“ของมันก็เหมือนกันทุกอย่าง ทำไมจะรักมันไม่ได้” ได้ให้ความหมายเป็นอย่างดี ความรักที่จะเกิดขึ้นได้ใช่ว่าจะมาจากแค่เพียงรูปร่างหน้าตาภายนอกแต่เพียงอย่างเดียว ความผูกพันและความรู้สึกที่ดีย่อมมีส่วนในการที่จะรักในใครสักคนหรือสิ่งของสักอย่าง  เพียงแค่หน้าตาคล้ายกันแม้จะเป็นสิ่งที่ใหม่กว่าก็ไม่อาจสามารถทดแทนสิ่งที่เรารักและผูกพันได้

แม้ร่างกายจะอยู่ด้วยกันแต่หากไม่จิตใจที่เชื่อมถึงกันหรือห่วงหาอาทรให้กันและกันแล้ว นั่นก็เสมือนหนึ่งว่าเป็นการอยู่โดยลำพัง (Alone)

เมื่อเริ่มดูตั้งแต่เรื่องผมยังไม่ค่อยเข้าใจการนำเสนอเท่าไร เพราะ จากเรื่อง “ชัตเตอร์กดติดวิญญาน” อารมณ์ความน่ากลัวและตื่นเต้นไล่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ แต่สำหรับ “แฝด” เป็นการใส่ความน่ากลัวและภาพที่ทำให้กระตุกอารมณ์เป็นระยะตั้งแต่ต้น เหมือนไม่มีต้นสายและปลายเหตุ

ผ่านไปค่อนเรื่องความเป็นดราม่าได้แสดงออกมาผ่านทางตัวละครหลักที่แสดงโดย “มาช่า วัฒนพานิช” ถือได้ว่าเป็นหัวใจและแกนของเรื่อง การแสดงที่ไล่อารมณ์จากคนธรรมดาที่มีความรักจนถึงขีดสุดคนเสียสติที่เต็มไปด้วยความโกรธ