หม่องตามตื้อ

     ครั้งหนึ่งผมไปทำข่าวที่ อ.แม่สาย จ.เชียงราย อยู่นานร่วมสัปดาห์ เช้าตื่นขึ้นมาวิ่งหาข่าว เย็นกลับมาเขียนข่าวส่งต้นฉบับ แล้วก็หาข้าวหาอะไรเย็นๆ ดื่ม กว่าจะกลับเข้าที่พักก็ดึกดื่นแทบทุกคืน เพราะยังหนุ่มยังแน่นผมจึงสามารถใช้ชีวิตได้สิ้นเปลืองอย่างเหลือเชื่อ

     แม่สายเป็นอำเภอเล็กๆ ความเจริญกระจุกตัวอยู่แค่ในตัวอำเภอ เพราะเป็นเมืองชายแดน นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มาจับจ่ายซื้อสินค้าที่ว่ากันว่าถูก แต่ผมกลับมองว่าราคาไม่ต่างจากที่อื่นๆ มากนัก มีบางอย่างที่ถูกแสนถูก แต่ก็หาคุณภาพไม่ได้เลย ด้วยเป็นของมาจากจีนแดง คือ ซื้อมาใช้ปุ๊ปก็พังปั๊ป

     ผมเดินตลาดแม่สายจนทั่ว เพราะมาอยู่นานแล้ว ที่สำคัญมีพี่รู้จักคนหนึ่ง แกเป็นพ่อค้าอยู่ในตลาด แกก็พาเดินเล่น อยากซื้อหาอะไรแกขอต่อเอาราคาส่งกันเลยทีเดียว ถึงได้รู้ว่าคนกรุงเทพฯ ที่ว่าแน่ๆ นักท่องเที่ยวที่แห่กันมาซื้อของนั้น แท้ที่จริงก็ถูกหลอกไปเหมือนกัน แต่ว่าก็ว่าเถอะ ในเมื่อมันถูกกว่าที่อื่นๆ คนส่วนใหญ่ก็เลยไม่ทันคิดว่า ต้นทุนนั้นเพียงไม่กี่บาทเท่านั้นเอง

     พอเดินตลาดแม่สายเบื่อผมกับเพื่อนก็เลยข้ามไปฝั่งตลาดท่าขี้เหล็กของพม่ากันบ้าง สนุกครับ คือ สินค้าแทบไม่ต่างจากแม่สายเลย สิ่งเดียวที่แตกต่างออกไป นั่นก็คือบรรดาพ่อค้าแม่ขายเป็นคนพม่าครับ ชายนุ่งโสร่งเสื้อยืดตัวเล็กๆ ส่วนผู้ใหญ่ทาแป้งประจำชาติออกสีเหลืองๆ เรียกอะไรผมก็ลืมไปแล้ว เวลาทาต้องละเลงกับมือแล้วใช้หวีแตะๆ แล้วเคาะติดกับแก้มเป็นแฉกๆ สวยแปลกตาไปอีกแบบ

     ระหว่างเดินอยู่นั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่ง อายุอานามผมว่าเกิน 15 แต่คงไม่ถึง 20 ดี นุ่งโสร่งสีน้ำเงินซีดๆ ใส่เสื้อสีเดียวกันรัดติ้ว ที่คอคล้องถาดไม้เล็กๆ มีของขายจิปาถะ เช่น ไม้จิ้มฟัน กรรไกรตัดเล็บ ไม้แคะหู ไม้ปั่นหู และที่โกนหนวดอัตโนมัติ ฯลฯ เดินเข้ามาเสนอขายที่โกนหนวดอัติโนมัติ เพราะผมไว้เคราแพะตามสมัยนิยมตามแฟชั่นยุคปฏิเสธความหล่อ

     หม่อง : ยี่สิ (ยี่สิบบาท)

     ผม : ไม่ละครับ

     หม่อง : ยี่สิเอง มะแพงหรอก

     ผมยังยืนคำปฏิเสธอยู่เช่นเคย แล้วก็ฉากหลบไป เพราะยังเดินไม่ทั่วตลาดท่าขี้เหล็ก เดี๋ยวจะค่ำเสียก่อน โดยมีเจ้าหนุ่มพม่าเดินตามมาห่างๆ ผมหันกลับไปครั้งไรก็ยิ้มๆ แล้วก็พยักเพยิดให้ซื้อเครื่องโกนหนวดอัตโนมัติ จนผมรู้สึกหงุดหงิด เพราะเดินหลบมาตั้งนานแล้วก็ยังตามมาอยู่นั่นแหละ ผมเลยต้องหาทางเจรจายุติเรื่องราวนี้เสียที

     ผม : ไม่เอา ยังไงก็ไม่เอา รู้ว่าไม่แพง ยี่สิบบาทไม่แพง แต่ไม่อยากโกน ไว้เคราเนี่ย (ลูบให้ดู) ไว้เอง ไม่ใช่ไม่มีที่โกนหนวด

     ผมใส่เป็นชุดๆ พ่อค้าพม่ามองตาแป๋วก่อนจะตอบว่า

     "มะซื้อมะเปงไร ให้ฟี (ฟรี) มะอยากเห็นเครา มะหล่อเลย !?!?"

     พร้อมกับยื่นเครื่องโกนหนวดอัตโนมัติและสายยาหยาดเยิ้มจนผมขนลุก