เมืองไทยหลังเขาพระวิหาร

ในสองสามวันที่ผ่านมา เกิดเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นต่อประเทศไทยอย่างยิ่ง ทั้งการประกาศให้เขาพระวิหารเป็นมรดกโลก ซึ่งจะมีผลต่อการสูญเสียดินแดนไทยเขตอนุรักษ์ (Buffer Zone) ในอนาคต เพราะจะมีอีก 6 ประเทศเข้ามาบริหารจัดการในพื้นที่ 4.6 ตารางกิโลเมตร ในอีก 2 ปีข้างหน้า

หลังจากนั้นก็มีคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญว่าแถลงการณ์ร่วมระหว่างไทย-กัมพูชา ที่สนับสนุนให้ปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลก ที่คณะรัฐมนตรีอนุมัตินั้นผิดรัฐธรรมนูญมาตรา 190  ซึ่งจะส่งต่อ ”ความรับผิด” ของคณะรัฐมนตรีที่ทำผิดกฎหมาย

ขณะที่นายยงยุทธ ติยะไพรัช ถูกใบแดงจากศาลเลือกตั้ง, เพิกถอนสิทธิเลือกตั้ง 5 ปี และมีโอกาสที่จะนำไปสู่การยุบพรรคพลังประชาชน

ประเทศไทยหลังเขาพระวิหาร จะเป็นอย่างไร จนอดที่จะกระพริบตาไม่ได้

ทางหนึ่ง รัฐบาลจะเจอแรงกดดันให้นายกรัฐมนตรีหรือคณะรัฐมนตรีทั้งชุดลาออก เพื่อแสดงความรับผิด

แต่ข้อนี้ดูเสมือนเป็นเรื่องที่ยาก เพราะนั่นหมายความว่า พรรคประชาธิปัตย์จะพลิกมาเป็นฝ่ายรัฐบาล โดยอภิสิทธิ ก้าวขึ้นสู่นายกรัฐมนตรีคนที่ 25

หากมองจากพฤติกรรมของนายสมัคร นายสมัครคงใช้วิธียุบสภา เพื่อล้างไพ่ใหม่ คงไม่ปล่อยให้คนวัยเพียง 40 ปีเศษ มานั่งเก้าอี้แทนตนแน่นอน

ทางที่สอง การยุบพรรคพลังประชาชน น่าจะชัดเจนว่า เรื่องดังกล่าวจะถูกส่งไปยังศาลรัฐธรรมนูญ ซึ่งหลายฝ่ายเชื่อกันล้านเปอร์เซ็นต์ว่า พรรคพลังประชาชนจะถูกยุบอย่างแน่นอน

ทางที่จะพอเป็นทางออกอยู่บ้างคือ แก้ไขรัฐธรรมนูญมาตรา 237 เพื่อมิให้กรรมการบริหารพรรค เข้ามามีส่วนร่วมรับผิดชอบที่ทำให้การเลือกตั้งดังกล่าวไม่สุจริตและเที่ยงธรรมซึ่งถือเป็นการล้มล้างการปกครองระบอบประชาธิปไตย พูดง่าย ๆ คือ “หนีการยุบพรรค” นั่นเอง

ตรงข้อนี้ แม้พรรคร่วมรัฐบาล ตั้งแต่ พรรคชาติไทย พรรคมัชฌิมาธิปไตย พรรคเพื่อแผ่นดิน และพรรคพลังประชาชน ซึ่งตกอยู่ชะตา(ขาด)เดียวกัน จะร่วมมือในการแก้ไขรัฐธรรมนูญมาตราดังกล่าว และขอยืมสมาชิกวุฒิสภา เพียงไม่กี่สิบมือ ก็จะแก้ไขให้ผ่านได้

แต่เชื่อว่า จะถูกแรงต่อต้านจากกลุ่มพันธมิตรทั่วประเทศ สุดท้ายญัตติดังกล่าวย่อมตกไปอย่างแน่นอน ดังที่เกิดก่อนหน้านั้นแล้ว

นักการเมืองเหล่านี้เขาจะทำอย่างไร คำตอบคือว่า นักการเมืองเหล่านี้เขาได้เตรียม “จัดตั้งพรรคใหม่” และ “ชื่อพรรคใหม่” ไว้เรียบร้อยแล้ว  รอเพียงแค่ย้ายไปสังกัดเท่านั้น

ทางที่สาม กรณีเสียดินแดน ใช่หรือไม่ว่า ระดับเนติบัณฑิตจากแดนผู้ดีจะตีความข้อกฎหมายนี้ไม่ถูก หรืออาจเพราะมีเบื้องหน้าเบื้องหลังที่มีผลประโยชน์ทับซ้อน เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนจนทำให้ประเทศไทยเสียดินแดนในอนาคต

ประเด็นตรงนี้ น่าห่วงใยที่จะกลายเป็นน้ำผึ้งหยดเดียว ที่นำมาซึ่งความสูญเสียของผู้คนของทั้งประเทศ โดยผู้สูญเสียอาจไม่ได้ส่วนได้ส่วนเสียบนพื้นที่ดังกล่าวเลย

ถึงตรงนี้แล้ว ประเทศไทยหลังเขาพระวิหาร คงเห็นเหตุการณ์ที่ชัดเจนมากยิ่งขึ้น และนำไปสู่การคลี่คลายของปัญหาบ้านเมืองในขณะนี้ และอาจจะต้องมองไปถึง “การเมืองใหม่” ที่หลายฝ่ายคงต้องช่วยกันคิด ช่วยกันเสนอ เพื่อเป็นทางออกของบ้านเมืองเราต่อไป