผ่านทาง
ตัวอักษร ไม่นานนักฉันก็ได้รับจดหมายตอบจากนัฐอีกฉบับ นัฐชวนให้ฉันไปอยู่ด้วยตำแหน่งงานบัญชีกำลังขาดสำหรับที่นั่น แต่นัฐไม่อยากให้ฉันอยู่นานนัก 
เอาแค่พอทำให้ฉันสบายใจแล้วอยากจะกลับเมื่อไหร่ก็แล้วแต่ฉัน ไม่รั้งรอที่จะต้อง
ให้เชิญชวนอีกเป็นครั้งที่สอง ชั้นตอบตกลงและเดินทางมาที่นี่ / (2)

ภาพจากอินเตอร์เนต