not error

     ผมมีเพื่อนนักข่าวกีฬาที่สนิทมากอยู่คนหนึ่ง นิสัยใจคอเป็นคนตรงๆ พูดจาโผงผาง แต่จริงใจ คิดยังไงพูดอย่างนั้น อนุรักษ์วัฒนธรรมถิ่นฐาน และภาคภูมิใจกับความเป็นหนุ่มจากแดนใต้อย่างสุดกำลัง

     ครั้งหนึ่งนานพอที่สังคมไทยยุคนั้นจะยังไม่มีโทรศัพท์มือถือใช้กันเกลื่อนกลาดเช่นทุกวันนี้ เขาเดินทางไปทำข่าวการแข่งขันกีฬานานาชาติที่ประเทศเกาหลีใต้ เป็นการแข่งขันฟุตบอลทีมชาติไทยกับทีมอะไรสักอย่างหนึ่ง (ต้องโทษตัวผมเองที่ความทรงจำหดหายไปเร็วอย่างน่าใจหาย)

     ในห้อง Press Center มีนักข่าวกีฬาจากประเทศต่างๆ มากมายหลายเชื้อชาติสาละวนอยู่กับการทำงานของตัวเอง บ้างก็จดจ้องอยู่กับการแข่งขันที่ถ่ายทอดสดมายังห้อง Press Center แล้วก็เป็นทีมชาติไทยที่ได้เฮ เมื่อสามารถทำประตูได้ จากนั้นไม่กี่นาทีสัญญาณนกหวีดหมดเวลาก็ดังขึ้น

     ขณะนั้น ใกล้เวลาปิดหน้า (ศัพท์หนังสือพิมพ์) ต้องรีบส่งข่าวให้เร็วที่สุด เพื่อนผมคว้าเครื่องพิมพ์ดีดโอลิมเปียตัวเล็กกระทัดรัดมาวางบนโต๊ะ จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาพิมพ์ข่าว

     ต๊อก แต๊ก ต๊อก แต๊ก แต๊ก แต๊ก ... เสียงรัวของแป้นพิมพ์ดีดดังกลบห้อง บรรดานักข่าวทุกชาติในห้อง Press Center เงยหน้าจากโน๊ะบุ้คของตัวเอง หันมามองเป็นตาเดียวด้วยความฉงนปนรำคาญ สายตาแสดงความขุ่นข้องต้นเสียงที่ทำลายสมาธิจนแตกกระเจิง

     เหมือนจะรู้ว่ากำลังถูกจับจ้อง เพื่อนผมเงยหน้าขึ้นแล้วส่งยิ้มสยาม ก่อนจะเอ่ยมธุรสวาจาแล้วชี้ไปที่พิมพ์ดีดตัวเก่ง

     "It very good, not error"

     เพียงแค่นี้ก็เรียกเสียงฮาครืนทั่วห้อง Press Center อาการขุ่นข้องหายไปปลิดทิ้ง