วันนี้ไปงานรำลึก 34ปี 14ตุลามาครับ

พอดีไปสายมากเลยไปไม่ทันไปฟังอาจารย์เกษียร เตชะพีระ

แต่ก็มีหนังสือปาฐกถา ขายพอดี เลยซื้อมาชุดใหญ่ ตั้งแต่ปี2546 ของอาจารย์เสกสรรค์ ประเสริฐกุล ถึงท่านไพศาล วิสาโล

เข้าไปก็ถึงคอนเสิร์ตของคณะนักร้องประสานเสียงจากโรงเรียนสุนทรวิทยา

เป็นเด็กชาวเขาที่คุณ ตี้ กรรมาชน นำมาฝึกหัดและเรียนหนังสือ

ได้ฟังทั้งพลังใจ และ แสงดาวแห่งศรัทธา

34ปีแล้วสำหรับนกพิราบที่เบ่งบาน ความเป็นประชาธิปไตย

ก่อนจะถูกหักปีกจากคนเสียผลประโยชน์ ในอีก3ปีต่อมา

3ปีนั้นเอง เป็นความเบ่งบานสูงสุดเท่าที่สังคมไทยเคยมีมา

นับเป็นสิ่งที่น่าเสียดายยิ่ง

ในยุคโลกาภิวัตน์ ผมกลับรู้สึกว่า ความเป็นเสรีหดหาย

มันเป็นความเสรีแบบจอมปลอม ที่ไร้ความรู้สึก

ผมเห็นข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์

ไม่ว่าจะเป็นการแจกถุงเพื่อลดโลกร้อน ของเหล่าสาวมิสทีน

หลายๆคนทำงานเพื่อลดโลกร้อนมาหลายปี เขาทำงานจริงๆ แต่สื่อบางฉบับ

เสนอเฉพาะสิ่งจอมปลอม

ที่จริงความจอมปลอม ที่กลายเป็นความจริงในสังคมมีหลายอย่าง

ไม่ว่าจะเอาปลาสวยงาม มาใส่ในตู้ แทนที่อยู่ในที่จริง

ไม่ว่าเหล่าเยาวชน ที่ไม่ทำงานด้วยใจ

คนในสังคมจะชอบความจอมปลอมอีกมากแค่ไหน

บางทีเราต้องเข้าใจถึงเสรีภาพที่แท้จริง เหมือนดั่งเสรีภาพ หลัง14ตุลา

มากกว่าเสรีภาพที่จอมปลอม

ยังไงก็ผ่านมา 34ปีแล้ว บางที ก็คงจะผ่านไปอีกปีหนึ่ง

เยาวชนปัจจุบันจะจำวันนี้ได้อีกกี่คน

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA