๕๐

ยามห่างไกลกัน

๒๕ มีนาคม ๒๕๕๐

แพรวา พ่อเพิ่งกลับมาจากสะพานพระราม ๘ เคยผ่านไปแถวนั้นอยู่หลายครั้ง แต่ไม่เคยเป็นช่วงเย็น ๆ เลย ส่วนใหญ่จะเป็นช่วงค่ำคืน พ่อจึงเพิ่งได้รู้ว่าบรรยากาศยามเย็นของฤดูร้อนบนสะพานพระราม ๘ สวยไม่เบาทีเดียว

เมื่อยืนอยู่บนสะพานเรามองเห็นแม่น้ำ และฟากฝั่งทั้งสองด้านได้เต็มตา ทุกอย่างดูหยุดนิ่งมีแต่ดวงตะวันสีแดงที่เคลื่อนคล้อยต่ำลง และสายลมที่โบกโบยผ่านไปอย่างไม่รู้จักหยุดหย่อน

ยิ่งเมื่อคิดไปว่านี่คือแม่น้ำสายหลักของกรุงเทพฯ เมืองหลวงของประเทศไทย ก็ยิ่งให้ความรู้สึกที่หนักแน่นขึ้น จนพ่อนึกอยากเขียนบทกวี แต่พ่อขอเขียนถึงลูกแทน

พ่อไม่ได้เขียนถึงลูกหลายวันแล้ว ทั้งที่คิดถึงลูกทุกวัน แต่พ่อก็ถามข่าวลูกจากแม่อยู่ทุกครั้งที่แม่โทรหาพ่อทุกวัน แม่มีเรื่องใหม่ ๆ เกี่ยวกับลูก มาเล่าพ่อได้บ่อย ๆ แทบทุกครั้ง

อย่างวันนี้แม่บอกว่าลูกยิ้มได้เต็มที่แล้ว วันก่อนแม่เล่าว่าลูกรู้จักมองตามผ้าอ้อมที่แม่เอามาโบกหยอกลูก และลูกทำไม้ทำมือราวกับจะจับเอาผ้าอ้อมนั้น

แม่พาลูกไปให้หมอที่อนามัยดูเรื่องที่ลูกชอบนอนดิ้น หมอว่าอาจเป็นอาการโอเวอร์แอ๊คติ้ง ไม่ถือเป็นเรื่องผิดปรกติ แต่เป็นลักษณะเฉพาะของเด็กแต่ละคน

วันนี้พ่อโทรคุยกับที่บ้านย่า ย่าเล่าเรื่องให้ฟังว่า ที่บ้านดูทีวีเห็นข่าวมีคนทิ้งเด็กที่กาฬสินธุ์ ปู่ให้อาเดรีบดูว่าที่ไหน อาเดว่าอำเภอยางตลาด ปู่พูดขึ้นเป็นทีเล่นว่า นึกว่าใครเอาแพรวาไปทิ้งเสียแล้ว

ทั้งย่าและทวดเล่าพาอว่าที่บ้านฝนตก แต่ที่กรุงเทพฯ เริ่มร้อนจัด อีกไม่นานลูกก็จะได้มาเห็ฯกรุงเทพฯ แล้ว อาจเพราะลูกเป็นลูกของนักเดินทางจึงได้เดินทางตั้งแต่เล็ก

หัวค่ำ, นอกชานสายลม

ห้อง ๔๐๗ ชัยพฤกษ์อพาร์ทเมนต์

๕๑

จันทร์เต็มดวง-อันดาจันทร์สองเดือน

๓ เมษายน ๒๕๕๐

“พระจันทร์เต็มดวงเลย”

แม่บอกพ่อทางโทรศัพท์ แม่ยังอยู่ที่บ้านยายกับลูก

ส่วนพ่ออยู่ห้องเช่าที่กรุงเทพฯ

“วันนี้แรม ๑ ค่ำ นับตามเดือนไทยแพรวาครบ ๒ เดือนแล้วนะ” แม่ย้ำเตือนพ่อ

“ตามปฏิทินสากลก็ตรงกันพอดี” พ่อพูดกลับไป “วันนี้วันที่ ๓ เมษา แพรวาเกิด ๓ กุมภา”

“ก็ใช่น่ะสิ” แม่รับคำ

แล้วก็เช่นทุกครั้งทุกวัน พ่อต้องถามข่าวถึงลูก แม่ก็รายงานพฤติกรรมประจำวันของลูก การกินอยู่ของแม่ และอาจรวมถึงงานที่แม่ทำ

“ลูกโยเยก่อนนอน” แม่มักรายงานมาอย่างนั้น แต่ไม่ลงรายละเอียดใดมาก

ต่างจากตอนที่พี่ซันนี่เพิ่งกลับมา พี่ซันนี่จะรายงานเรื่องลูกละเอียดยิบ ตั้งแต่ว่า ลูกดูสูงยาวขึ้น คงจะสูงเหมือนพ่อ และใครมาดูลูกเขาก็จะพูดกันแต่ว่าลูกหน้าตาเหมือนพ่อ

“แพรวาขนตาย๊าวยาว” พี่ซันนี่เล่าที่ละส่วน “ผิวก็ขาวเด๊ะ บ่ดำอย่างที่แม่ใหญ่ผาดเคยคาดไว้เด๊ะ”

แล้วเล่าว่าขาลูกยาวออก จนนอนบนเบาะทางขวางไม่ได้แล้ว คราวหนึ่งลูกนอนขายาวเลยเบาะ ไปเกยกับขาแม่ พี่ซันนี่บอกว่าดูเป็นภาพที่น่ารักน่าชังที่สุด

พ่อคิดถึงลูก แต่ไมได้เขียนถึงลูกมาหลายวัน ได้แต่รับรู้เรื่องลูกจากแม่ พ่อคิดถึงลูกแต่ไม่ทุกข์เศร้าหรือกังวล เพราะมั่นใจว่าลูกอยู่ดี มีคนดูแลอยู่มากมาย

เมื่อวานพ่อเขียนบทกวีให้ลูกด้วย แต่ยังเขียนไม่เสร็จ ได้แต่โครงร่างพ่อคงต้องค่อย ๆ เจียระไนไปทีละน้อย

ตอนนี้กรุงเทพฯ ร้อนจัดมาได้ราวสัปดาห์หนึ่งแล้ว ดีที่มีลมโกรก ตอนนี้ก็มีลมพัดผ่านเข้ามาอยู่

๒๒.๔๐ น. โต๊ะเขียนหนังสือของพ่อ