/(2)

ฉันลุกขึ้นมาคุ้ยเขี่ยหายาที่ฉันซ่อนเอาไว้ นัฐจับมือฉันไว้

“ทำอะไรแก้ว” นัฐถาม

“โอ้ย!! หลบไป จะหาของ” ฉันสะบัดมือจนหลุด สายตายังคง
ค้นหามือไม้ยังคงคุ้ยเขี่ย

“หาไอ้นี่เหรอ” นัฐยกมือโชวมวนบุหรี่ที่มีแคปบรรจุอยู่กว่าครึ่ง

“เอามาให้แก้ว” ฉันพยายามคว้ามันจากมือนัฐ ขณะที่นัฐพยายาม
จะหลบเลี่ยง

“เอามา ไอ้นัฐ เอามานี่ โว้ย!! เอามาให้กู” ฉันสบถอย่างมีโทสะ
ตาขวาง ตามด้วยมือเท้าที่ประเคนไปยังนัฐไม่นับ นัฐยังคง
หลบหลีกฉันไม่โต้ตอบ

ฉันทรุดตัวลงกับพื้นบ้านร้องไห้ น้ำตาอาบแก้มร่างกายคล้ายจะ
หลุดออกเป็นชิ้น ๆ กระตุกเล่า ความคลื้นไส้อาเจียนตามมา
ติด ๆ นัฐตรงเข้ามาโอบกอดฉันไว้จากด้านหลัง

“แก้ว ๆ แก้วเป็นไงบ้าง” เสียงนัฐสั่นเครือ ฉันเห็นน้ำตา

“นัฐ นัฐเอาให้แก้วนะ โอ้ย! แก้วจะตายแล้ว” เรี่ยวแรงฉันไม่เหลือ
อยู่อีกต่อไปฉันพิงอกนัฐน้ำตามริน

นัฐส่งมวนบุหรี่ยัดไส้ส่งให้ฉันอย่างเสียไม่ได้ ฉันรีบตะครุบคว้า
มันไว้เหมือนมันจะบินหนีไปจากตรงหน้า มือไม้ที่สั่นไหวจับ
ไฟแช็กกดให้มันติดจนมือชา  ไฟแช็คล่วงหล่น
นัฐหยิบไฟแช็กจุดไฟให้

ฉันรีบสูดควันมรณะเข้าไปอย่างเต็มปอดจนสำลัก น้ำตาจากการ
สำลักควันเทียบไม่ได้กับน้ำตาแห่งความล้มเหลว........ฉันแพ้

เช้าวันนั้น ฉันตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ย่ำแย่ วันนี้ฉันตั้งใจจะ
ไปหาอาจารย์นงนุชเพื่อขอความช่วยเหลือ
อย่างที่อาจารย์เคยบอกฉันไว้

ทุกอย่างที่โรงเรียนยังคงเหมือนเดิม วันนี้นิดคงมาช้า .........

สายวันนั้นก่อนที่ฉันจะไปหาอาจารย์นงนุชที่ห้องพักครู อาจารย์
ได้แวะเข้ามาหาฉันและเรียกฉันไปคุยที่ห้องพักครู

"เกร็ดแก้ว ครูมีเรื่องจะคุยกับเธอ" อาจารย์พูดกับฉันหลังจากที่ฉัน
นั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะของอาจารย์เรียบร้อยแล้ว

"หนูก็มีเรื่องจะคุยกับอาจารย์ค่ะ พอดีหนูรอนิตยามาก่อน
หนูว่าจะคุยกับอาจารย์พร้อมกัน" ฉันแจ้งความจำนง

"นิตยาไม่มาแล้วหละ เกร็ดแก้ว" อาจารย์พูดและจับมือฉันไว้

"ทำไมอ่ะค่ะ" ฉันย้อนถาม

"นิตยาเขาจากเราไปแล้ว เขากระโดดตึกเสียชีวิตเมื่อคืนนี้"
อาจารย์แจ้งข่าวร้ายแก่ฉัน ความรู้สึกของฉัน เหมือนใครยก
อะไรหนัก ๆ ทุ่มใส่หัว มันมึนตีบไปหมด

