ก็เมื่อไม่นานมานี้ผมกับทีมงานได้ไปจัดสัมนา ที่อ.ท่ายาง จ.เพชรบุรี ในวันที้ 7-8 ก.ค.50   ที่ผ่านมาอบรมเหนื่อย แต่ก็สนุกมาก  พอเริ่มอบรมและมีการเล่นเกมม์ แบ่งกันเป็นทีม  ในแต่ละสี มีการแข่งขัน ชิงคะแนน เพื่อเป็นที่หนึ่งกัน  หลายเกมม์เข้าก็เหนื่อยหล้ามากครับ   ท้องเริ่มว่างตาเริ่มลาย  เพราะความหิ้ว  หัวหน้าทีมผู้จัดทำก็ประกาศว่า ให้ทุกท่านไปพักผ่อนตามสบาย  อาบน้ำชำระตัวเสร็จแล้ว ให้มาท่านอาหารเย็นร่วมกัน  ตอน 6 โมงเย็น(วันเสาร์ ที่7 ก.ค.50)  แล้วเมื่อถึงเวลาทุกท่านก็พร้อมที่จะได้ทานอาหารร่วมกัน  มีดนตรีบรรเลงเพลงไพเราะ  เสนาะหู  บรรยากาศริมแม่น้ำเพชรบุรี น้ำไหลรินๆ ลมพัดอ่อน ท้องฟ้าโปร่งใส  กลัวฝนตกลงมาในคณะทานข้าวแต่ก็ไม่มีท้องฟ้าเป็นใจมากเลยครับ  บรรยากาศรมิแม่น้ำชั่งได้อารมณ์มากเลย  มีการพูดคุยทักท้ายกัน  พูดถึงเกมม์กลางวันที่ พวกเราได้เล่น  ผ่านมากันขำขัน สนุกสนานกันหัวเราะต่อกระซิบ   พอถึงเวลาทานอาหาร ก็มีต้มยำรวมมิตรทะเล ปลาทับทิมทอดสามรส  ผัดวุ้นเส้น น้ำพริกปลาทู  ด้วยความหิ้วทุกท่านก็เริ่มลงมือทานข้าวกันไปทานกันไป   แต่ผมเห็นน้ำพริกปลาทูทอดแล้วนั้น  ก็รีบลองทานดูคำแลก  ได้บรรยากาศทันทีครับ  นั่งอยู่ริมฝั่งน้ำตอนเย็นๆ  ได้ทานน้ำพริกปลาทูนึกถึง น้ำพริกปลาทูฝีมือแม่  เวลาผมกลับบ้านที่ต่างจังหวัด  ชาวอยุธยาแม่มักถามผมว่าลูก อยากทานอะไรมื้อเย้นนี้  "ผมก็ตอบว่า  แม่ตำน้ำพริกปลาทูเถอะแม่  ผมอยากทานมากเลย"  ได้ซิ แม่จะตำให้กิน  แม่ตั้งหน้าตั้งตาทำสุดฝีมือ เพื่อจะทำให้ลูกทานให้อร่อย  โดยไม่เห็นความเหนื่อยยาก  เพราะปราถนาที่  เพื่อทำให้ลูกทาน  ผมทานน้ำพริกปลาทูของคนอื่นๆทำที่ไร  ก็ไม่สู้เท่ารสมือแม่  เพราะแม่ผมตำน้ำพริกได้สุดยอดจริงๆ  ถึงอายุตอนนี้ 83 ปีท่านก็ยังทำได้โดยฝีมือไม่ตกเลย  ผมพบความจริงที่ว่า คือ  แม่ตำน้ำพริก คุณแม่ตำด้วยความรักลูก อยากให้ลูกทานข้าวได้เยอะๆ  ผมเป็นลูกคนเล็กแม่ก็ห่วงเป็นเรื่องธรรมดา  แต่ทุกท่านครับ  ผมอยากบอกว่าผมก็รักแม่มากครับ   เพราะยังมีแม่อยู่จึงทำให้ผมมีความสำเร็จ  ในชีวิตหน้าที่การงาน  และกำลังใจเสมอๆ  ท้ายนี้ถ้ามีโอกาสก็คงมาเขียนข้อความใหม่นะครับ  วันนี้ของให้ผู้อ่านทุกท่านโชคดี  ถูกหวยนะครับ สวัสดี