ในเดือนเมษายนวันที่ 11 ปี ค.ศ. 1945 บรรดานักโทษทั้งหลายในแคมป์ ก็เริ่มลุกฮือขึ้นมาต่อสู้กับทหารนาซีในแคมป์ โดยเริ่มจากการเข้าลุย Watch Tower หลังจากนั้นก็สามารถยึดค่ายกักกันได้ วันเดียวกัน ในตอนบ่าย ทหารอเมริกันจากกองรบที่ 3 ก็ได้บุกเข้ามายังค่าย เพื่อปลดปล่อยนักโทษเหล่านี้ ในขณะนั้น จำนวนนักโทษที่ยังมีชีวิตหลงเหลืออยู่ในค่ายประมาณ 20,000 คน ประมาณกันว่า มากกว่า 56,000 ชีวิตที่ถูกฆ่าตาย ไม่รวม 13,000 คนที่ถูกเคลื่อนย้ายไปยังค่าย Auswitch ในโปแลนด์ 
เบ็ดเสร็จ คิดออกมาว่า แต่ละวันในค่ายจะมีนักโทษตายวันละ 6,000 คน ในจำนวนผู้รอดชีวิตเหล่านี้ Joseph Schleifstein เด็กชายชาวยิวเป็นนักโทษที่อายุน้อยที่สุด ความโชคดีของ Joseph เนื่องมาจากความวุ่นวาย สับสนในระหว่างรอเข้าแถว โดยทหารนาซีกำหนดให้คนแก่ เด็ก ไปยืนเข้าแถวข้างซ้าย เพื่อรอเข้าคิวรมแก๊ส ส่วนคนหนุ่ม คนสาว ให้ไปยืนข้างขวา เพื่อเอาไว้ใช้แรงงาน จึงให้มีชีวิตอยู่ต่อไปชั่วระยะหนึ่ง 
ระหว่างความสับสน อลหม่านนั้น พ่อของ Joseph เหลือบไปเห็นกระสอบใบหนึ่ง จึงได้เอาตัว Joseph ยัดใส่ในกระสอบพร้อมกับกำชับไม่ให้ส่งเสียงอะไรทั้งสิ้น ตอนนั้น Joseph มีอายุได้เพียงสองขวบ ด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนนักโทษด้วยกันในค่าย จึงทำให้ Joseph มีชีวิตอยู่รอดมาได้จนกระทั่งทหารอเมริกันมาปลอดปล่อยนักโทษในค่าย 
ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่า นักโทษในค่ายรู้สึกอย่างไรทันทีที่เห็นทหารอเมริกัน เคลื่อนพลเข้ายึดค่าย หลายคนเปล่งเสียงขอบคุณพระเจ้าที่ส่งทหารอเมริกันมาปลดแอกให้แก่พวกเขา หยิบยื่นอิสระ เสรีภาพ ให้แก่พวกเขาอีกครั้ง สิ่งที่ทำให้ทหารอเมริกันช็อคมากที่สุดก็คือ ซากศพเป็นพัน เป็นหมื่น ที่นอนทับถมกันเรียงกาย เกลื่อนกลาดในค่าย สภาพของผู้รอดชีวิตที่มีแต่หนังหุ้มกระดูก ซึ่งทำให้เกิดข้อสงสัยว่า Buchenwald นั้นอยู่ใกล้กับเมือง Weimar แต่เหตุไฉนเลย คนเหล่านี้กลับบอกว่า ไม่เคยรู้เรื่องเหล่านี้มาก่อน ว่าแล้ว ทหารอเมริกันจึงมีคำสั่งให้บรรดาชาวบ้าน ชาวเมือง Weimar เดินเรียงแถวเข้ามาดูเรื่องน่าอัปยศ อดสู ที่ทหารนาซีทำไว้กับนักโทษในค่ายให้เต็มตา พร้อมทั้งให้คนเเหล่านี้ จัดการขุดหลุม ฝังศพ จัดงานศพให้แก่บรรดาร่างที่ไร้วิญญาณเหล่านี้ให้เรีบยร้อย งานนี้ทหารอเมริกันได้คะแนนไปเต็มๆ และเป็นฮีโร่ในใจของชนชาวยิวในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองอย่างไม่ต้องสงสัย สุดท้าย สงครามโลกครั้งที่สองก็สงบลง พร้อมกับความพ่ายแพ้ของกองทัพเยอรมัน ญี่ปุ่น จากเหตุการณ์นี้เอง ที่ทำให้เยอรมันสมัยนั้นแบ่งออกเป็น เยอรมันตะวันออกและตะวันตก จนกระทั่งมารวมกันอีกครั้งในปี 1989 | 
พิมพ์หน้านี้
