บ้านน้ำเพียงดิน

     ครั้งหนึ่งทหารพม่ากำเริบหนัก ลุกล้ำข้ามชายแดนเข้ามาฝั่งไทย บริเวณบ้านน้ำเพียงดิน ต.น้ำเพียงดิน อ.เมือง จ.แม่ฮ่องสอน จากนั้นลงมือยิงถล่ม สภ.ต.บ้านน้ำเพียงดิน ซึ่งเป็นโรงพักเล็กๆ หัวหน้าสถานีมียศแค่ ร.ต.อ. ส่งผลให้ตำรวจเสียชีวิต 1 ราย ก่อนจะล่าถอยกลับเข้าเขตแดนพม่าไป
 สาเหตุการยิงถล่มโรงพักเกิดจากตำรวจ-ทหารไทย ปิดกั้นเส้นทางค้ายาเสพติดที่มีทหารพม่าส่วนหนึ่งรับจ้างคุ้มกันกองลำเลียงยาเสพติด ครั้งนั้นผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองต่างก็ตื่นตัวกันมาก หลังเกิดเหตุมีการลงไปตรวจพื้นที่กันอย่างคึกคัก สภ.ต.บ้านน้ำเพียงดิน จากเดิมที่ไม่มีใครสนใจหรือแม้แต่ได้ยินชื่อก็เป็นที่รู้จักเพียงชั่วข้ามคืน
 

    ผมเองขึ้นไปทำข่าวไม้สาละวินที่แม่ฮ่องสอน พอเกิดเหตุนี้ก็เลยต้องหยุดเรื่องไม้เอาไว้ก่อน มุ่งหน้าไปบ้านน้ำเพียงดิน รถสำนักข่าวเป็นรถเก๋งจึงต้องว่าจ้างรถกระบะชาวบ้านขึ้นไป อย่างที่บอกครับว่า สภ.ต.บ้านน้ำเพียงดิน เป็นโรงพักเล็กๆ อยู่ติดชายแดน พื้นที่เป็นป่าเขาอุดมสมบูรณ์ ถนนเป็นทางดินตัดผ่านผืนป่าขึ้นเขาลูกแล้วลูกเล่า ลักษณะคล้ายกับถนนชักลากไม้สมัยก่อน 

     แล้วช่วงนั้นก็เป็นหน้าฝนถนนเปียกแฉะ ทั้งลื่น ทั้งชัน ผมไปกับนักข่าวท้องถิ่น 2-3 คน เวลารถติดหล่มก็ต้องช่วยกันขย่มท้ายเนื้อตัวเปรอะเลอะโคลนเต็มไปหมด กว่าจะไปถึงที่หมายก็กินเวลาหลายชั่วโมง ทั้งเหนื่อย ทั้งล้า ถึงแล้วก็พบกับปัญหาชิ้นโต คือ ถนนที่รถวิ่งมันอยู่เขาอีกลูก ส่วนโรงพักบ้านน้ำเพียงดินอยู่อีกฝั่งของแม่น้ำปาย เวลาจะข้ามก็ต้องนั่งเรือ ทีนี้น้ำปายช่วงนั้นเชี่ยวเหลือเกิน น้ำก็ขึ้น สีแดงคลั่ก บอกให้รู้ว่าเป็นน้ำป่าจากยอดเขา 

     คณะผมต้องย้อนกลับไปลงเรือหางยาวชาวบ้านห่างจากโรงพักไกลพอดู เพราะลำพังถ้าลงกันตรงๆ ฝั่งตรงข้ามเลย กระแสน้ำจะพัดไปขึ้นไม่ตรงจุด ทุกอย่างทุลักทุเลมาก แต่แล้วจู่ๆ ก็ได้ยินเสียง ฮ.ดังกระหึ่ม แหงนหลังมองไปยังต้นเสียง เคยดูหนังเรื่อง "ทอง" ไหมครับ ฮ. 2 ลำ บินตามกันมา ลัดเลาะไหล่เขามาตามลำน้ำปาย ก่อนจะลงจอดที่โรงพักบ้านน้ำเพียงดิน พอๆ กับผมขึ้นจากเรือพอดี

     คนที่มาเป็นนายตำรวจระดับสูง ซึ่งปัจจุบันพลัดที่นาคาที่อยู่เหมือนนายเหนือหัว เนื้อตัวสะอาดสะอ้าน ต่างกับพวกผมที่ขมุกขมอมเต็มที ผมกลัวว่าจะเสียเวลาก็ตรงเข้าไปสัมภาษณ์ ท่านมองงงๆ ไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้าเมินๆ ถามว่า แล้วนักข่าวอยู่ที่ไหน !?!
 อืม ท่านคงเห็นผมเป็นชาวบ้านมั้ง
 
      --------------

     ปล.งานนั้นขากลับก็ทุลักทุเลพอๆ กับขาไป แต่สิ่งที่ประทับใจผมมากที่สุดคือ ทหารหลักที่นั่น ยศ พ.อ.หัวหน้าฐานบ้านน้ำเพียงดิน รูปร่างสมเป็นชายชาติทหาร ผมถามว่า ไม่คิดกลับไปทำงานในเมืองหรือ คำตอบที่ได้รับทำให้ผมหายเหนื่อยเลย ท่านว่าไงรู้ไหมครับ
 

     "ถ้าผมไม่อยู่แล้วใครจะทำหน้าที่แทน ทุกคนก็อยากทำงานในเมืองทั้งนั้น อีกอย่างผมทิ้งลูกน้องไปไม่ได้หรอก ถ้าทำงานมีลูกน้องดีๆ อยู่ที่ไหนก็ได้ มีความสุขเหมือนกัน" 
 

     ครับ สุขของท่านกับของนายทหารหลายๆ คนไม่เหมือนกัน เสียดายที่ผมดันลืมชื่อท่านไปเสียแล้ว 

     ขอคารวะน้ำใจอันเด็ดเดี่ยวของทหารกล้า !
 

     --------------