ผ่านพ้นไปแล้วค่ะสำหรับสัปดาห์สุดท้ายของการอบรมผู้ประกาศข่าวหน้าใหม่สไตล์เนชั่น ตอนแรกก็รู้สึกโล่งใจที่ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ เพราะตลอดห้าสัปดาห์ที่ผ่านมา ยอมรับค่ะว่าเหนื่อยมาก เพราะต้องทั้งทำงานในวันธรรมดา และอบรมในวันเสาร์- อาทิตย์ แถมยังต้องคอยลุ้น คอยภาวนาทุกสัปดาห์ว่า ขออย่าให้มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นให้ข้าพเจ้าต้องไปทำข่าวในช่วงเสาร์ อาทิตย์ที่เข้ารับการอบรมนี้เล้ยยยยยยย!!!!!สาธุ....

     หลังจากโล่งอกโล่งใจที่เห็นเวลาว่างและวันหยุดอยู่ข้างหน้าแล้ว...พลันก็เปลี่ยนอารมณ์เป็นเศร้าใจ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าจะไม่ได้เจอเพื่อน ๆ พี่ ๆ และวิทยากรทุกท่านอีกแล้วทุกเสาร์ อาทิตย์...อย่างนี้ก็เหงาแย่สิคะ...

     พล่ามมาพอสมควร...ขอเล่าเหตุการณ์ของสัปดาห์สุดท้ายให้ฟังกันสักหน่อย สัปดาห์นี้เจองานหินสมกับเป็นสัปดาห์ส่งท้ายจริง ๆ ค่ะ เพราะโจทย์ที่ได้คือ “จัดรายการเล่าข่าว” พี่ ๆ จับคู่ให้โดยการจับฉลากค่ะ ในวันแรกดิฉันได้คู่กับน้องดาวAnchor25ผู้น่ารักค่ะ แถมยังได้เป็นจัดเป็นคู่ที่สองอีกด้วย...ถึงแม้ว่ารายการเล่าข่าวในปัจจุบันจะมีให้ดูอยู่ทุกช่อง และดิฉันก็ดูอยู่เป็นประจำทุกวัน แต่ ณ วินาทีนั้น วินาทีที่ต้องจัดรายการเอง...ดิฉันกลับนึกรูปแบบรายการไม่ออก คำพูดที่จะใช้ควรเป็นอารมณ์ประมาณไหน ท่าทางควรจะผ่อนคลายหรือเคร่งขรึม ควรจะลำดับการเล่าข่าวอย่างไร และอีกนานาประการ...ดิฉันนึกไม่ออกทั้งสิ้นค่ะ

      เมื่อถึงคราวที่ต้องนั่งหน้ากล้องในห้องส่ง ด้วยความที่ไม่พร้อม ทั้งข้อมูลที่ใช้เวลาศึกษาไม่นานและไม่ดีพอ บวกกับสภาพจิตใจที่กึ่ง ๆ ฝ่อ กึ่ง ๆ ตื่นเต้น ทำให้การจัดรายการในวันแรกของดิฉันนั้นผ่านแบบล่มไม่เป็นท่า...ก็ต้องขออภัยพิธีกรคู่ต้องมาลงเรือรั่วลำเดียวกัน..และก็ต้องขอขอบคุณที่ช่วยกันวิดน้ำจนถึงฝั่งได้ก่อนเรือจม

      จากผลงานการจัดรายการวันแรกที่ไม่ดีนัก ทำให้ดิฉันเก็บมาคิดและถามตัวเองอยู่ตลอดเวลานับแต่ออกจากสตูดิโอ ว่า.. “หรือฉันเหมาะจะเป็นคนเบื้องหลังอย่างนี้ต่อไป เป็นผู้ช่วยหาข้อมูลให้เขาแบบนี้ต่อไปท่าทางจะรุ่งกว่า” ...แต่อีกใจหนึ่งก็ฮึดสู้ พยายามบอกกับตัวเองว่า “จะคิดอะไรให้มาก ครั้งแรกก็อย่างนี้ทั้งนั้นแหละ งานแบบนี้มันขึ้นอยู่กับชั่วโมงบิน” ดิฉันได้แต่คิดท้อแล้วสู้ ท้อแล้วสู้อยู่อย่างนั้นตลอดวันเสาร์...ใช่ว่าจะไม่พอใจในผลงานที่ทำไป (จริง ๆ ก็พอใจแต่ไม่มากนัก) แต่ก็แอบผิดหวังลึก ๆ ว่าตัวเองน่าจะทำได้ดีกว่านั้น

