๓๗

ระหว่างทางบนแผ่นดินล้านนา

๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐

แพรวา

คืนนี้พ่อนอนกลางป่าสัก ช่วงหัวค่ำมีลมพัดมาวูบหนึ่ง ได้ยินเสียงใบไม้ฤดูผลัดใบร่วงลงพื้นหนาหนัก และพลิกพลิ้วไปตามพื้นกรูกราว

อากาศเย็นพอสบายโดยพ่อไม่ต้องอาบน้ำ โทรคุยกับแม่เมื่อช่วงหัวค่ำ แม่บอกว่าลูกช่างน่ารักน่าชัง ยามนอนจะเอามือแนบหู หรือเอาไปประกบตรงนั้นตรงนี้ แม่ว่าเมื่อพ่อกลับไปเห็น พ่อต้องหลงลูกแน่ ๆ

ตอนนี้ พ่อคิดถึงลูกมากขึ้นทุกที จากนี้คงจะเริ่มนับวันที่จะได้กลับไปหาลูก

เมื่อวานพ่อเหนื่อยกับการเดินทาง วันนี้พ่อมาเหนื่อยกับกรสัมภาษณ์คนนั้นคนนี้ที่เกี่ยวข้องกับการเจ็บป่วยทางจิตเวท บางคนเป็นผู้ป่วยเอง บ้างเป็นญาติ และคนที่เกี่ยวข้อง พ่อจะรวบรวมเรื่องนี้ไปเขียนเป็นหนังสือ

๒๒.๔๓ น., มูลนิธิกลุ่มศรัทธาธรรม บ้านห้วยส้ม

บ่อหลวง หางดง เชียงใหม่

๓๘

ระหว่างทางบนแผ่นดินล้านนา (๒)

๒๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐

แพรวาลูกรัก

วันนี้ลูกมีอายุครบ ๓ สัปดาห์แล้ว พ่อตั้งใจจะเขียนถึงลูกตั้งแต่เมื่อวาน ซึ่งลูกมีอายุครบ ๒๐ วัน แต่เมื่อวานนี้พ่อนอนที่บ้านลุงภู เชียงดาว แถวนอกเมืองเชียงใหม่ พ่อวุ่น ๆ อยู่กับเขาจนไม่มีเวลาเขียน ทั้งที่ตั้งใจไว้ก่อนแล้ว

คุยกับแม่ทางโทรศัพท์ แม่เล่าว่าขั้วสะดือของลูกหลุดออกแล้ว พ่อเล่าต่อไปถึงย่า ย่าบอกว่าค่อนข้างนาน เด็กโดยทั่วไปสะดือจะร่วงตั้งแต่อายุไม่กี่วัน แม่เล่าว่าสะดือของลูกไม่ค่อยแห้งดีด้วย ยายต้องไปหายางกระโดนมาหยอดใส่ให้

วันก่อนพ่อเกริ่นกับลูกไว้ว่าจะเล่าถึงเรื่องงานเขียนให้ลูกฟัง

ก็ตอนพ่อเดินทางไปแม่น้ำสาละวินน่ะแหละ พ่อนั่งรถไปกับเพื่อนรุ่นน้องชื่อไผ่ เธอบอกกับพ่อว่า อ่านงานเรื่องจิตร ภูมิศักดิ์ ที่พ่อเขียนแล้วถึงกับร้องไห้ด้วยความสะเทือนใจ หนังสือเรื่องนี้เธอซื้อไว้ถึง ๓ เล่ม เธอว่าจะเอาไว้ให้ลูกของตัวเองอ่านด้วย

พ่อฟังแล้วก็ชื่นใจที่มีคนซาบซึ้งใจในเรื่องเล่าที่พ่อถ่ายทอด ถึงขนาดจะเก็บไว้ให้ลูกอ่านด้วย และพ่อยังมาคิดต่อว่า แล้วลูกของพ่อเองเล่า เขาจะสนใจอ่านงานเขียนของพ่อบ้างไหม

พ่อไม่ได้คิดคาดหวังว่าลูกต้องเป็นต้องชอบอย่างที่พ่ออยาก ถ้าจะมีความรู้สึกเหล่านี้อยู่บ้างก็แค่ความนึกคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ อยากให้ลูกเป็นในสิ่งที่เราชอบ แต่ท้ายสุด-ลูกน่ะแหละที่จะต้องกำหนดเส้นทางชีวิตของตัวเอง

รถกำลังเคลื่อนออกจากอาเขต (บขส.) เชียงใหม่ พ่อต้องจบบันทึกก่อนแล้ว เพราะรถสะเทือนไม่สะดวกกับการเขียน บรรทัดนี้ตัวหนังสือของพ่อเริ่มโย้เย้แล้ว เรื่องที่คิดได้ตอนี้พ่อจะจำไว้ในใจก่อน แล้วจะเขียนเล่าในตอนต่อไป

๑๘.๓๐ น., บนรถทัวร์ เชียงใหม่-กรุงเทพฯ ที่นั่ง