นักสืบจำแลง

     เมื่อ 7 ปีก่อน ผมได้รับมอบหมายให้ไปทำข่าวการประชุมสหประชาชาติว่าด้วยการค้าและการพัฒนา (อังค์ถัด) ครั้งที่ 10 ที่ไทยเป็นเจ้าภาพจัดขึ้น ระหว่างวันที่ 9-19 กุมภาพันธ์ 2543 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิตติ์

     เนื่องจากทำข่าวอยู่สายอาชญากรรม จึงต้องไปประจำอยู่ศูนย์บัญชาการ ซึ่งตั้งอยู่ในตึกหลังศูนย์การประชุมฯ ผมจำได้ว่าวันนั้นสวมเสื้อเชิ๊ตแขนสั้น กางเกงยีนส์ สะพายกระเป๋าใบเล็กๆ เหมือนที่ตำรวจสายสืบนิยมใช้กัน

     ก่อนการประชุมซักซ้อมเตรียมแผนรักษาความปลอดภัยประจำวัน ตำรวจจึงต้องเคลียร์พื้นที่ โดยเฉพาะนักข่าวออกไปก่อน

     ตำรวจ : น้องๆ เรานั่นแหละอยู่สืบ 6 ใช่มั้ย เออถึงว่าคุ้นหน้า

     ถามเองตอบเองเสร็จสรรพ ก่อนจะสั่งเป็นการเป็นงานต่อไป

     ตำรวจ : นี่ช่วยกันนักข่าวออกไปทีเหอะ เดี๋ยวนายก็จะมากันแล้ว

     ผมได้แต่ยิ้ม เพื่อนๆ นักข่าวส่วนใหญ่รู้จักกันก็อมยิ้มแก้มปริ พยักเพยิดให้เล่นตามบท ก่อนจะถอยฉากออกไปจากหน้าห้องประชุม กระทั่งนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่จากกรมตำรวจ (ก่อนเปลี่ยนเป็นสำนักงานตำรวจแห่งชาติเมื่อปี 2544) และกองบัญชาการตำรวจนครบาล (บช.น.) ซึ่งก็ล้วนแต่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีเดินทางมาถึง

     นายตำรวจ : อ้าวตามมาทำข่าวถึงนี่เลยเหรอ เดี๋ยวนะ ประชุมก่อน เดี๋ยวค่อยคุยกัน

     ตำรวจคนเดิม : !?!?