อาจารย์เล่าให้ฉันฟังว่า นิด เพื่อนของฉันกระโดดจากระเบียง
ห้องของตัวเองลงมาตายเมื่อคืนนี้ ตำรวจไปตรวจสอบที่เกิดเหตุ
ในห้องของนิด พบว่ายายของนิดก็เสียชีวิตแล้วเช่นกัน มีร่องรอย
การต่อสู้ และมีอุปกรณ์การเสพเฮโรอิน คาดว่า นิดคงเสี้ยนยา
และพยายามจะออกไปหายามาเสพแต่ยายคงไม่อยากให้นิดไป
จึงห้ามไว้ แต่นิดคงหน้ามืดเพราะความต้องการเสพยาเสียแล้ว
นิดผลักยายอันเป็นที่รักยิ่งของมันกระเด็นติดข้างฝา และตรงนั้น
เองที่ทำให้ยายต้องจบชีวิตลง ท้ายทอยของยายกระแทกเข้ากับ
โต๊ะวางทีวีตัวเขื่อง

นิดคงสำนึกผิด สิ่งที่ทำได้เพื่อหนีความผิดและความเป็น
ทาสยาเสพติด นิดตัดสินใจกระโดดตึกลงมา เพื่อปลดปล่อย
พันธนาการทุกอย่าง

ฉันนั่งนิ่ง  นิ่งจนไม่คิดว่าตัวเองยังมีลมหายใจอยู่ นิ่งจนอาจารย์
ต้องดึงฉันออกจากภวังค์

"เกร็ดแก้ว เธอเป็นอะไรหรือเปล่า"

"เปล่าค่ะอาจารย์" สติของฉันกลับมาพร้อมกับน้ำตาอาบแก้ม
ไม่น่าเชื่อ ยาเสพติด เอาคนที่ฉันรักลงนรกไปกับมันครั้งแล้ว
ครั้งเล่า รายต่อไปคงเป็นฉัน

"อาจารย์ค่ะ หนูตัดสินใจแล้วค่ะ หนูคงต้องขอความช่วยเหลือ
ของอาจารย์ หนูอยากเลิกยาค่ะ" ฉันพูดกับอาจารย์ซึ่งนั่งอยู่
ตรงหน้า แต่เหมือนเสียงของฉันมาจากที่ไกลแสนไกล

"เธอแน่ใจเหรอ เกร็ดแก้ว ว่าเธอจะให้ครูช่วย ถ้าครูช่วยแล้ว
เธอจะกลับมาเดินทางเดิมอีกไม่ได้นะ และเธอต้องทุ่มเท
ทั้งหมดเพื่อที่จะเลิกมันให้ได้ ....เธอเข้าใจที่ครูพูดนะ
เกร็ดแก้ว" อาจารย์ย้ำให้ฉันแน่ใจในหนทางที่ฉันเลือกอีกครั้ง

แน่นอนที่สุด ฉันตอบตกลงอาจารย์เลือกหนทางที่จะเลิกยานรก
นั่น แต่สิ่งที่ฉันต้องทำคือต้องไปอยู่บ้านเพื่อนของอาจารย์ซึ่ง
เป็นหมออยู่ที่จังหวัดอุดรธานี โดยอาจารย์จะติดต่อพ่อของฉัน
และทางโรงเรียน โดยระบุว่าจะขอตัวฉันไปช่วยงานวิจัย ของ
เพื่อนอาจารย์ ซึ่งจะไม่ทำให้ฉันเสียประวัติการเรียน และพ่อ
ก็จะไม่รู้ด้วยว่า "ฉันติดยา" ทันทีที่ฉันตกลงเข้าบำบัดอาจารย์
ติดต่อให้เพื่อนมารับฉันที่ท่ารถประจำจังหวัด และติดต่อซื้อตั๋ว
โดยสารรถประจำทางให้ฉันในค่ำวันนั้น ด้วยเหตุผลที่ว่าอาจารย์
กลัวว่าเมื่อความต้องการยาของฉันเพิ่มขึ้นอาจจะทำให้ฉันล้มเลิก
การอดยาอย่างที่ต้องการ

