ทุกท่นคัรบถามแรกก่อนที่จะเริ่มเรื่องราวในช่วงของชีวิต  คือท่านรักคุณแม่แค่ไหนครับ เคยได้ยินคำโบราณกล่าวไว้ว่า "แม่เลี้ยงลูกหลายคนได้  แต่ลูกหลายคนเลี้ยงลูกไม่ได้"  คำพูดนี้มันเป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือไม่ครับ  เพราะโลกใบนี้หลายๆคนมักลืมว่ามีแม่อยู่คนหนึ่ง  ทุกคนในสังคมให้ความสำคัญหมดไม่ว่าจะงานไหน หรือว่าเจ็บป่วยต้องเสนอหน้าทันที แต่แม่ล่ะให้คนอื่นดูไปก่อนกว่าถึงก็เกือบคนสุดห้าย ท่านผู้อ่านครับโลกใบนี้มีสิ่งที่ท่านบ้างคนยังไม่รู้หรือทราบซึ้ง บาปบุญมีจริงใครทำอย่างไรยอมได้ผลอย่างนั้น กรรมติดจรวดเมื่อไหรคงได้เจอกันแน่ จงสำนึกเงาหัวให้ดีนะครับ  อย่ามาร้องไห้ที่หลังว่าตัวเองผิดไปแล้วแหละไม่มีเวลากลับตัวได้ทัน  เรามาพูดเรื่องของผมดีกว่า  ตั้งแต่เกิดมาพอลืมตาดูโลกใบนี้พอจำความว่าได้ว่า คนที่ข้างกายผมตลอดเวลาดูแลผมถนุถนอมโดยไม่ห่างกายให้ข้าวให้นำจนเติบใหญ่ ยอมลำบากยอมอดทนจนสายเลือดจะขาด ลมหายใจก็ย่อมให้ได้  โธ่ความเสียสละแบบนี้ในโลกใบนี้จะมีใครให้ได้หรือ ความรักที่บริสุทธิ์ในวีรกรรมที่แม่สร้างไว้ตลอดชั่วชีวิตผม  ไม่มีใครเทียบได้เลยแม้แต่คนเดียว  บ้างที่พ่อยังทิ้งลูกได้แต่แม่ไม่มีแม้แต่คิดห่วงลูกทุกลมหายใจ  เติบใหญ่เป็นตัวตนมา มีฐานะดีก็เหลียวมองกลับหลัง ท่านยังมีแม่รอท่านอยู่ที่บ้านนะครับ เพื่อนมาที่หลังสังคมที่จอมปลอมที่หวังแต่ผลประโยชน์กับท่านมีอยู่รอบข้าง  แต่พระคุณแม่ไม่หวังสิ่งใดไม่เคยจะดีอะไรเลยในชีวิต  เมื่อได้คอยฟังข่าวว่าลูกรัก "สำเร็จ"เติบใหญ่มีฐานะเป็นคนดีของสังคม  เท่านี้ก็พอใจแลว  กลับเถอะครับ กลับมาหาแม่  กลับมาขอความอบอุ่นไอรักจากพระคุณแม่  แม่นี้มีแต่ให้ท่านทุกหายใจ  เวลาท่านอาจเหลือน้อยลงทุกวัน  คอยลูกทุกๆคนให้อภัยลูกทุกคน จงจำไว้ให้ขึ้นใจ  "รักใครรักได้ แต่อย่าลืมพระคุณแม่"  วันนี้ขอระบายความในใจที่อยากจะพูดให้ทุกท่านรับรู้ และผู้เขียนปฏิบัติมาไม่เคยขาด  เพื่อเป็นกำลังใจให้คุณแม่ มีความสุขกับลูกหลานสืบต่อไป  ตอนคุณแม่ผมอายุ 83 ปีแล้วครับ ลาก่อนนะครับพบกันฉบับหน้าจะมีเรื่องดีๆมาให้อ่านไหม่ บ้าบบาย สวัสดี