.

“ปล่อยกูออกไปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปป  ปล่อยกู” ฉันตะโกนสุดเสียง ด้วยความปวดร้าวแสบคอไปหมด

“โอ้ย......ปล่อยกู” ฉันทรุดตัวลงนั่งกองอยู่กับพื้น สายน้ำยังกระหน่ำกาย เจ็บแปลบ  ทุกเส้นของสายน้ำรสชาดกลายเป็นคล้ายกับแส้ที่เฆี่ยนตี เจ็บกระหน่ำไปทั่วทุกรูขุมขน ร่างกายฉันเปียกปอน

“นัฐ ให้แก้วออกไป” จบท้ายด้วยเสียงสะอื้นไห้ ความหนาวเหน็บจับขั่วหัวใจเคลื่อนไปจนถึงขั้วกระดูก ร่างกายฉันบิดเร่า  ทุรนทุรายเจียนตาย

ฉันกระชากเชือกปอที่พันธนาการฉันไว้กับท่อน้ำเหล็ก จนเลือดซึมปนรวมกับสายน้ำที่ไหลนองอยู่ตรงหน้า ตะเกียกตะกายต้องการหลุดพ้นไปจากเชือกเส้นนั้น แต่ไม่อาจพ้นไปได้ เศษสำรากกลาดเกลื่อนไปกับพื้น

คอฉันแห้งผาก มีเพียงโอ่งน้ำและสายน้ำจากฝักบัวเก่าคร่ำที่จะเอื้ออำนวยสายน้ำให้ฉันชำระคอ ฉันยังคงตะโกนคร่ำครวญ  ข่มขู่ และสบถอย่างหยาบคาย เรียกร้องหาอิสรภาพจากภายนอก

สุดท้ายนอกเหนือจากความเจ็บปวดและเหนื่อยอ่อน ฉันได้แต่คำนึงถึงเรื่องราวแต่หนหลัง

พ.ศ. 2531..........

.

รถลาวิ่งกันขวักไขว่อยู่ตรงหน้าฉัน  ใช่วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดชั้นเรียน  บนถนนที่เหมือนกับรถยนต์ทั้งโลกมาอยู่รวมกัน  อึดอัดเหลือทน  ฉันตัดสินใจลงจากรถเพื่อลงเดิน หนีความแออัดบนรถเมล์  ใช้เวลาไม่นานฉันก็มาถึงโรงเรียนก่อนที่สัญญาณเข้าแถวจะเริ่มขึ้น 

ทำไมต้องตรงตามเวลาเหรอ อย่ามาถามฉันเลย  ฉันไม่รู้หรอกเขาบอกกันมาแบบนี้ เห็นว่าเป็นระเบียบสังคมอะไรประมาณนี้  ฉันรู้เพียงแต่ว่า ถ้าวันนี้ไปโรงเรียนสาย นังผีฝรั่ง อาจารย์ประจำชั้นและสอนวิชาภาษาอังกฤษ ซึ่งบังเอิญเป็นอาจารย์เวรวันนี้จะกริ้วไม่ให้ฉันเข้าห้อง  และเราทั้งหมดผู้ร่วมอุดมการณ์ “สายเสมอ” จะถูกลงโทษด้วยการให้วิ่งรอบสนาม 3 รอบ และตะโกนว่า

“ฉัน.......(ชื่อ)........จะไม่มาสายแล้วครับ/ค่ะ”  เหนื่อยน่ะไม่เท่าไหร่  แต่อายได้ใจเลยที่เดียว

“วันนี้เรามีนักเรียนใหม่ย้ายมาเรียนกับพวกเรา” เสียงนังผีฝรั่งอาจารย์ประจำชั้นในชั่วโมงโฮมรูมดังเจื้อย

หญิงสาววัยราว 17 -18 ปี ร่างเล็กผิวขาวผุดผ่องแบบลูกคนรวย ตาหยี หน้าเหลี่ยมกว้าง บ่งบอกชาติพันธุ์ ผมซอยสั้นจนเห็นหนังศีรษะเป็นแนวขอบบอกลักษณะของความเป็น “ทอม”ได้เป็นอย่างดี 

