๓๐

ออกไปเที่ยวนอกบ้าน

เสาร์ ๑๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐

ลูกอายุครบ ๗ วันแล้วนะ แพรวาเกิดเมื่อวันเสาร์ก่อน มาถึงเสาร์นี้ก็มีอายุสัปดาห์หนึ่งพอดี ลูกแข็งแรงขึ้นตามวัย แต่แม่ยังดูแลลูกได้เองไม่ทั้งหมด ทั้งนี้เพราะแผลที่ผ่าหนูออกมาด้วย

วันนี้แม่เพิ่งไปตัดไหมมาที่โรงพยาบาลสมเด็จ หมอบอกว่าแม่เย็บไป ๑๒ เข็ม แผลเชื่อมกันสนิทดีแล้ว ให้แม่ทานอาหารทุกอย่างได้ตามปรกติ แต่แม่ว่าแม่จะยังระวังต่อไป เพราะกลัวส่งผลถึงลูกทางน้ำนม

และก็วันนี้เช่นกันที่ลูกได้ออกจากบ้านครั้งแรกนับแต่กลับมาจากโรงพยาบาลเมื่อแรกเกิด ลูกเดินทางไปอำเภอสมเด็จกับแม่ด้วย แม่กลัวลูกหิวนมระหว่างแม่ไม่อยู่

ก่อนออกจากบ้านป้าอรเอาเขม่าก้นหม้อแต้มหน้าผากลูก ว่ากันว่าเป็นเคล็ดความเชื่อพื้นบ้านที่จะต้องทำเมื่อจะพาเด็กแรกเกิดออกนอกบ้าน

แล้วลูกก็หิวนมขึ้นมาจริง ๆ ตอนที่อยู่ที่โรงพยาบาลลูกหลับอยู่ในตักป้าอรตลอด จนระหว่างเดินทางกลับบ้านลูกก็ร้องจ้าขึ้นมา ป้าอรบอกว่าดูท่าทางลูกหิวนมตั้งแต่แถวสี่แยกสมเด็จ แต่แม่นั่งอยู่ข้างหลังรถ จนลูกร้องขึ้นมาลุงโชคจึงต้องจอดรถให้ป้าอรเอาหนูมาส่งให้แม่

ระหว่างกินนมพ่อเห็นลูกเหงื่อชื้นอยู่ในอ้อมอกแม่ หน้ารถคงร้อน และลูกคงทั้งร้อนทั้งหิว กลับถึงบ้านแล้วลูกยังหน้าแดงก่ำ พ่อสงสารลูกมาก ลูกอิ่มนมแล้วพ่อยกอุ้มพาดบ่า เหมือนน้ำตาพาลจะไหล ส่วนแม่นั้นพ่อเห็นน้ำตาซึมตั้งแต่ระหว่างให้นมลูกแล้ว

พ่อไม่รู้ว่าลูกเป็นอย่างไรบ้าง แต่สะอึกด้วย จนน้าป้อนอาบน้ำให้นั่นแหละ ลูกจึงสบายตัวขึ้น ผิวเนื้อตัวกลับเป็นปรกติ แม่ให้ลูกกินนมอีกครั้ง พ่ออุ้มพาดบ่าสักพักลูกก็เรอออกมา พ่อเอาลงนอนเปลและเริ่มหลับตั้งแต่ช่วงเที่ยงครึ่ง

ตั้งแต่ลูกเกิดเรายังไม่ห่างกันเลยนะ บางทีระหว่างที่ลูกนอนหลับ พ่อก็ยังนึกในใจเล่น ๆ อยากให้ลูกตื่น พ่อจะได้เล่นกับลูก ได้อุ้มลูก

ใครหลายคนรวมทั้งแม่ของลูกด้วย ถามพ่อวาเมื่อกลับไปทำงานที่กรุงเทพฯ จะคิดถึงลูกไหม

พ่อตอบว่า ยังไม่รู้

ไม่รู้ว่าจะสักแค่ไหน

แต่หลังจากพรุ่งนี้คงได้รู้

พรุ่งนี้พ่อต้องขอห่างลูกกลับไปทำงานก่อนนะ งานของพ่ออยู่ที่กรุงเทพฯ ลูกกับแม่ยังอยู่ที่บ้านยายต่อไปก่อน เราเคยห่างกันมาบ้างตั้งแต่ลูกอยู่ในท้องแม่ ตอนนั้นพ่อปลอดโปร่งใจพอควร เพราะแม่เขาเข้มแข็ง ให้พ่อคลายใจได้ แต่ตอนนี้ลูกออกมาแล้ว และแม่ก็ยังช่วยเหลือตัวเองได้ไม่เต็มที่ พ่อจึงกังวลใจอยู่บ้างเหมือนกัน

ลูกอย่ากวนแม่นะ ให้เลี้ยงง่าย ๆ และพ่ออยากให้หนูเป็นลูกที่ดี เป็นหลานที่ดี เมื่อโตขึ้นก็เป็นเพื่อนที่ดีของเพื่อน เป็นนักเรียนนักศึกษาที่ดี และเป็นคนดี

นี่เป็นเรื่องที่พ่อนึกหวังนึกหวังไปเองในตอนนี้ ไว้ให้ลูกรู้เดียงสา พ่อจะสอนลูกอีกที

๑๕.๐๗​ น. ข้างเปลลูก บ้านยาย

หมู่บ้านริมลำปาว กาฬสินธุ์