กว่าจะรู้ก็ต่อเมื่อ . . .

            จะรู้ว่าโลกนี้ . . . มันกว้างใหญ่
               ก็ต่อเมื่อเราได้ . . . ออกเดินทาง 

               จะรู้คุณค่าของอะไร . . . ในสักอย่าง
               ก็ต่อเมื่อเราได้ . . . เสียมันไป

               จะรู้ความหมาย . . . ของฟ้าหลังฝน
               ก็ต่อเมื่อเราผ่านพ้น . . . มันมาได้

               จะรู้ว่ายังมีเรื่อง . . . อีกมากมาย
               ก็ต่อเมื่อเราเปิดใจ . . . ยอมรับมัน

               จะรู้ว่าในหนังสือ . . . มีอะไร
               ก็ต่อเมื่อเราได้ . . . ลองเปิดอ่าน

               จะรู้เวลา . . . ของดอกไม้บาน
               ก็ต่อเมื่อเราเฝ้าตาม . . . อยู่อย่างนั้น

               จะรู้ว่าเสียงหัวเราะ . . . มันมีค่า
               ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตา . . . ในสักวัน 

               จะรู้ถึงความในใจ . . . ของกันและกัน
               ก็ต่อเมื่อเราได้พูด . . . มันออกไป

               จะรู้ว่าอะไร . . . ที่เรียกว่าคิดถึง
               ก็ต่อเมื่อในความคิดคำนึง . . . มีใครสักคน

               จะรู้ความหมายในคำรัก . . . สักหน
               ก็ต่อเมื่อมีใครบางคน . . . ทำให้หวั่นไหว

               จะรู้ว่าค่ำคืนนี้ . . . คงไม่เงียบเหงา
               ก็ต่อเมื่อทุกเรื่องเล่า . . . ได้มีโอกาสบอกไป

               จะรู้ว่าเป็น “เธอ” เท่านั้น . . . ที่ฉันมีให้
               ก็ต่อเมื่อทุกครั้ง . . . ที่เขียนอะไรลงไป
               จะมีแต่ภาพเธอในใจ . . . ที่เกิดขึ้นมา