นักโทษกลุ่มแรกที่เดินทางมาถึงค่ายกักกัน Buchenwald รับน้องใน Buchenwald วิธีการรับน้องในค่ายกักกันแห่งนี้ ออกจะไม่ซ้ำแบบใคร ผู้คุมหรือหน่วยรักษาความปลอดภัยมีวิธีการรับนักโทษที่เพิ่งมาถึงค่าย ด้วยการปล่อยสุนัขไล่ล่า ให้ไล่กัด ไล่ขย้ำ บรรดาเชลยศึก และนักโทษยิว โดยหวังที่จะให้บรรดานักโทษเหล่านี้ วิ่งไปถึงประตูค่ายกักกันให้เร็วที่สุด ที่วิ่งไม่ทันก็จะกลายเป็นศพทันทีที่มาถึงในวันแรก เป็นวิธีการที่อุบาทว์ดีแท้ ชีวิตในค่ายกักกันของนักโทษเหล่านี้ อยู่ในอุ้งมือของผู้คุม โดยจะกำหนดว่านักโทษแต่ละคนจะให้มีระยะเวลาการทำงานยาวนานเท่าไหร่ และชีวิตจะต้องจบสิ้นเมื่อไหร่ 
ลานที่เห็นคือ สถานที่ลงโทษนักโทษที่ฝ่าฝืนกฏ วิธีการลงโทษมีหลายรูปแบบ เช่น การโบย โดยให้ผู้ถูกโบย สอดมือ สอดเท้าลงไปในแผ่นไม้ที่เจาะรู ให้ยืนตากลม ตากหิมะ ทั้งคืน ทั้งวัน นอกจากนี้ ยังใช้เป็นสถานที่เรียกขานรหัส โดยในแต่ละวัน จะมีการเรียกขานรหัสที่ใช้แทนชื่อถึงสองครั้งต่อวัน จุดประสงค์ เพื่อล้มล้างความเชื่อมั่น ศักดิ์ศรี ความเป็นคนของนักโทษเหล่านี้ให้หมดไป เกิดมาเป็นยิว นักโทษยิว ดูเหมือนจะเป็นกลุ่มนักโทษที่ได้รับความลำบาก ทุกข์ ทรมาน มากที่สุด ด้วยเป็นเพราะว่า ตัวฮิตเล่อร์เองนั้น มีความจงเกลียด จงชัง ยิวอยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงคิดจะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ยิวให้หมดสิ้น นักโทษยิวจะถูกคุมขังให้อยู่ในบล็อค 22 (ในค่ายกักกันจะแบ่งออกเป็นบล็อคๆ แต่ละบล็อคจะแยกประเภท เชื้อชาติ ของนักโทษ เช่น special camp สำหรับเชลยศึกสงครามโซเวียต, บล็อค 8 สำหรับคุมขังนักโทษเด็กและเยาวชน ฯลฯ) ในเดือนกรกฏาคม ปี 1941 ได้มีการส่งนักโทษยิวจำนวน 600 คน จากค่ายกักกันแห่งนี้ไปยังแดนประหารใน Sonnenstein และ Bernburg ซึ่งนักโทษเหล่านั้นเป็นชาวยิวเสียส่วนใหญ่ ยิวเหล่านี้ถูกฆ่าตายหมู่ด้วยการรมแก๊สพิษ ชะตา ชีวิตของยิวในตอนนั้น เป็นอย่างไร รู้ได้จากคำรำพันของ Karl Schnog อดีตนักโทษชาวยิวที่ได้เขียนไว้ในวันแรกที่เดินทางมาถึงค่าย Buchenwald ว่า เลวร้าย ทุกข์แสนสาหัส ยิ่งกว่าสัตว์ป่าผอมโซ คนเฒ่า คนแก่ ถูกเฆี่ยนตี ก่นด่า ไม่มีการละเว้น ที่สะดุดใจก็คือประโยคที่แกพูดว่า We know every damned inch of this track
And even after years and years of waiting,
One day, you will see, we'll be back
To drive them along the same way, unrelenting ใช่ และแล้ววันของยิวก็มาถึง แต่ไม่ใช่ทำกับคนเยอรมัน เพียงแต่หันไปเล่นงานปาเลสไตน์แทน อะไรที่ทำให้คนยิวลืมความเจ็บปวด ขมขื่น ที่ตัวเองเคยประสบมาเสียเล่า 
| 
พิมพ์หน้านี้