       พอถึงวันอาทิตย์หลังจากที่ได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ ดิฉันก็สามารถเรียกกำลังใจคืนกลับมาให้กับตัวเองได้ “สู้โว้ย........” ตะโกนบอกตัวเองในใจดัง ๆ ก่อนออกจากบ้าน...วันนี้พี่ ๆ เปิดโอกาสให้พวกเราจัดรายการอีกครั้งหนึ่งค่ะ เปลี่ยนพิธีกรคู่โดยใช้วิธีการจับฉลากอีกเช่นเคย คู่ของดิฉันคราวนี้ทำเอาดิฉันเครียดเลยค่ะ เพราะเขาคือคุณเดียวAnchor4 ผู้ที่ดิฉันยอมรับนบถือในความสามารถและเก่งฉกาจของเขา...ถึงจะอยากลองจัดคู่กับเขาเพื่อว่าจะได้สังเกตวิธีการเตรียมตัวและระบบความคิดของคนเก่ง ๆ ดูบ้าง แต่เมื่อถึงเวลาจริง ๆ ดิฉันก็ปอดค่ะ กลัวว่าจะเป็นตัวฉุดให้เขาร่วงตามเรา แทนที่เขาจะช่วยฉุดให้เราขึ้นน่ะสิคะ....ผู้อ่านบางท่านอาจจะรู้สึกรำคาญว่าทำไมสตรีนางนี้มันป๊อดนักฟะ บอกตามตรงนะคะว่าดิฉันเป็นคนที่ดูเหมือนจะกล้าแต่ก็กลัว และดูเหมือนจะกลัวแต่ก็กล้า เอาเป็นว่าเป็นประเภทกล้า ๆ กลัว ๆ น่ะค่ะ

      วันนี้ดีหน่อยที่มีเวลาเตรียมตัวค่อนข้างนานเพราะได้จัดเป็นกลุ่มที่สิบสอง ดังนั้นจึงมีเวลาในการซ้อมคิว ซ้อมบทพูด และหาข้อมูลเสริมเพิ่มเติมได้ เมื่อถึงเวลาต้องจัดจริงจึงไม่รู้สึกตื่นเต้นมากเท่ากับวันแรก...การจัดรายการก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวานมาก(ใช้ความรู้สึกตัวเองเป็นตัววัดนะคะ) ทำให้มีกำลังใจขึ้นมาอีกโข งานนี้ก็ต้องขอบคุณพิธีกรคู่อย่างคุณธีรเดชที่ช่วยให้อุดรูรั่วของเรือลำเมื่อวานให้มันมีแรงต้านลมจนถึงฝั่งได้ค่ะ

      จากการฝึกจัดรายการทั้งสองวัน ทำให้ดิฉันตระหนักว่าการที่จะเล่าข่าวหรือจัดรายการให้ได้ดีนั้น เราต้องมีฐานข้อมูลที่แน่น รู้จริงในเรื่องที่ตัวเองจะพูดเพราะจะทำให้เรามีความมั่นใจในการเล่าหรือสื่อสารกับคนที่ติดตามเราอยู่ จริงอยู่ว่าความจริงข้อนี้ พวกเราได้ยินได้ฟังมาตลอดการอบรมจากวิทยากรหลายท่าน แต่เราจะไม่ตระหนักและรู้ซึ้งได้เลย หากเราไม่มีประสบการณ์จริง ๆ แบบนี้

      หากตอนนี้มีใครถามว่า ดิฉันได้อะไรจากการอบรมในครั้งนี้ ดิฉันคงตอบได้คำเดียวว่า “เยอะ” แต่หากคนนั้นถามต่อว่า แล้วได้อะไรบ้างล่ะ....ดิฉันบอกได้เลยค่ะว่า “ตอบไม่ได้” เพราะสิ่งที่ได้เรียนรู้มานั้นไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดให้ใครเข้าใจได้ รู้แต่ว่าความรู้ที่ได้นั้นมันจะผุดขึ้นมาเมื่อถึงคราวที่เราต้องใช้งาน ความรู้เหล่านั้นทำให้ดิฉันผู้ซึ่งไม่เคยเรียนสื่อสารมวลชนมา ไม่รู้หลักในการทำข่าว แต่จับพลัดจับผลูอย่างตั้งใจมาอยู่ในวงการข่าว ได้รู้หลักและวิธีการทำงานที่เป็นมืออาชีพมากขึ้น

      การอบรมสิ้นสุดแล้วแต่ผู้อบรมยังต้องเดินต่อ เดินตามความฝันที่ตั้งไว้ เชื่อแน่ว่าในไม่ช้าเพื่อน ๆ ทั้งยี่สิบห้าคนรวมทั้งตัวดิฉันเอง จะเดินไปถึงยังปลายทางที่พวกเราตั้งใจไว้....เพราะเราคือเมล็ดพันธุ์ที่ถูกบ่มเพาะสถานีข่าวชั้นยอด.......Nation Channel ในสนามข่าว เราคือตัวจริง