พิมพ์หน้านี้
|
หมาไม่เห่าเครื่องบิน เสียงนั้นดังขึ้นอีกแล้ว... กึกก้องสะท้านฟ้า หนที่เท่าไหร่ และอีกนานแค่ไหนมันจึงจะสงบ หรือฉันควรหนีไปจากมัน เจ้านกยักษ์สัญลักษณ์ของวิวัฒนาการ เสียงเจ้าสะเทือนจมลึกในโสต เจ้านำพาผู้คนไปในที่ที่ไกลแสนไกล สะดวกสบายด้วยเวลาอันรวดเร็ว แต่โลกของฉันหมุนช้าอยู่บนผืนดิน มองตัวเจ้าบินลัดฟ้า อยากด่าเจ้าให้สะใจแต่ทำไม่ได้ ด้วยอายเจ้าด่างข้างบ้าน ที่ทุกวันนี้มันหยุดเห่าไปนานแล้ว มันไม่แม้แต่จะกระดิกหู ความชาชิน ฉันเข้าใจ ฉันคงต้องจำยอมให้ชาชินเหมือนมันบ้าง ไม่ฉันก็จะหนีไป... อยู่ในที่ที่ท้องฟ้าและผืนดินหมุนช้าในทำนองเดียวกัน ไม่รู้สิ...คิดแล้วก็ยังอิจฉาเจ้าด่างไม่หาย |