Notting Hill เพียงเธอผู้เดียวที่ฉันใส่ใจตลอดทุกช่วงเวลา 

วิลเลี่ยม แท็คเกอร์ (ฮิวจ์ แกรนท์) เจ้าของร้านขายหนังสือนำเที่ยวที่ธุรกิจไม่ค่อยดีนักใน ย่านน็อตติ้งฮิลล์ ผู้สูญเสียภรรยาให้กับคนที่คล้ายแฮร์ริสัน ฟอร์ด  เขาอยู่ร่วมบ้านเดียวกับเพื่อน สไปค์ ที่ดูออกจะเพี้ยนและพึ่งพาไม่ค่อยได้แต่ก็เป็นคนที่พูดสิ่งใดตรงๆไม่อ้อมค้อมและไม่มีเล่ห์กล 

หากแต่ทุกวันยังคงเหมือนเดิม ถ้าไม่มีนางเอกภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงอย่าง แอนนา สก็อตต์ (จูเลีย โรเบิร์ต)ได้เดินเข้ามาในร้านหนังสือ เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนได้รู้จักกันเป็นครั้งแรก เขาได้แนะนำหนังสือให้เธออ่าน และอุบัติเหตุทำให้ทั้งสองได้พบกันอีกครั้ง ทำให้ แอนนา ต้องไปที่บ้านของ วิลเลี่ยม และด้วยความเป็นคนที่ดูซื่อและจริงใจ “การพบกันนี่ทำให้ผมรู้สึกเหนือจริงแต่ช่างสวยงามครับ (Surreal But Nice) ” และ 

หลังจากนั้น วิลเลี่ยม ก็ไม่เป็นอันกินอันนอน คิดถึงแต่ แอนนา จนกระทั่ง สไปค์ ได้บอกว่า “เมื่อสองสามวันก่อนมีผู้หญิงอเมริกันโทรมาเห็นว่าชื่อ แอนนา และให้ติดต่อเธอภายใต้ชื่อ ฟลิ้นท์สโตน” ทั้งคู่ได้มีโอกาสในช่วงเย็นของวันนั้นในการมาวันเกิดน้องสาวของ วิลเลี่ยม  นั่นทำให้เพื่อนๆที่แสนน่ารักของเขาได้รู้จักนางเอกระดับโลกผู้แสนติดดินเป็นครั้งแรก 

ทั้งคู่เดินเล่นด้วยกันในสวนสาธารณะ และเห็นข้อความที่สลักบนม้านั่งในสวน (เป็นฉากที่น่ารักมากครับ และมีเพลง When You Say Nothing At All ของ โรแนน คีทติ้ง ประกอบด้วย หากนึกไม่ออกก็ลิ้งค์ของ น้องแยมแก้มแดง ที่นี่ครับ)

http://www.oknation.net/blog/MusicAndMovie/2007/08/13/entry-1 

จากนั้นความสัมพันธ์ทั้งคู่ได้มีโอกาสพัฒนาเพิ่มขึ้นไปอีกระดับ แต่ไม่นานนัก “ใครบางคน” ของ แอนนา ได้เข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง เป็นครั้งแรกที่เขาหัวใจสลายเป็นครั้งแรก

วันเวลาผ่านไปเกือบปี แอนนา กลับมาหาเขาด้วยความเศร้าใจและต้องการหาที่พักพิง ทั้งสองจึงได้มีโอกาสใช้เวลาอยู่ด้วยกัน เรียนรู้และแบ่งปันความคิดและชีวิตของแต่ละคนมากขึ้นอีกระดับ

และ..... 

