๓๑

ห่างพ่อ

๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐

อันดาจันทร์

เมื่อเช้านี้พ่อตื่นก่อนลูกนะ แต่จะว่าอย่างนั้นได้จริง ๆ หรือเปล่า เพราะลูกดูจะตื่นอยู่เป็นระยะตลอดทั้งคืน เมื่อคืนนี้ยายบอกว่าลูกตื่นขึ้นมากินนมแม่ครั้งหลังสุดตอนราวตี ๕ จากนั้นก็นอนถึงเช้า

พ่อตื่นตอนราว ๖ โมง เป็นลูกยังหลับปุ๋ย บางทีก็ดิ้นขลุกขลัก แต่ก็หลับไปต่อให้พ่อได้นอนมอง อย่างไม่อยากลุกไปไหน และไม่อยากทำอะไรที่อาจจะเป็นการรบกวนการหลับของลูก

พ่อนอนมองดูลูกอยู่อย่างนั้น จนลูกลืมตาขึ้นมาเอง

พ่อตื่นเต้นที่เช้านี้ได้เห็นการลืมตาของลูก รีบวางกล้องถ่ายรูปที่กำลังแอบถ่ายรูปลูก มามองตากับลูก สักพักยายก็เข้ามาทักหนูอีกคน แล้วแม่ก็มาให้นม

เมื่อคืนพ่อนั่งคุยกับยาย ยายบอกว่าเมื่อพ่อกลับไปกรุงเทพฯ ไม่ต้องห่วงแม่ที่อยู่ทางนี้ ที่บ้านช่วยกันดูแลได้

พ่อไม่ห่วงเรื่องนั้น แต่ห่วงความรู้สึกและจิตใจของแม่มากกว่า

ยายว่าแม่นี่นับว่าฟื้นเร็วมาก สมัยก่อนคลอดลูกแล้ว ๗ วัน ๑๐ วัน ไม่ได้ลุกไปจากข้างกองไฟเลย แม่ผ่านมาแค่สัปดาห์เดียวลุกไปไหนต่อไหนได้ทั่วก็นับว่าก็มากแล้ว

ยายพูดอีกเรื่องหนึ่งว่า แต่ก่อนแม่ลูกอ่อนคนไหนถ้าไม่มีน้ำนมก็จะมีปัญหามาก ก็ต้องหายาหาสมุนไพรโน่นนี่มาต้มให้กินบำรุง

แต่แม่ไม่มีปัญหานี้ แค่วันสองวันแรกเท่านั้นที่มีให้ลูกกินไม่พออิ่ม แต่หลังจากนั้นมาน้ำนมแม่ก็ออกมาก เมื่อวานนี้มากจนชุ่มอกเสื้อ เมื่อเช้านี้ข้างที่เหลือจากลูกกิน แม่รองได้จอกหนึ่ง

เช้านี้ยายอุ้มลูกแล้วบอกว่า คอลูกแข็งแล้ว แข็งแรงเร็วเหมือนแม่ แต่แม่เฉไปพูดทีเล่นทีจริงว่า เพราะแม่ป้อนเลี้ยง เด็กโตดีทุกคน

เย็นนี้พ่อเดินทางนะ กลับกรุงเทพฯ แล้งพ่อจะรีบมาหาลูกบ่อย ๆ และเร็วที่สุด

ระหว่างที่ห่างกัน พ่อจะเขียนเล่าลูกไว้ในสมุดเล่มนี้ แล้วค่อยมาเล่าให้ลูกฟังอีกที

พ่อรักลูกนะ แม่และทุกคนที่บ้านยายก็คงเช่นกัน

บ้านยาย

ชายเขื่อนลำปาว กาฬสินธุ์