"ทำอะไรให้มีสติ" ฟังดูง่ายนะคะ แต่ทำยากค่ะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่เราตื่นเต้น ต่อให้บังคับตัวเองเท่าไหร่..ยังไงก็ลน...

     วันเสาร์รองสุดท้ายของการอบรมผู้ประกาศ มีงานหินมาให้ลองค่ะ...งานหินที่ว่านี้คือการฝึกรายงานข่าวด่วนข่าวร้อนหรือที่เราเรียกกันเท่ห์ ๆ ว่า Breaking News.....ขอสารภาพตามตรงค่ะ ว่าตั้งแต่เข้ารับการอบรมมาครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ดิฉันได้ออกกล้อง และฝึกเป็นผู้ประกาศข่าวอย่างจริง ๆ จัง ๆ เพราะที่ผ่าน ๆ มามักจะพลาดโอกาสในการฝึกอ่านข่าวกับพี่ ๆ ผู้ประกาศข่าวมืออาชีพทุกที...ครั้งนี้จึงถือว่าเปิดซิงค่ะ

     ถึงแม้ว่าการรายงานครั้งนี้จะไม่ใช่การรายงานสดจริง ๆ แต่ทางทีมงานก็ทำได้เหมือนจริงมาก เริ่มจากข้อมูลที่เตรียมให้ก็น้อยชนิดที่ว่าพูดจบได้ในสามสิบวินาที...แต่ตอนนั้นดิฉันก็คิดว่าดี เพราะสามารถทำให้เราจำรายละเอียดได้จนขึ้นใจ แอบหวังในใจว่าน่าจะทำได้ดีพอสมควร ระหว่างที่นั่งรอคิวตัวเองก็ดูเพื่อน ๆ จัดไปพลางสังเกตข้อดีข้อด้อยของแต่ละคนแล้วพยายามจดจำไว้ แต่ให้ตายเถอะ...ทำไมทุกคนทำกันได้ดีเหลือเกิน...กดดันค่ะ กดดัน...พอรู้สึกกดดันตัวเองมาก ๆ เข้าก็เริ่มจะคุมสติสตังไม่อยู่ ถึงข้างนอกจะดูนิ่งแต่ข้างในระอุค่ะ

     เมื่อถึงคราเราต้องเข้าห้องเชือด...ไฟพร้อม กล้องพร้อม ไมค์พร้อม หูฟังพร้อม ทีมงานพร้อม...แต่ดิฉัน "ไม่พร้อม"  ไม่พร้อมแล้วไง??จะทำอย่างไรได้ ก็ต้องสู้สักตั้งล่ะค่ะ...บอกได้เลยว่าเมื่อกล้องเดิน เมื่อเห็นหน้าตัวเองปรากฏอยู่บนจอมอนิเตอร์ สมองก็สั่งการว่าให้พูด ดิฉันก็พูดไปตามข้อมูลที่ท่องมา แต่ปากก็หนักเหลือเกิน ติดๆขัด ๆ จะอ้า จะงับก็ไม่เป็นปกติเอาเสียเลย พูดข้อมูลที่มีอยู่น้อยนิดจบไปแล้ว ก็พยายามฟังว่าโปรดิวเซอร์จะสั่งให้พูดอะไรต่อแต่ปรากฏว่าที่ได้ยินคือ...ความเงียบ...ตายละเหวย ฉันจะทำยังไง จะเอาอะไรมาพูด และแล้วก็ได้รับการติดต่อจากสวรรค์ บอกให้เราชี้แผนที่บริเวณที่เครื่องบินหายไป(ลืมบอกค่ะ ว่าดิฉันได้ข่าวเรื่องเครื่องบินสายการบิน เอลอัล ของอิสราเอล หายไปจากจอเรดาห์) แล้วก็มีม้าเร็วมายื่นแผนที่ให้ แต่คุณพี่ขา...วางซะขอบโต๊ะ มือหนูก็สั้น..เลยต้องโน้มตัวไปหยิบ..เสียบุคคลิกที่เหลืออยู่น้อยเลยค่ะ

     ต่อมาก็เป็นการฝึกสัมภาษณ์สดทางโทรศัพท์(ยังอยู่ในรายงานข่าวด่วนนั่นแหละค่ะ) ถึงช่วงนี้ดิฉันคิดว่าสามารถคุมสติตัวเองได้ดีขึ้นบ้างทั้งนี้คิดว่าเป็นผลสืบเนื่องจากงานที่ทำอยู่มักจะเป็นคนถามแหล่งข่าวแทนนักข่าวญี่ปุ่น แล้วแปลคำตอบให้ ตอนถามก็เลยรู้สึกค่อนข้างผ่อนคลายมากกว่าการรายงาน...จบจากช่วงคำถามก็เป็นช่วงสรุปข้อมูลทั้งหมดให้ผู้ชมรับทราบอีกครั้ง แต่ขณะที่สรุปนั้นเอง เสียงพี่โปรดิวเซอร์ก็แจ้งว่า "มีรายงานเข้ามาว่าเจอซากเครื่องบินที่ตกแล้ว ผู้โดยสารตายเรียบทั้งลำ" ด้วยอารามรีบร้อน กอรปกับลนลาน ดิฉันจึงไม่รอให้ตัวเองรายงานสรุปข้อมูลจนจบ แต่รายงานข้อมูลใหม่ทันทีแบบไม่มีการแปลงสารว่า "รายงานข่าวแจ้งเขามาล่าสุดค่ะว่า...พบซากเครื่องบินที่ตกแล้ว ผู้โดยสารตายเรียบทั้งลำ"....และหนึ่งในนั้นก็คือ ดิฉันที่เป็นผู้รายงานที่ตกม้าตายเพราะความรีบร้อน ลนลาน คุมสติไม่อยู่นั่นเอง

     ท้ายสุดของกิจกรรม พี่จอยก็ได้แสดงให้เห็นว่าการรายงานBreaking Newsที่ดีนั้นเป็นอย่างไร เราต้องมีสติ รายงานข้อมูลที่เรามีอยู่ให้ผู้ชมได้รับทราบอย่างครบถ้วน รายงานข้อมูลใหม่ ๆ ให้ผู้ชมเสมอ มีการสรุปเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นช่วง ๆ สำหรับคนที่พึ่งจะเปิดเข้ามาเจอรายงานข่าวด่วนของเรา และหากเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายแล้วล่ะก็ เราจะต้องทำหน้าที่เป็นสื่อกลางเพื่อช่วยชีวิตคนอีกด้วย...

     กิจกรรมนี้ไม่ง่าย แต่ก็ไม่ยากเกินความพยายามค่ะ ครั้งนี้ดิฉันทำได้ไม่ดีเอาเสียเลย(ยอมรับค่ะ) แต่ก็พอใจกับสิ่งที่ตัวเองทำไป เพราะอย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าข้อเสียของเราอยู่ตรงไหน เวลาตื่นเต้นเสียงเราจะสูง ลิ้นรัว พูดเร็วโดยไม่รู้ตัวก็ต้องยอมรับมันและหาทางปรับปรุงกันต่อไป ของแบบนี้มันขึ้นอยู่กับชั่วโมงบินและการฝึกฝน...ดิฉันเชื่ออย่างนั้น และที่สำคัญ "ไม่มีความสำเร็จใด จะได้มาโดยปราศจากความพยายาม"

     ติดตามการรายงานข่าวของดิฉันในฐานะผู้ประกาศได้ที่โทรทัศน์ช่องไหนสักช่องบนโลกใบนี้...แล้วพบกันค่ะ