ใช้ชีวิต  ติดหล่ม  จมความรัก
ไม่อาจหัก  ห้ามดวงจิต  คิดใฝ่หา
ไม่เคยเว้น  เคยอ้างว้าง  ห่างกานดา
เพียงเพราะว่า ใจใฝ่หา  ล่ารักไป

เพราะหลงลืม  ดวงจิต  คิดไปว่า
ที่ผ่านมา  ขาดหาย  ในทุกสิ่ง
จึงเข้าล่อง  ลองใฝ่หา  ความรักจริง
แต่ลืมสิ่ง  ที่สำคัญ  ปันรักไป

ลืมว่ารัก  คือรัก  ใช่รักหลอก
ลืมว่าบอก  หลอกหัวใจ  ให้ไหวหวั่น
ลืมว่ารัก  นั้นคือรัก  ทำหนักใจ
ลืมว่าไล่  วิ่งหารัก ยิ่งรักลม

ยิ่งไขว้คว้า  ยิ่งอ้างว้าง  ร้างในจิต
ยิ่งไล่ติด  รักยิ่งล้า  ล่าเวหน
ยิ่งตามจับ  รักยิ่งลับ  กลับวกวน
ยิ่งตามตน  ยิ่งจนใจ  ไร้รักจริง

ต้องถามใจ  ในเจ้า  เหงานักหรือ
จึงเพียรยื้อ  เพื่อรักไว้  ไร้ความหมาย
หวังเพียง เติมสิ่งที่ขาด  บาดใจกาย
ไร้ความหมาย ในดวงจิต คิดไม่เป็น

หลอกตัวเอง  อยู่หรือเจ้า  เราขอถาม
ที่เจ้าตาม  รักในหล้า  หาทุกหน
ถามตัวเอง  เคยมีรัก  ดั่งใจตน
หรือเพียงพ้น  ผลกรรมเก่า  ที่เฝ้าตาม

ลองหยุดดู  ใจเจ้าก่อน  ใช่สอนสั่ง
เพียงเพราะหวัง ไว้ให้เห็น ใจเป็นอยู่
เพียงแต่เจ้า  จะหยุดรัก  พักใจดู
คงได้รู้  สิ่งค้นหา  ว่าสิ่งใด