ฉันกลับบ้านเพื่อเก็บข้าวของสัมภาระ "เข็มฉีดยาและซองบุหรี่"
ที่เคยมีบุหรี่ยัดไส้อยู่ในนั้น ฉันเห็นมันแล้วฉันรู้สึกขยาด
ขยาดจนไม่สามารถเห็นมันได้อีกต่อไป ฉันจับมันโยนลง
แม่น้ำที่หน้าบ้านของฉัน ลากันที นรกผู้พรากทุกอย่างไป
จากฉัน  ฉันนั่งดักรอนัฐที่ปากซอยและเล่าเรื่องทุกอย่างให้นัฐฟัง
นัฐอาสาจะไปอยู่เป็นเพื่อนฉัน แต่ฉันทัดทานว่า ถ้านัฐไปนัฐ
จะทนเห็นความทรมาณของฉันได้หรือ นัฐจะตัดใจไม่ตาม
ใจฉันได้หรือเปล่า และนัฐคงจะเสียการเรียนซึ่งมันไม่เป็น
ผลดีต่อใครเลยรวมทั้งฉันด้วย

เย็นวันนั้นฉันกับนัฐมารออาจารย์นงนุชตามที่นัดกันไว้
นัฐตัดสินใจซื้อตั๋วโดยสารรถประจำทางเพื่อไปส่งฉันให้ถึงมือ
เพื่อนของอาจารย์

อาจารย์ควักเงินใส่มือให้ฉันห้าร้อยบาท ซึ่งฉันรู้ว่าอาจารย์คง
ไม่ได้มีเงินทองมากกมายอ่ะไร แต่อาจารย์ก็ยังคงเป็นอาจารย์
หรือเพราะอาชีพทำให้อาจารย์ดีกับฉันได้ขนาดนี้ ไม่สิ!!!
คงอยู่ที่จิตสำนักของอาจารย์มากกว่า

คืนนั้นบนรถเรานั่งกุมมือกัน ไม่มีคำพูดจามีแต่น้ำตาอาบแก้ม.....

เพื่อนของอาจารย์มารอฉันที่ท่ารถในเวลาที่รถเทียบท่าจริง ๆ
ท่านพาเราขึ้นรถไปยังบ้านของท่าน บ้านที่รกครึ้มด้วยร่มไม้ใบบัง
เราคุยกันไปตลอดทางถึงเรื่องที่ฉันติดยาและต้องมาขอบำบัดกับ
ท่าน ท่านเล่าให้ฉันฟังว่าท่านเป็นหมอ ซึ่งได้ทุนพระบิดาไป
เรียนยังต่างประเทศ เมื่อท่านกลับมาทำงานใช้ทุน มีคน
มากมายรวมทั้งญาติพี่น้องไม่สนับสนุนให้ท่านทำงานใช้
ทุนนี้ เพราะมันคงต้องใช้เวลานาน และไม่คุ้มที่จะอยู่ต่างจังหวัด
ห่างไกลแบบนี้ อีกทั้งที่บ้านของท่านก็พอมีฐานะพอที่จะชดใช้
ทุนให้แก่ท่านได้ แต่ท่านไม่ได้คิดเหมือนใคร ๆ ท่านคิดเพียงว่า ท่านอยากจะเป็นเม็ดฝุ่นเพื่อหนุนองค์พลังแผ่นดิน
ให้ช่วยเหลือประชาราฏร์ให้ได้มากที่สุด   ยิ่งท่านมาอยู่ใน
ที่ห่างไกลนานเท่าไหร่ท่านก็ยิ่งเห็นความทุกข์ทนและปัญหา
ที่เกิดกับประชาชนที่อยู่ห่างไกล มันทำให้ฉันไม่แปลกใจเลย
ที่เมื่อเข้าไปในบ้านของท่านจะเห็นรูปท่านและทีมแพทย์ พอสว