แอนนา “ริต้า เฮย์เวิร์ธ บอกว่าเขาหลับไปพร้อมกับ กิลด้า และตื่นขึ้นมาพร้อมกับฉัน” “คุณรู้สึกแบบนั้นไหม? ขอฉันอยู่ที่นี่สักระยะได้ไหม?”  เขาไม่ได้สนใจที่เธอคือใคร แต่ใส่ใจในตัวตนที่แท้จริงของเธอมากกว่า “อยู่ตลอดไปสิ” วิลเลี่ยม  

เคยได้ยินคำว่า “ความสุขมักจะอยู่กับเราได้ไม่นาน” บ้างหรือเปล่าครับ ----

กองทัพนักข่าวมาล้อมบ้าน วิลเลี่ยม เป็นเหตุให้ แอนนา โกรธมากถึงกับสติแตก “คุณรอให้มันผ่านไปก่อนไม่ได้เหรอ พอถึงพรุ่งนี้มันก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว” “คุณแค่รับมือกับสื่อแค่ 10 นาที แต่ฉันรู้จักมากว่า 10 ปีแล้ว พวกเขาจะเก็บประวัติคุณไว้ รอวันที่จะได้ใช้อีกครั้งและไม่มีวันที่จะเป็นอดีตไปได้หรอก” เธอจากไปทิ้งเขาไว้ด้วยหัวใจที่แหลกสลายเป็นครั้งที่ 2  (ไฟแฟลชและเสื้อผ้าอย่างที่ เบ็คกี้ ว่าไว้ครับ) 

อีกครั้งหนึ่ง...เมื่อได้ข่าวว่าเธอมาถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องใหม่ เขาตั้งใจไปหาเธออีกครั้ง คนเราหากหัวใจเรียกร้องก็ทำไปเถิดครับ ถ้าไม่เดือดร้อนผู้ใด แต่เขาก็พบกับความผิดหวังอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงสนทนาผ่านอุปกรณ์สื่อสาร “เขาก็แค่ใครบางคนในอดีตเท่านั้นเอง” หัวใจที่แหลกสลายเป็นครั้งที่ 3 และเขาตั้งใจว่านั่นเพียงพอแล้ว  “หากคุณถูกทำให้หัวใจสลายถึงสามครั้งในเวลาไม่ถึงปีโดยคนๆเดียวกัน เป็นคุณจะยอมให้เธอเข้าเล่นกลกับหัวใจคุณอีกไหมครับ?”

แอนนา มาหาเขาที่ร้าน “ขอฉันเจอคุณเป็นบางครั้งได้ไหม? สิ่งที่ฉันพูดออกไปตอนนั้นแค่เพียงการโกหกว่า คุณไม่ได้เป็นคนสำคัญ คุณจะให้ฉันบอกทุกคนเกี่ยวกับความคิดที่แท้จริงของฉันหรือ?”  “ขอผมตอบเป็นคำว่า “ไม่” ได้ไหม ผมเกรงว่าหัวใจของผมจะไม่สามารถฟื้นคืนกลับจากสภาพบอบช้ำได้ในทุกครั้งที่เราต่างรักและเลิกแบบนี้” (บอกตามตรงว่าเป็นตัวผมคงไม่กล้าพูดแบบนี้กับนางเอกหรอกนะครับ) 

“คุณรู้ไหม ฉันก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่ยืนอยู่ข้างหน้าชายคนหนึ่ง และขอให้เขารักเธอกลับ และอีกอย่างอาชีพฉันไม่ได้ยั่งยืนอยู่ตลอดไปหรอกนะ……” (ยิ่งทำให้รู้สึกผิดเข้าไปใหญ่เลยที่ปฎิเสธ)

สิ่งหนึ่งที่น่าจะยืนยันได้ว่า แอนนา ไม่ได้เลิกคิดถึงช่วงเวลาที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกันคือการที่เธอนำรูปภาพ Chagull มามอบให้ วิลเลี่ยม   บรรดาเพื่อนต่างสนับสนุนความคิด(ที่ผิด)ของเขา ยกเว้นแต่.....

+++เริ่มตามหา “เธอ” กันเถอะ+++ 

“มีความเป็นไปได้ไหม ถ้านายคนที่คุณให้สัมภาษณ์ว่าเป็นเพื่อนที่ดีนั้น เกิดคิดได้ว่าเขาเป็นแค่ “ไ-อ้-งั่-ง (Daft Prick) และอยากจะพัฒนาไปอีกขั้น ” “ยินดีค่ะ” นักข่าวได้ถามอีกครั้ง “คุณจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน?”

