รู้แล้วน้องจะหนาว

      ครั้งหนึ่งสมัย พล.ต.อ.ประชา พรหมนอก ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมตำรวจคนสุดท้ายและผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (ผบ.ตร.) คนแรก เดินทางไปตรวจราชการภาคเหนือ และตรวจความเรียบร้อยสถานการณ์ชายแดนไทย-พม่า ด้าน อ.แม่สอด จ.ตาก มีคณะผู้ติดตามไปมากมาย สื่อมวลชนอีกโขยง 

      ขาไปนั่งเครื่องฟอกซ์ของกองบินตำรวจ เป็นเครื่องบินพาณิชย์ลำขนาดกลาง ไม่ใหญ่โตอะไร พอเครื่องขึ้นทุกคนก็สนุกสนานเฮฮา เพราะการไปตรวจราชการครั้งนี้ไปหลายจังหวัด เหมือนเป็นการพักผ่อนไปในตัว 

      บังเอิญช่วงที่ไปเป็นหน้าฝน เมฆหนามาก บินไปได้สักพักหนึ่งเครื่องเกิดสั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง พวกเราบางคนเริ่มหน้าเสีย เพราะอย่างที่รู้ๆ กันอยู่แม้จะมั่นใจว่า อุบัติเหตุทางเครื่องบินจะเกิดขึ้นน้อยมาก แต่เกิดแล้วโอกาสรอดยาก (ฮา) โชคยังดีที่นายตำรวจหลายคนหันมาชวนคุยปลุกปลอบ 

      "น้องไม่ต้องกลัวหรอก เรื่องแค่นี้นักบินเขาเอาอยู่ นี่ขนาดเครื่องหัวตั้งขนาดนี้" ทำไม้ทำมือประกอบให้เห็นว่า หัวเครื่องเคยตั้งทำมุมมากกว่า 45 องศา "ยังรอดเลย 555"
 ฟังดูแล้วเหมือนเป็นคำขู่สำทับมากกว่าปลอบใจ กระนั้นพวกเราก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง แล้วทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดี กระทั่งล้อแตะพื้นที่สนามบิน จ.เชียงใหม่ ต่อรถไปฟังรายงานเสร็จแล้วก็เข้าที่พัก

      เช้าวันรุ่งขึ้นพวกเราต้องขึ้น ฮ.จากเชียงใหม่มุ่งหน้าไปแม่สอด จ.ตาก ลำที่ผมนั่งมี รอง ผบช.ตชด.ท่านหนึ่ง ยศ พล.ต.ต.ผมจำชื่อท่านไม่ได้แล้ว เป็นนายตำรวจอารมณ์ดี ระหว่างทางก็ชวนคุยไปเรื่อย แม้เสียงเครื่อง ฮ.จะดังแสนดัง แต่ก็พอจับใจความได้บ้างไม่ได้บ้าง ระหว่างที่ผมกำลังเคลิ้มจะหลับๆ ท่านก็ตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องถามขึ้นมาลอยๆ
      "น้องรู้มั้ย ฮ.เครื่องนี้ใช้มาตั้งแต่ปีไหน"
      "ไม่ทราบครับ" ผมตะโกนตอบกลับไป
      "อืม อยากรู้ไหม" ผมพยักหน้า
      "รู้แล้วน้องจะหนาว มันประจำการมาตั้งแต่ปี 2513 แล้ว ตอนนี้ก็เกือบๆ 30 ปีแล้ว เราซื้อมามือสองด้วยนะ"
      "!?!?!?!?!"
      "นี่ผมเองก็ไม่รู้ว่ามันจะตกเมื่อไหร่ ตอนนี้ยังเสียวๆ อยู่เลย ลำที่ท่าน ผบ.ตร.นั่งมี 2 เครื่องยนต์ 4 ใบพัด ดับเครื่องหนึ่งก็ยังลงจอดได้ แต่ของเรานี่สิแย่ เป็นเครื่องยนต์เดี่ยว 2 ใบพัด เสียเมื่อไหร่ ตก"

      ผมหันไปมองหน้าเพื่อนนักข่าวอีกคน กลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ ส่วนนายเวร รอง ผบช.ตชด.สบตาผมแล้วอมยิ้ม ด้วยเข้าใจนิสัยขี้เล่นของนาย แต่สำหรับผมแล้วจริงจังมาก นั่งเหงื่อแตก มือเท้าเย็นตลอดทางไปจนถึงแม่สอด
      เกือบไปแล้ว เกือบไม่ได้มานั่งเล่าให้ชาวโอเคเนชั่นฟังซะแล้ว