ที่จริงวันนี้ผมอยากจะเขียนเกี่ยวกับเรื่องของ เช เกวารา วีรบุรุษในใจผมอีกคน

แต่ช่วงนี้พอดีผมกลับไปอ่านหนังสือพิมพ์ ในสองสามวันที่ผ่านมานี้

ผมสะดุดกับข่าวบางข่าวมากกว่ามารำลึกถึงอดีตมากนัก

แต่ข่าวที่ผมสะดุด ไม่ใช่ข่าวที่ใครจะเห็นว่าสลักสำคัญมากนัก

แต่ผมว่าข่าวนี้บ่งบอกสังคมได้อย่างมากเลยทีเดียว

คือข่าวเรื่อง การประกวด ขาอ่อนของสาวๆในอายุ15ปี

หรือที่เรียกกันว่า มิสทีน

ปกติผมเองนักไม่ได้ สนใจข่าวนี้มากมายเท่ากับข่าวการเมืองซักเท่าไหร่

แต่เสียดายที่วันนั้นหนังสือพิมพ์หัวสีไม่มีอะไรให้อ่านมากนัก

สิ่งที่ผมมองเห็นคือเด็ก อายุ15ปีถึง18ปี นั้นดูแก่เกินกว่าตัวตนจริงของเด็กวัยนี้ที่ผมมองเห็น

ผมมองดูแล้วก็ อดไม่ได้ที่จะคิดถึงตนเอง ในสมัยผมนั้น เด็กวัยนี้หลายๆคนยังน่ารักแบบไม่มีจริตเสริมแต่งเลย

แต่ในแนวทางของสังคมปัจจุบัน สังคมที่เป็นทุนนิยม

ทำให้ความคิดของเด็กสาวหลายๆคน รวมถึงพ่อแม่ของเด็กวัยรุ่นด้วย

เพราะต้องการให้ลูกได้ เป็นคนสวย ทั้งที่การประกวดขาอ่อนนั้น ก็แทบจะไม่ได้ความอะไร

ผมเองเคยเดินทางไปในต่างจังหวัดหลาย ที่ ในถิ่นไกลปืนเที่ยงทั้งหลาย

เดินทางไปหลายๆครั้งก็เพื่อศึกษา หรือเพื่อแสวงหา ก็ตาม แต่สิ่งที่ผมได้กลับมาส่วนมาก คือความเหลื่อมล้ำที่มองไม่เห็น หรือมองเห็นแต่ไม่สนใจ

ย้อนกลับมาที่เรื่องเดิม เราจะมองเห็นได้ว่า วัยรุ่นชนชั้นกลางในเมืองนั้น ดูเลื่อนลอย ชอบกลนัก

และที่สำคัญคือการถอยห่างออกจาก ช่วงชนชั้น

นับว่าปัจจุบันนี้การที่ความเลื่อนลอยเข้ามาอยู่ในจริตของวัยรุ่น

ดั่งที่เราจะเห็นได้ในกลุ่มของเด็กต่างๆ ไม่ว่าจะรวมตัวกันเพื่ออะไร

กลับมีกลุ่มเล็กๆเพียงหยิบมือเท่านั้น ที่ก้าวเข้ามาเพื่อสังคม

ไม่ใช่ผมจะบ่นอะไรมากมาย เพราะความจริงแล้ว ความเลื่อนลอยนั้นมีอยู่ทุกคน

แต่ในยุคนี้ที่สิ่งเล้าต่างๆเพิ่มมากขึ้น

เราชื่นชมความจอมปลอมต่างๆ ไม่ว่าจะครีมหน้าขาว ตามโฆษณา จนแทบเรียกได้ว่า ทั้งหน้าเรานี้ไม่มีอะไรดีเลยถ้าไม่ใช่ผลิตภัณฑ์เขา หรือการทำศัลยกรรม

น่าเสียดายเด็กวัยรุ่นสมัยนี้ ไม่คิดถึงมวลชน แต่ก็ยังมัวเมาในความเลื่อนลอย

ที่จริงผมไม่อยากโทษอะไรวัยรุ่นสมัยนี้มากนัก เพราะสังคมมันก็พาไปจริง

แต่สิ่งที่ผมอยากถามคือ ในความเลื่อนลอยของวัยรุ่นนั้น เขาเหงาบ้างมั้ย