“กฤษณา” คือ ชื่อของเธอ ก็อย่างที่ฉันหรือใคร ๆ เดากันได้ถูก “หนา” ย้ายมาจากโรงเรียนพาณิชย์ลูกไฮโซในย่านใกล้เคียง จะด้วยสาเหตุอันใดไม่แน่ชัด แต่หนาบอกฉันภายหลังว่า

“กูเกรดไม่ถึง  มันเลยรีไทด์กูออกมา”

เด็กที่ย้ายที่เรียนมาใหม่หลาย ๆ คนมีเหตุผลเดียวกันหรือเหตุผลแตกต่างซึ่งก็ไม่ห่างกันไปซักเท่าไร และโรงเรียนของฉันก็ไม่เคยเกี่ยงเลยที่จะรับเข้าศึกษาต่อ ขอให้มีเงินจ่ายค่าเทอมเป็นพอ

“ไปนั่งตรงที่ว่างข้างเกร็ดแก้วไป กฤษณา” สิ้นเสียงหนาก็เดินต้อย ๆ มานั่งลงข้างฉัน มิตรภาพเกิดขึ้นหลังจากนั้น

.

“เย็นนี้ไปแดกเหล้าบ้านไอ้จิตรมั้ยหนา” ฉันเอ่ยปากชวนหลังจากนัดแนะกับเพื่อนเก่าต่างห้อง

“ไม่อ่ะ ไอ้เหี้ย สองเม็ดนี้มึงยังเมาไม่พอเหรอ” หนาพูดพร้อมส่ง “เม็ด” ส่งให้ฉันสองเม็ด

“เม็ดเดียวพอไอ้เหี้ยเดี๋ยวกูเรียนไม่รู้เรื่อง วิชานงนุชด้วยมึง แม่งยิ่งแสนรู้อยู่” ฉันบอกพร้อมหยิบ “เม็ด” ขี้นมาและส่งมันเข้าปากตามด้วยน้ำแก้วใหญ่

“แล้วอีนิดมันไปไหนเนี่ย” ฉันถามหาเพื่อนสาวคนโปรด

“โน้น แม่งนอนอยู่หลังห้องโน้น  ตัวแม่งเล็กนะนั้นมึงมองไม่เห็นเนี่ย” ฉันมองตามนิ้วชี้ของหนาไปที่หลังห้อง จนต้องกลั้นหัวเราะกับภาพอนาถหลังห้องเรียน

นิดสาวน้อยที่ร่างไม่ได้น้อยนิดเหมือนชื่อ ด้วยความสูงกว่า 170 น้ำหนักกว่า 60 กิโล ทำให้เธอดูบึกบึนกว่าผู้หญิงในชั้นเรียนเดียวกัน และด้วยความยาวขนาดนั้น เก้าอี้สามตัวจึงรองรับร่างเธอเอาไว้ ผมหยิกหยักศกปรกคลุมใบหน้า ขาและแขนอีกข้างหนึ่งตกลงข้างตัว

“แม่งเล่นไปสองเม็ดเมื่อก่อนเที่ยง นี่ข้าวปลายังไม่ได้แดกเลยเนี่ย มึงไปแดกข้าวกะพวกไอ้จิตรมาเหรอ” หนาถามฉัน

“เออ .....” ฉันตอบและหันกลับไปมองนิดที่แน่นิ่งสิ้นสติอยู่บนเก้าอี้

“ไอ้เหี้ยแล้วมึงไม่ปลุกมัน เดี๋ยวแม่มึงก็มาแหกอกเอาหรอก” ฉันหันไปด่าหนาและเดินไปเรียกนิด

“นิด นิด อีนิด อีเหี้ยนิดดดดดดด” ดีกรีเริ่มเพิ่มขึ้นตามความยากง่ายของการปลุกเพื่อน ตามด้วยการตบหน้าไปอีก  2-3  ฉาด

“ไอ้เหี้ยยยยยยยย แก้ววววววว มึงตบกูทำไม” นิดเรียกชื่อเล่นจริงๆ ของฉันและลุกขึ้นนั่งเอามือปัดป้องใบหน้า