@@@@@

ฉันรู้สึก หนักหัวไข้ขึ้นสูงตัวร้อนวาบ...อาการหักดิบทำเอาฉัน
แทบบ้า มันปวดและเหน็บหนาวไปหมดทุกอนูของผิวหนังจรด
ขั่วกระดูก ฉันถูกปล่อยไว้คนเดียวในห้องนี้ ดวงตาฉันเบิกกว้าง
และไม่สามารถหลับได้ หลายชั่วโมงผ่านไป...
แต่ความเจ็บปวดยังอยู่ ใครก็ได้ปล่อยฉันจากพันธนาการนี้เสียที
เสียงเสี้ยนยาตะโกนก้อง

....ขอให้หลุดจากนรกนี้เสียทีเถิด  ตอนนี้ฉัน .........หนาวน้ำตา

**************************************************

หากความดีในเรื่องนี้มีขึ้นบนโลก ฉันขอมอบให้..........

นัฐ เพื่อนผู้ซึ่งเป็นกำลังใจในทุกสถานการณ์

อาจารย์นงนุช ผู้ซึ่งฉันอยากให้มีอาจารย์อย่างนี้ทั้งโลก

คุณหมอ ผู้ซึ่งนำฉันขึ้นมาจากซากกองกระดูก

และเพื่อนทั้งสอง ผู้ซึ่งเป็นตัวอย่างในการตัดสินใจ

**************************************************
เฮโรอีน
เป็นยาเสพติดที่ได้จากการสังเคราะห์ทางเคมี จากปฏิกิริยา
ระหว่างมอร์ฟีนกับสารเคมีบางชนิด เช่น อาเซติคแอน
ไฮไดรด์ (Aceticanhydride) หรือ อาเซติลคลอไรด์
(Acetylchloride) หรือเอทิลิดีนไดอาซีเตท
(Ethylidinediacetate) โดยนักวิจัยชาวอังกฤษ ชื่อ
C.R. Wright ได้ค้นพบวิธีการสังเคราะห์เฮโรอีนจากมอร์ฟีน
บริษัทผลิตยาไบเออร์ (Bayer) ได้นำมาผลิตเป็นยาออกสู่
ตลาดโลก ในชื่อทางการค้าว่า "Heroin" และถูกนำมาใช้
ทดแทนมอร์ฟีนอย่างแพร่หลาย หลังจากที่มีการใช้เฮโรอีน
ในวงการแพทย์มานานถึง 18 ปี จึงทราบถึงอันตราย
และผลที่ทำให้เกิดการเสพติด
ให้โทษที่ร้ายแรง จนปี พ.ศ. 2467 (ค.ศ. 1924) ประเทศ
สหรัฐอเมริกาได้ออกกฎหมาย ระบุให้เฮโรอีนเป็นยาเสพติด
ให้โทษ ห้ามมิให้ผู้ใดมีไว้ในครอบครอง หลังจากนั้นต่อมาอีก
35 ปี คือเมื่อปี พ.ศ. 2502 เฮโรอีนจึงได้แพร่ระบาดสู่
ประเทศไทย และในปี พ.ศ. 2504 ประเทศไทยจึงออก
กฎหมาย ระบุให้เฮโรอีนและมอร์ฟีนเป็นยาเสพติด
ให้โทษ  เฮโรอีนออกฤทธิ์แรงกว่ามอร์ฟีนประมาณ 4-8 เท่า
และออกฤทธิ์แรงกว่าฝิ่น ประมาณ 30-90 เท่า