๓๙

โบกรถไปหาลูก

๑ มีนาคม ๒๕๕๐

แพรวา

เราได้กลับมาพบกันอีกครั้งแล้วลูก

เมื่อวานนี้พ่อมาทำงานที่พิมาย โคราช เสร็จตอนราว ๔ โมงเย็น ทีแรกพ่อก็ว่าจะกลับไปกรุงเทพฯ ก่อน แล้วค่อยนั่งรถมาหาแม่กับลูกเย็นนี้ แต่ก็ตัดสินใจเดินทางต่อมาเลยตั้งแต่เมื่อวาน ความรู้สึกของแม่มีผลต่อพ่อเสมอ

จากพิมายพ่อเดินทางมากับรถมหาสารคาม ตอนราว ๔ โมงครึ่ง มาถึงสารคามทุ่มตรง แต่รถมากาฬสินธุ์คันสุดท้ายออกไปตั้งแต่ ๖ โมงเย็น พ่อต่อสองแถวออกมาโบกรถที่ปากทางเข้ามหาวิทยาลัยมหาสารคาม รถเล็ก ๆ ของแม่ใหญ่คนหนึ่งถอยมารับแล้วบอกว่า “แม่สงสารหล่า”

ตอนพ่อมาถึงลูกหลับแล้ว แม่บอกว่า “คืนนี้ลูกหลับดีไม่มีกวน พอรู้ว่าพ่อจะมา”

ก็เหมือนกับตอนแรกเกิด พ่อมองไปที่ผมลูกและพ่อได้เห็นชัด ผมลูกยาวขึ้นกว่าเดิม

ผิวลูกด้วยที่ดูเปลี่ยนไป ดูเป็นเนื้อเป็นหนังจริง ๆ ไม่อ่อนบางอย่างตอนแรกเกิดที่พ่อแทบไม่กล้าสัมผัส

ทุกคนพูดกันแต่ว่า “คืนนี้แพรวานิ่งและนอนดีเหลือเกิน พอพ่อเปิ่นมา”

วันนี้ลูกก็ยังนอนดี และทุกคนก็ยังพูดคำเดิมว่าลูกนิ่งเพราะพ่อกลับมาหา

แม่เล่าซ้ำอีกว่า เมื่อคืนลูกดิ้น ๆ อยู่ พอบอกว่าพ่อกำลังเดินทางมา ให้ลูกนอนรอ ลูกก็นอนอย่างว่าง่าย ยายว่าถ้าเป็นวันก่อน ๆ ลูกจะนอนดิ้นเอา ๆ

ยายอุ้มลูกมาชั่งน้ำหนัก บอกว่าน้ำหนักลูกขึ้นเป็น ๔ กิโลแล้ว วันนี้ย่าโทรมาด้วยและถามถึงลูก พ่อก็เล่าเรื่องน้ำหนักของลูก ฟังจากน้ำเสียงย่าก็คงดีใจที่ลูกโตวันโตคืน

และก็เช่นทุกครั้ง ย่าไม่ลืมกำชับเรื่องอาหารแสลงของแม่

๒๓.๐๘ น., บ้านยาย กาฬสินธุ์

๔๐ 

จันทร์เต็มดวง-ลูกครบ ๑ เดือน

๓ มีนาคม ๒๕๕๐

แพรวา-อันดาจันทร์

วันนี้ลูกอายุครับ ๑ เดือนแล้วนะ ดูแม่ตื่นเต้นทีเดียว บอกพ่อแต่เช้าเหมือนกลัวพ่อจะลืม และพูดต่อมาอยู่ตลอดทั้งวัน ทั้งยังย้ำว่าเป็นวันดีเสียด้วย เป็นวันมาฆบูชา วันเพ็ญ (ปีนี้ตรงกับวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๔) แม่อธิษฐานเสียงดัง ๆ ว่า ขอให้ลูกอย่าเป็นเด็กโยเย

วันนี้จันทร์เต็มดวง พ่อกับแม่เพิ่งนอนอาบแสงจันทร์กันมาบนแคร่หน้าบ้าน แม่พูดว่าไม่ต้องห่วงเลย ในวันครบรอบแต่ละเดือนของลูก เราจะได้เห็นจันทร์เต็มดวง เพราะลูกเกิดวันแรม ๑ ค่ำ หลังวันเพ็ญเพียง ๑ วัน พ่อว่าถ้าลูกเกิดตามะธรรมชาติ ก็คงจะเกิดในวันเพ็ญนั่นแหละ

ย่าบอกพ่อตั้งแต่ลูกเพิ่งเกิดว่าลูกจะเป็นเด็กเลี้ยงง่าย เพราะเกิดในช่วงจันทร์เต็มดวง

พ่อคิดเอาเองว่าดูเหมือนเราจำกันได้ ก็พ่อพูดกับลูกตั้งแต่ลูกยังอยู่ในท้องแม่ เมื่อออกมาดูโลกแล้ว พ่อจึงคิดว่าลูกคงจำพ่อได้และรู้ว่าพ่อคือพ่อ

ยามพ่ออุ้มลูก ลูกจะนิ่งเชียว ทุกคนยังแปลกใจ ลูกนิ่งอยู่ได้นาน ๆ บนบ่าพ่อ และยามที่พ่อมองดูหน้าลูก พ่อรู้สึกจริง ๆ ว่าลูกมีเค้าของพ่อ โครงหน้ากลม ๆ คางน้อย ๆ ตาโต และขนตาของลูกยาวงอนออกมาทุกวัน นี่ยังไม่นับถึงเส้นผมที่ยาวหยักมาตั้งแต่แรกเกิด แม่ก็เห็นเหมือนที่พ่อเห็นนี่แหละ

เย็นวันนี้พ่ออุ้มลูกออกไปดูฟ้ายามเย็นด้วยดัน นี่ก็เป็นเรื่องหนึ่งที่พ่อบอกลูกตั้งยู่ในท้องแม่ “เราจะไปดูฟ้าสวย ๆ ที่บ้านยายด้วนกัน”

วันนี้ฟ้าสวยพอใช้ โค้งฟ้าเป็นสีแดงฉาน เสียอยู่หน่อยก็ตรงที่มีเมฆบัง เราจึงไม่ได้เห็นอาทิตย์อัสดง

หัวค่ำลูกหลับ แต่ดึก ๆ ลูกตื่นบ่อย ๆ จนแม่และป้าอรไม่ค่อยได้หลับ แต่พ่อมักไม่ค่อยได้ลุกมาช่วยนอกจากบางครั้งที่แม่ปลุก

๒๓.๐๓ น., บ้านยาย ริมเขื่อนลำปาว กาฬสินธุ์