“มึงจะนอนรอให้นงนุชมากระทีบมึงเองเหรอ อีควายยยยยยยยยย ข้าวปลาอ่ะแดกบ้างหรือยังเนี่ย” ฉันตะคอกพร้อมออกนามแม่ใหม่ของมัน

นิดเป็นเพื่อนฉันมาตั้งแต่ฉันเข้ามาเรียนที่นี่ ถึงแม้นว่าเราจะอยู่คนละห้องกันในปีหนึ่ง แต่กีฬาพาเราเป็นเพื่อนกันได้เสมอ เมื่อฉันพบว่าเป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอลสีเดียวกับนิด แน่นอนหนักไปทางเมา ฉันเฮไหน นิดจะเฮด้วย ไม่ว่าจะไปหาเหล้ากินกันกับเพื่อนที่โรงเรียน หรือเพื่อนโรงเรียนนัฐ นิดไม่เคยเกี่ยง นิดอาศัยอยู่กับยายซึ่งมีอายุมากแล้ว โดยไม่ต้องถามถึงพ่อ ยายได้รับเพียงเงินเลี้ยงดูนิดจากแม่ซึ่งไม่มากนักในแต่ละเดือน

“เฮ้ย! นั่งที่เร็ว นงนุชมา” เสียงหนาตะโกนเตือน นิดนั่งตัวตรงหายเมาเม็ดเป็นปลิดทิ้ง

หญิง ร่างเล็กกะทัดรัด วัย 40 กว่า ด้วยผมหน้าม้าทรงบ๊อบและใบหน้าที่ไร้การตกแต่งใด ๆ ทำให้เธอดูเด็กกว่าความเป็นจริงมาก เสื้อแขนกระบอกสั้น ผ่าหน้า คอตั้ง และกระโปรงบานคลุมเข่าเสมือนเครื่องแบบประจำตัว “นงนุช” ของฉันคืออาจารย์ประจำวิชาบัญชีที่รับผิดชอบต้องสอนวิชาบัญชีเกือบ ๆ ทุกบัญชีที่มีการสอนกันในโรงเรียนเรา ในหนึ่งสัปดาห์เราจึงต้องพบกับ “นงนุช” หลาย ๆ ครั้ง

สิ้นเสียงทำความเคารพอาจารย์ขานชื่อนักเรียนแต่ละคน

“พรธิพา” อาจารย์ขานชื่อ อุ๋ย เพื่อนเรียนร่วมห้องกับฉัน  แต่เงียบไม่มีเสียงตอบใด ๆ

“ยัยแก้ว เพื่อนเธอไปไหน ไม่เห็นหัวมันหลายวันแล้วนะ” อาจารย์หันมาถามฉันถึงการหายไปของนังอุ๋ย

“ไม่รู้จารย์ หนูไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับมันอ่ะ” ฉันตอบไปกวน ๆ ด้วยฤทธิกล่อมประสาทจาก “เม็ด” ที่ฉันกินเข้าไป โลกจึงรื่นรมย์กว่าที่มันควรจะเป็น และจริง ๆ ที่ว่าฉันไม่รู้ว่ามันหายหัวไปอยู่ที่ไหน

“เดี้ย ๆ ถามก็ตอบไม่ต้องมากวน” อาจารย์มองมาที่ฉันและแยกเขี้ยวใส่ ซึ่งก็เป็นปกติเหมือนกันในทุก ๆ คาบเรียน

.

ระหว่างพวกเรากับอาจารย์ มีสายใยบาง ๆ ที่ไม่ต้องบอก ฉันรู้ว่าอาจารย์รักพวกเรา และเฝ้าพร่ำบ่นเพื่อให้พวกเราเป็นคนดีเสมอ แต่บางครั้งสังคมและครอบครัวต่างหากที่เป็นผู้ยัดเยียดให้เราก้าวต่ำลง และคอยกระหน่ำซ้ำเติมเราในทุกเวลาที่พลาด คนอย่างอาจารย์เราคงหาไม่ได้ง่าย ๆ ในสังคม โดยเฉพาะสังคมโรงเรียนพาณิชย์แบบที่พวกฉันอาศัยอยู่

ในทางกลับกันถ้าเป็นนังผีฝรั่งอาจารย์ประจำชั้นซึ่งรูปร่างหน้าตาไม่ผิดไปจากฉายาของเธอเท่าใดนัก เพียงแต่เธอยังคงเดินได้และให้คุณให้โทษแก่พวกฉันได้  ขานั้นไม่ต้องพูดถึง ไม่รู้โกรธเกลียดเด็กนักเรียนอย่างพวกฉันมาแต่หนใด ก็แค่ฉันพูดเรื่องจริงที่คนอื่นเขาไม่พูดกัน ก็แค่พวกชั้นค่ะ ขา หรือใช้คำหวีอหวาไม่เป็น

.

