ผมคิดว่าคนส่วนใหญ่คงได้ดูภาพยนตร์เรื่องนี้แล้ว มันเป็นเหมือนการแก้ตัวของผมเองเมื่อไม่ได้ดู “Pretty Woman” มาก่อนก็ดูเรื่องนี้ซะก็แล้วกัน เมื่อดูแล้วก็ประทับใจในหลายๆอย่าง ที่ไม่เคยรู้มาก่อนเลยคือผู้กำกับ แกร์รี่ มาร์แชล ได้กำกับเรื่อง “Overboard” ในปี 1987 ที่ทำให้ผมชอบภาพยนตร์ตลกโรแมนติค 

เริ่มต้นเรื่องก็อย่างที่หลายเรื่องเป็นคือพระเอกนางเอกไม่ถูกกัน จะให้ถูกกันได้ยังไง นาย ไอค์ แกรฮ์ม (ริชาร์ด เกียร์) เป็นคอลัมนิสต์ประเภทที่ว่านั่งเทียนเขียนข่าว เอาเรื่องนั่นมาผสมกับเรื่องนี้ แล้วเขียนว่า “เธอเป็นพวกที่เรียกได้ว่ากินผู้ชาย (Man-eater)” นางเอก แม็กกี้ คาร์เพนเตอร์ (จูเลีย โรเบิร์ต) ช่างประจำร้านขายของซึ่งดูแลกิจการแทนคุณพ่อขี้เมา แต่เธอก็จบสถาปัตย์การออกแบบ ไม่ใช่คนไม่มีความรู้ เธอจึงเตรียมฟ้องกลับฐานหมิ่นประมาท

อดีตแฟน เอลลี่ แกรฮ์ม (ริต้า วิลสัน) ซึ่งปัจจุบันเป็นบรรณาธิการที่เขาเขียนอยู่ ต้องไล่เขาออก ไอค์ ต้องมาแก้ตัวโดยมาหาข้อมูล แม็กกี้ ณ.เมืองที่เธออยู่ ทั้งหมดเป็นแผนการช่วยเหลือของเพื่อน ฟิชเชอร์ (เฮ็คเตอร์ เอลิซอนโด) แต่เมื่อมาถึงเมืองก็เสร็จนางเอกไปซะก่อนแล้ว ดูจากสีผมคงพอเห็นกันได้  

เข้าข่ายที่ว่าขิงก็ราข่าก็แรง ไอค์ เอาคืนทั้งที่ร้านค้า บรรดาแฟนเก่า รวมถึงที่บ้าน และ เพื่อนสนิทอย่าง เพ็กกี้ เฟลมมิ่ง (โจแอน คูแซค) โดยเฉพาะกับ เพ็กกี้ ทำให้ แม็กกี้ ได้รู้ว่าขอบข่ายของคำว่าเพื่อนและการวางตัวควรเป็นอย่างไร

จากนั้น แม็กกี้ และ ไอค์ ทำข้อตกลงกันเหมือนเป็นสัญญาสงบศึก ที่นี้ก็จะเริ่มในส่วนที่ผู้คนจะเรียกกันว่า “น้ำเน่า” แต่ผมก็ยังคงชอบอยู่ดี

แม็กกี้ ได้เล่าเรื่องการขอแต่งงานของอดีตเจ้าบ่าว แต่ ไอค์ คิดคำที่โรแมนติคได้มากกว่านั้น “ผมรับประกันได้ว่าเราจะมีเวลาที่ยากลำบาก ผมรับประกันได้ว่าเราคนใดคนหนึ่งหรือเราทั้งคู่ต้องการออกไปจากเรื่องเหล่านี้ และผมยังคงรับประกันได้ด้วยว่าถ้าผมไม่ขอร้องคุณให้เป็นของผม ผมคงจะเสียใจไปตลอดชีวิต เพราะผมรู้ว่าในหัวใจของผม คุณคือหนึ่งเดียวเท่านั้น” และ นางเอกเราก็ยอมรับว่านั่นโรแมนติค และถามพระเอกกลับทำไมถึงเลิกกับแฟนเก่า พระเอกเราถึงกับงง “ใช่ มันอยู่เต็มใบหน้าคุณเลย” แต่ไม่มีคำตอบจาก ไอค์ เพราะเขาไม่เคยถาม เอลลี่ เลยแม้แต่ครั้งเดียว “คุณน่าจะลองถามเธอบ้างนะ”  

ไอค์ ช่วยให้ แม็กกี้ ได้ชุดจากเจ้าของร้านที่ไม่ยอมให้ชุดเจ้าสาวที่เธอต้องการ “ฉันดูเป็นอย่างไรบ้าง” “ดูดี” ไอค์ ตอบแต่เขาอ่านหนังสือพิมพ์กลับหัว “นั่นหมายความว่าต้องมากกว่าดูดีนะ” (เริ่มเห็นความน่ารักแล้ว)

รถเสียทำให้ทั้งคู่ต้องเดินลัดทุ่งหญ้า และเกิดความรู้สึกบางอย่าง “ทำไมอยู่ดีๆถึงลืมการปีนข้ามรั้วไปได้?” 

ฉากเล่นเปียโนรำลึกถึงความหลัง “เกิดอะไรขึ้นกับเราหรือ?” “ผมไม่เข้าใจคุณหรือเปล่า” “ผมเสียใจ” “ฉันก็เสียใจเหมือนกัน ว้าว! นั่นใช้เวลาถึง 12 ปีเชี่ยวนะเนี่ยกว่าจะพูดกันได้” เอลลี่ ตอบ (ซึ้งครับ) 

และกลับมาในงานเลี้ยงก่อนวันแต่งงาน ไอค์ ปกป้อง แม็กกี้ จากการพูดติดตลกแทงใจดำ แต่กลับกลายเป็นทั้งคู่ทะเลาะกัน “คุณไม่รู้จักตัวเอง แม้แต่ไข่แบบไหนที่คุณต้องการคุณยังไม่รู้ตัวเองเลย คุณต้องการคนที่กุมมือคุณเดินไปตามชายหาดโดยตื่นขึ้นมาพร้อมกับคุณ และอยากจะฟังคำพูดของคุณในทุกเช้า”  “ผมพูดถูกไหม?”   “ฉันกำลังจะแต่งงานคุณแค่อยากจะทำให้ฉันหนีอีกครั้งแค่นั้น คุณมันเห็นแก่ตัว คนไร้หัวใจ คุณเขียนแต่เรื่องของคนอื่น แต่ไม่เคยเขียนเรื่องเกี่ยวกับตัวเองเลย คนที่หนีตัวเองและคนที่ไม่รู้จักตัวเองคือคุณต่างหาก”  “ฉันพูดถูกไหม?”   (ทั้งคู่ทันกันครับ) 

ฉากน่าสงสารที่สุดสำหรับเรื่องนี้ (ตามความคิดผมเอง) ได้แก่ ว่าที่เจ้าบ่าวคนที่ 4 อุตส่าห์ให้พระเอกเรามาเป็นตัวแทน เพื่อที่จะได้ฝึกซ้อมว่าที่เจ้าสาวให้หมดความกลัว แล้วก็ได้ผลดีซะด้วย “เห็นการพัฒนาไหม ไม่ต้องให้ถึงวันงานแต่งเลยฉันรู้ตัวก่อนแล้ว” (นางเอกเราน่าต-บมาก)