เดิมที เมื่อตอนตั้งค่ายกักกันใหม่ๆ ทหารนาซี หน่วยรักษาความปลอดภัยของค่าย จะนำศพของนักโทษที่เสียชีวิตในระหว่างคุมขังไปเผาในฌาปนสถานเทศบาลเมือง Weimar แต่ด้วยจำนวนศพของนักโทษที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้เตาเผาศพในเมือง Weiimar ไม่สามารถรองรับได้ เดาเผาศพในค่าย Wuchenwald จึงได้ถูกสร้างขึ้น

เตียงนี้แหละที่หมอนาซี ใช้ปลดทรัพย์ศพ

บรรดาศพนักโทษเหล่านี้ ก่อนที่จะนำไปเผา จะถูกส่งไปที่ฝ่ายอายุรเวชภายในค่ายเสียก่อน โดยแพทย์นาซีจะทำการถอนฟันทอง ฟันเงิน ภายในปากของศพออกมา เล่ากันว่า Karl Otto Koch ผู้บัญชาการของค่ายและภรรยาที่ชือ IIse มีงานอดิเรกคือ การสะสมผิวหนังที่มีรอยสักของนักโทษและกระโหลกศีรษะ เพื่อนำไปทำของตกแต่งบ้าน เช่น โป๊ะไฟ ฯลฯ นอกจากนี้ ชิ้นส่วนภายในร่างกายของนักโทษบางส่วน แพทย์นาซีจะนำมาใช้เป็นตัวอย่างในห้องทดลอง

โครงการทางการแพทย์ประมาณ 70 กว่าโครงการ ได้ถือกำเนิดขึ้นภายในค่าย มีแรงงานในโครงการถึง 7,000 คน และหมอนาซีจำนวน 200 คน เข้าร่วมโครงการ

แผ่นผิวหนังที่มีรอยสักของนักโทษ ที่นำมาใช้เป็นเครื่องตกแต่งบ้าน

ฟันของนักโทษที่เสียชีวิต ที่ทหารนาซีเลาะออกมาจากปากของนักโทษหลังทำการสังหารหมู่

ในขณะที่ฉึนเดินเข้าไปดูในห้องปลดทรัพย์ศพ (ขอเรียกอย่างนี้แล้วกัน) กลิ่นฟอร์มาลีน  กลิ่นสาบสางของซากศพ ยังคลุ้งอบอวลอยู่ในห้อง เหมือนกับว่า เหตุการณ์เพิ่งผ่านไปไม่นาน เดินดูไปมีแต่ความหดหู่ใจ นึกไม่ถึงว่า คนด้วยกัน จะทำกันได้ถึงขนาดนี้