“อยู่อย่างไม่มีกำหนดกลับ” แอนนา ตอบพร้อมรอยยิ้มให้แก่ วิลเลี่ยม…..

รายละเอียดของภาพยนตร์คงเก็บได้ไม่หมด ถ้าเก็บหมดอาจต้องแบ่งเป็น 2 ส่วน เหมือน The Terminal แต่มีความน่ารักในตัวละครทุกตัว ไม่เว้นแม้กระทั่ง เจ้าหน้าที่โรงแรม ที่ช่วยพระเอกเราในตอนท้ายเรื่อง หรือ ผู้ช่วยขายหนังสือในร้าน  ขอกล่าวถึงเฉพาะ  “เขา” ผู้รอเพียง “เธอ”  ก็แล้วกันครับ

“หากคุณถูกทำให้หัวใจสลายถึงสามครั้งในเวลาไม่ถึงปีโดยคนๆเดียวกัน เป็นคุณจะยอมให้เธอเข้าเล่นกลกับหัวใจคุณอีกไหมครับ?” ....ขอถามเป็นครั้งสุดท้าย.....

“She” สำหรับครูอ๊อด-ธมลวรรณ

She may be the face I can't forget

เธออาจคือผู้มีใบหน้าที่ฉันไม่สามารถลืมเลือน
The trace of pleasure or regret

คือร่องรอยของความสุขสันต์หรือความโศกเศร้า
May be my treasure or the price I have to pay

แม้เป็นของสุดล้ำค่าหรือต้องแลกมาด้วยบางอย่าง

She may be the song that summer sings

เธออาจคือบทเพลงซึ่งขับขานในสายลมร้อน

May be the chill that autumn brings

อาจเป็นสายลมหนาวพัดผ่านท่ามกลางใบไม้ร่วง
May be a hundred different things within the measure of a day

และอาจเป็นเรื่องราวนับร้อยพัน ณ ห้วงวันเวลา

She may be the beauty or the beast

เธออาจคือความสวยงามหรือเพียงสัตว์ร้าย
May be the famine or the feast

อาจเป็นความอดอยากหรือความอิ่มเอม
May turn each day into a heaven or a hell

และอาจเปลี่ยนวันให้เป็นความสุขหรือความโศก
She may be the mirror of my dreams

เธออาจเป็นดั่งกระจกแห่งความเพ้อฝัน
The smile reflected in a stream

รอยยิ้มของเธอที่สะท้อนในห้วงธารา
She may not be what she may seem inside her shell

หากในโลกเธอนั้นเล่า เธออาจไม่เป็นเหมือนดั่งที่เห็น

She who always seems so happy in a crowd

เธอผู้ดูจะเปี่ยมสุขท่ามกลางหมู่มวลชน

Whose eyes can be so private and so proud

หากแม้นดวงตาที่แสนเล้นรับและสง่างาม
No-one's allowed to see them when they cry

แต่มิอาจมีผู้ใดได้เห็นเมื่อน้ำตาเธอไหลริน
She may be the love that cannot hope to last

เธออาจคือความรักที่ไม่ยั่งยืน
Beckons indeed from shadows of the past

เพียงความเคลื่อนไหวจากเงาอดีตแห่งเธอนั้น
That I'll remember 'til the day I die

จะเป็นความทรงจำจวบจนวันที่ฉันสิ้นลม

She may be the reason I survive

เธออาจเป็นเหตุผลที่ฉันยังคงอยู่

The why and wherefore I'm alive

ด้วยทั้งหมดว่าเพราะอะไรและทำไม
The one I'll care for through the rough and ready years

เพียงเธอผู้เดียวที่ฉันใส่ใจตลอดทุกช่วงเวลา
Me, I'll take her laughter and her tears

สำหรับฉัน ด้วยเสียงหัวเราะและน้ำตาของเธอ
And make them all my souvenirs for when she goes I've got to be

นั่นคือสิ่งที่ฉันจะได้ระลึกถึงเมื่อเธอลาไกล

The meaning of my life is she ….She... ,oh she

ชีวิตของฉันมีความหมายคือเธอ...เพียงเธอ...