ฉันเคยได้ยินมันพูดอยู่ตลอดเวลาว่า “เนื้อไหนร้าย ตัดเนื้อนั้นทิ้ง” ว่าแต่ว่าพวกฉันกลายเป็นเนื้อร้ายไปแล้วหรือนี่ บางทีพวกฉันอาจจะเป็นเนื้องอกจริงอย่างที่ว่า แต่บางครั้งบางเวลาพวกฉันก็ยังไม่สายเกินกว่าจะเยียวยาด้วยความเข้าใจ ถ้าเพียงแต่คนใกล้ชิดพร้อมจะเยียวยา ไม่ใช่การผลักไสให้พวกฉันลงต่ำกว่าที่เป็น พวกฉันอายุเพียงแค่นี้จะเอาอะไรกันนักหนา

อย่างเช่นวันนี้  โรงเรียนให้อาจารย์ประจำชั้นตรวจระเบียบการแต่งกายนักเรียนโดยใครที่ทำผิดกฎของโรงเรียน จะต้องถูกลงโทษ นังต้อยเพื่อนฉันมันทั้งเรียนดีและเรียบร้อยจนได้เป็นถึงหัวหน้าห้อง แต่ด้วยความที่หน้าฝนกางเกงวอร์มซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชุดพละมันยังไม่แห้ง หล่อนเลยเอามาตากไว้ในห้อง แล้วใส่กระโปรงนักเรียนแทน

นังผีฝรั่งมาเห็นเข้า หล่อนก็ไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น เหตุผลใด ๆ ในโลกใช้กับหล่อนไม่ได้ หล่อนยืนกราน “กฎก็คือกฎ” หล่อนสั่ง “พักการเรียน” นังต้อยสามวัน  กฎก็คือกฎใช่ ฉันไม่เคยเถียงความจริงของโลก แต่การลงโทษมันควรต้องดูหลักเหตุผลและความเหมาะสมของโทษที่จะได้รับ

ฉันเดินเข้าไปหานังผีฝรั่ง ยกขาขึ้นวางบนที่นั่งบนระเบียง ลงมือถอดถุงเท้า และขว้างออกไปนอกรัศมีระเบียง

“อาจารย์พักการเรียนหนูด้วย เครื่องแต่งกายหนูผิดระเบียบไม่มีถุงเท้า” ฉันกล่าวเซ็งๆ กับมัน แต่สายตาของฉันจับจ้องที่ตาของมันไม่วางตา

มันมองกลับมาที่ฉันด้วยสายตาเครียดแค้นไม่ต่างกัน

“อ้อ แน่นอนเธอไม่ต้องห่วงพักการเรียนสามวัน” นั่นคือรางวัลแห่งความยุติธรรมที่ฉันต่อสู้แม้นแต่กับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ 

.

ไม่ผิดหวังที่เป็นเพื่อนกัน ไอ้นิดโดนข้อหาตามกันมาติด ๆ จากข้อหาดัดผม ทั้ง ๆ ที่ผมมันหยิกมาแต่กำเนิด แต่ผิดที่มันไม่ยอมไปยืดให้เหมือนกับไม่หยิก  นี่หละความผิดที่ผู้ใหญ่ที่เป็นครูประจำชั้นมอบให้พวกฉันไปงงเล่นในวันหยุดพักผ่อนต้อนรับการพักการเรียน 3 วัน

/(2)

ขอบคุณภาพของคุณกิตติ  จากอินเตอร์เนตที่ต้องขออภัยที่ไม่ได้จดไว้ว่าเวปอะไร