“ฉันกลัว”

“เธอกลัวอะไร”

“ฉันกลัวข้างนอก”

“เธอรู้หรือข้างนอกมีอะไร อาจจะมีไออุ่นของแสงตะวัน
สวนดอกไม้ และสายลมแผ่วพลิ้ว สำหรับเธอ”

“ข้างในนี้มืด และเงียบเหงาเกินไปสำหรับเธอ”

“เธอผู้ซึงเคยมีรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ”

“เธอผู้ชอบความท้าทายและการผจญภัย”

“ฉันรู้.............วิญญาณของเธอโหยหามัน”

“แต่ฉันกลัว”

“ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้วที่รัก
เพียงแค่เธอเปิดประตูออกไป  ฉันจะอยู่กับเธอ”

“ฉันจะก้าวไปพร้อมกับเธอในทุกหนทุกแห่ง”
เสียงแห่งคำสัญญา

“เราจะข้ามขวากหนามแหลมคม
และความลุ่มร้อนแห่งอารมณ์ไปด้วยกัน” 
ความกล้ากล่าวคำมั่น

“จงออกไป ให้ปีกแห่งความอิสระของเธอโบกโบย 
ให้ความคิดของเธอได้โลดแล่นไป” 
วิญญาณแห่งเสรีกล่าวอ้าง

“เพียงแต่เธอก้าวข้ามออกไป
จงเปิดประตูที่กักขังเธอไว้กับอดีตออกไป”
ความหยั่งรู้ตะโกนก้อง

“เธอต้องออกไปค้นพบตัวเอง
และใครสักคน แค่เธอก้าวออกไป ไปสิออกไป”
ความรักทวงถาม

“เธอเคยสัญญาว่าเธอจะออกไป  มันได้เวลาแล้ว ออกไปเถิด”
สัจจะร้องบอก

...
...
...
...

ฉันเดินออกไปพร้อมกับความเข้มแข็ง  เดินไปยังประตูบานนั้น

“เปิดมันออกไปสิ”
ความเข้มแข็งเชื้อเชิญ
...
...
...
...

และวันนี้

ฉันกลับเข้ามาในห้องนี้อีกครั้ง

หันหลังให้กับข้างนอกประตูอีกหน

ฉันลั่นดานประตู .............. อยู่กับความมืดมน

ด้วยความหมดศรัทธาและอ่อนล้ากว่าเดิม

พ่ายแพ้ความอัปภาคย์แห่งผู้คน

ไร้สัจจะ และมายา ...............

ศรัทธาคน..................

ไม่เที่ยงแท้ มักกลับกลาย

ฉันเห็นมานักแล้ว

มุนีเอ๋ย

เจ้าหวังชนะใจคนไปใย

.....ความเป็นจริงร้องบอก