บิลลี่ เดอะ คิด

     บ่ายวันหนึ่งผมเดินทางไปทำข่าวทดสอบเสื้อเกราะบริษัทเอกชน ณ สนามยิงปืน พล.ม.2 สนามเป้า ทุกอย่างตระเตรียมไว้พร้อมสรรพ ทั้งเสื้อเกราะกันกระสุนที่จะทดสอบ ปืนสั้นตั้งแต่ขนาด .22 .38 .357 หรือจะเป็น 9 มม.ไปจนถึงขนาดใหญ่อย่าง 11 มม.อ่อ มีลูกซองด้วย

     เมื่อถึงเวลาทดสอบเจ้าหน้าที่นำเสื้อเกราะไปใส่ไว้กับหุ่นจำลอง ระยะยิงก็ไม่ไกลมาก แค่ 15-20 เมตรแค่นั้น เพราะเขาเชื่อว่าเวลาเกิดการยิงกันจริงๆ มักจะมีขึ้นในระยะประชิด คนที่ทดสอบยิงมักจะเป็นเจ้าหน้าที่มีความชำนาญเกี่ยวกับอาวุธปืน ยิงทีละนัดๆ เว้นเป็นจังหวะจังโคน คนที่มาดูรวมถึงนักข่าวก็ยืนอยู่ข้างหลังห่างๆ ใส่ที่อุดหูเอาไว้

     เมื่อเจ้าหน้าที่ทดสอบยิงเสร็จ เพื่อให้น่าสนใจก็เลยเปิดโอกาสให้นักข่าวได้ลองยิงดูมั่ง นักข่าวหัวสีฉบับหนึ่งตัวเล็กกลมอาสายิงคนแรก ด้วยท่าทีมาดมั่น

     ปัง ปัง ปัง .................... !!!!!

     เสียงปืน .38 ดังถี่ยิบแสบแก้วหูไปหมด ที่สำคัญขณะยิงด้วยแรงสะท้อนถอยหลัง แม้จะไม่มากเหมือน 11 มม.แต่เมื่อยิงติดๆ กันอย่างนั้น เลยทำให้วงกระสุนสะเปะสะปะ บางนัดเลยไปถูกบังเกอร์หลัง บางนัดแฉลบลงพื้นเสียงดังเฟี้ยวฟ้าวเหมือนในหนังไม่มีผิด ส่วนคนอื่นๆ ข้างหลังนะเหรอ หาที่หลบกันจ้าละหวั่น กว่าเจ้าหน้าที่จะเข้าไปบอกแกและขอปืนกลับมาก็เล่นเอาใจหายใจคว่ำ

     เจ้าหน้าที่ : น้องๆ ค่อยๆ ยิง พอแล้วๆ เดี๋ยวกระสุนพลาดไปถูกคนอื่น

     นักข่าว : โธ่พี่ กำลังมันเลย ผมเคยยิงดีกว่านี้นะ

     เจ้าหน้าที่ : !?!

     มีพนักงานบริษัทคนหนึ่งถังกับเหงื่อย้อย บ่นพึมพำว่าอย่างกับดู "บิลลี่ เดอะ คิด" ยิงปืนในหนังคาวบอยยังไงยังงั้น

     เฮ้อ รอดตายมาได้อีกวัน !!!