ธรรมชาติของมนุษย์เป็นเรื่องที่ลี้ลับและน่าค้นหาเรื่องนึง การจะบอกว่าใครมีลักษณะอย่างไรนั้น เป็นเรื่องที่ยากเกินจะคาดเดาแม้แต่ตัวคนๆนั้นเอง 

คนมันมีหลายแบบบางคนร่าเริง บางคนเงียบขรึม บางคนขี้โวยวายโมโหร้ายแต่บางคนกลับใจดีเหลือเกิน  คำคุณศัพท์ถึงได้มีเป็นร้อยๆคำไง ซึ่งจนป่านนี้ก็ยังไม่เพียงพอต่อมนุษย์หลายร้อยล้านคนในโลก 

พอฉันต้องมาตั้งคำถามว่าฉันเป็นคนแบบไหน ฉันกลับต้องไปถามคนอื่นมากมายว่า คิดว่าฉันเป็นยังไง แต่คำตอบเหล่านั้นกลับไม่เพียงพอที่จะบอกว่าฉันเป็นคนอย่างไร อาจารย์พิภพให้เราทำกิจกรรมหนึ่งในการอบรมคือการให้เราเล่า ให้เพื่อนฟังว่าเราเป็นใคร ห้านาทีที่ผ่านไป ฉันกลับรู้สึกว่า มันไม่เพียงพอฉันยังมีอะไรที่อยากเล่ามากกว่านั้น แต่ฉันกลับไม่รู้ว่าฉันจะเอามุมไหนออกมาให้คนอื่นรู้จักดี ห้านาทีถัดมาเพื่อนคนนั้นต้องเล่าเรื่องของฉันให้ตัวฉันฟัง ทุกอย่างที่เพื่อนพูด มันคือฉันแต่ มันเป็นฉันในมุมที่ฉันเล่า แล้วมุมอื่นของฉันล่ะ

ที่มันเป็นแบบนี้ ไม่ใช่ว่าฉันหาตัวเองไม่เจอ เพียงแต่ฉันมีมุมซับซ้อนมากมาย มีอารมณ์แตกต่างกันออกไป วันนี้ฉันอาจยิ้ม  วันนี้ฉันอาจร้องไห้ นาทีนี้ฉันมีความสุข นาทีถัดไปฉันอาจทุกข์เหลือเกิน เมื่อความหลากหลายทางอารมณ์กับมุมชีวิตที่ต่างออกไป ฉันจึงไม่สามารถกำหนดได้ว่าฉันเป็นคนแบบไหน ประสบการณ์เป็นตัวแปรอีกอันนึงที่จะทำให้ตัวตนของคนเปลี่ยนไป

สุดท้ายฉันก็คิดได้ว่า ฉันไม่ได้ต้องพยายามหาตัวเองว่าต้องเป็นคนแบบไหน แต่ฉันกลับต้องรู้ฉันกำลังทำอะไร ให้ใคร และเพื่ออะไร  องค์ประกอบรอบด้านจะทำให้คนเปลี่ยนไป

แต่ถ้าวันนึงฉันคือสื่อมวลชน ฉันก็ทำอะไรให้ประชาชน ฉันจะให้เค้าเชื่อมั่นในตัวฉัน เป็นกระบอกเสียงเพื่อช่วยเค้า  และถ่ายทอดข้อเท็จจริงให้พวกเค้ารับรู้ ฉันจะใจเย็นกับเรื่องของตัวเอง แต่ใจฉันจะร้อนเป็นไฟเมื่อต้องช่วยให้ใครรู้ความจริง ฉันจะเงียบเมื่อต้องฟัง แต่ฉันก็จะพูดบ้างเพื่อทวงสิทธิ์ของสื่อมวลชน ฉันอาจจะยังตอบไม่ได้ว่าฉันเป็นแบบไหนกันแน่ ในวันนี้ แต่ฉันก็เชื่ออยู่อย่างนึงว่า ฉันจะไม่ขายจิตวิญญาณของตัวฉันเอง